Dahan-dahang inilapag ni Don Eduardo ang kanyang kubyertos sa ibabaw ng Putting tela.
Nakatingin sa kanya ang 12 iba pang bisita sa loob ng dining room.
Si Marco ay nakatayo sa tabi ng kanyang ina habang hawak ang 1 folder ng 50000000 pesos na panukalang proyekto.
“May problema po ba sa pagkain, Don Eduardo?” kabotong tanong ni Señora Beatriz.
“Galing po iyan sa pinakasikat na French chef sa lungsod.”
“Gumastos kami ng higit 200000 pesos para sa mga pagkaing iyan ngayong gabi.”
Tumingin nang malamig si Don Eduardo kay Señora Beatriz.
“Hindi ko kailangan ng mamahaling French food, Señora,” sagot ni Don Eduardo sa mababang boses.
“Matagal na akong kumakain sa iba’t ibang bansa at sawa na ako sa ganyang lasa.”
“Wala ba kayong inihandang totoong pagkain dito?”
Napakunot ang noo ni Señora Beatriz.
“Ano pong ibig ninyong sabihin, Don Eduardo?” tanong nito.
“Bago ako pumasok sa inyong mansyon, may naamoy akong napakasarap na aroma ng Beef Caldereta at Sinigang,” sabi ni Don Eduardo.
“Ang amoy na iyon ang nagpaalaala sa akin sa paboritong luto ng aking yumaong ina 30 taon na ang nakakalipas.”
“Iyon ang dahilan kung bakit ako nasabik pumasok sa inyong bahay.”
“Ngunit bakit pawang malamig na imported na pagkain ang nasa harap ko?”
Nagpalitan ng tingin sina Señora Beatriz at Marco.
Nanginginig ang mga kamay ng aking biyenan.
“Ah… Don Eduardo, baka nagkakamali lang po kayo ng amoy,” mabilis na pagsisinungaling ni Señora Beatriz.
“Wala pong nagluluto ng ganyang simpleng pagkain sa aming mansyon.”
“Mataas ang pamantayan ng aming pamilya at hindi kami naghahain ng pagkaing probinsya.”
Biglang tumayo si Don Eduardo mula sa kanyang upuan.
Nagulat ang 12 bisita sa kanyang biglang pagtayo.
“Hindi nagkakamali ang aking ilong, Señora Beatriz,” seryosong sabi ng bilyonaryo.
“30 taon kong hinanap ang eksaktong timpla ng sabaw na iyon.”
“Amoy pa lang ng kamatis, sampalok, at mga rekado, alam kong may nagluto niyon dito sa loob ng huling 2 oras.”
Naglakad si Don Eduardo patungo sa direksyon ng kusina.
“Don Eduardo! Huwag po kayong pumunta diyan!” sigaw ni Señora Beatriz habang humahabol.
“Madumi po sa likod! Mga katulong lang po ang nariyan!”
Ngunit hindi nakinig si Don Eduardo.
Dere-derecho siyang naglakad pumasok sa malaking kusina ng mansyon.
Sumunod si Marco at Señora Beatriz na pawang namumutla ang mga mukha.
Sa loob ng kusina, nakita ako ni Don Eduardo na nakatayo sa tabi ng mesa.
Tumingin siya sa akin at sa paligid ng silid.
“Ineng, ikaw ba ang nagluto ng naamoy ko kanina?” tanong ni Don Eduardo sa akin.
Tumingin ako kay Señora Beatriz na mabilis na umiling at nagbibigay ng babala sa kanyang mga mata.
Tumingin din ako kay Marco na nakayuko lamang at walang lakas ng loob na magsalita.
Hindi na ako natakot sa kanila.
“Opo, Don Eduardo,” sagot ko nang may buong katapatan.
“Nagluto po ako ng Beef Caldereta at Sinigang na Lapu-Lapu ngayong hapon.”
Nagliwanag ang mukha ng 60 taong gulang na bilyonaryo.
“Nasaan ang mga pagkaing iyon? Bakit wala sa hapag-kainan?” tanong niya.
Lumalapit na si Señora Beatriz upang pumapel.
“Don Eduardo, simpleng katulong lang po ang babaeng iyan—”
“Hindi ako katulong,” pagputol ko sa pananalita ng aking biyenan.
“Ako ang legal na asawa ni Marco na anak ni Señora Beatriz.”
Nagulat ang 12 bisita na nakasunod na rin pala sa pintuan ng kusina.
Bulungan ang narinig mula sa mga mayayamang bisita.
“Asawa siya ni Marco?” tanong ng 1 negosyante.
“Bakit nasa kusina ang asawa niya at mukhang itinago?” dagdag ng isa pa.
Humarap ako kay Don Eduardo at itinuro ang pinto ng pantry.
“Inilagay po ni Señora Beatriz at ng 2 katulong ang aking niluto sa loob ng pantry na iyan,” pahayag ko.
“Sinabi po niya sa akin na nakakahiya at mabaho ang pagkain ko.”
“Inutusan din po niya ako na huwag magpapakita sa dining room para hindi raw makasira sa imahe ng kanilang pamilya.”
Lalong tumindi ang bulungan sa buong silid.
Galit na humarap si Don Eduardo kay Señora Beatriz at Marco.
“Totoo ba ito, Señora Beatriz?!” matigas na tanong ni Don Eduardo.
“P-Pasensya na po, Don Eduardo…” nauutal na sagot ni Señora Beatriz.
“Iniisip ko lang po ang inyong kalusugan at ang lebel ng ating party…”
“Buksan niyo ang pantry!” utos ni Don Eduardo sa mga katulong.
Mabilis na kinuha ng 1 katulong ang susi at binuksan ang pinto ng pantry.
Inilabas nila ang 2 serving dish na naglalaman ng Beef Caldereta at Sinigang na Lapu-Lapu.
Kahit medyo lumalamig na, umaagos pa rin ang napakasarap na amoy ng pagkain sa buong kusina.
Kumuha si Don Eduardo ng 1 kutsara mula sa mesa at dahan-dahang tinikman ang sabaw ng Sinigang.
Pumikit ang bilyonaryo nang matikman ang sabaw.
Pagdilat ng kanyang mga mata, may kaunting luha na lumabas sa kanyang gilid ng mata.
“Ito… ito ang eksaktong lasa ng luto ng aking ina sa probinsya noong bata pa ako,” emosyonal na sabi ni Don Eduardo.
Pagkatapos ay tinikman din niya ang Beef Caldereta.
“Napakasarap! Napakalambot ng karne at napakayaman ng timpla!” sigaw ng bilyonaryo.
Tumingin si Don Eduardo sa akin nang may buong paggalang.
“Ineng, 20 taon akong naghanap ng chef o restaurant na makakagaya ng ganitong lasa,” sabi niya.
“May ginto ka sa iyong mga kamay!”
Humarap si Don Eduardo kay Marco at Señora Beatriz.
Malamig at puno ng poot ang kanyang boses.
“Inaakala ko na ang pamilyang ito ay may mataas na kultura at magandang asal,” sabi ni Don Eduardo.
“Ngunit wala pala kayong respeto sa sarili ninyong pamilya at sa sarili ninyong kultura!”
“Itinago ninyo ang pinakamagandang bagay sa bahay na ito dahil lamang sa inyong mababaw na kayabangan!”
Inilabas ni Marco ang folder mula sa kanyang hawak.
“D-Don Eduardo… ang 50000000 pesos na kontrata po para sa bagong gusali…” pakiusap ni Marco.
Inabot ni Don Eduardo ang folder at agad itong itinapon sa basurahan sa tabi ng counter.
Bumagsak ang folder sa loob ng basurahan.
“Hindi ako makikipagnegosyo sa isang lalaking walang lakas ng loob na ipagtanggol ang kanyang sariling asawa!” galit na pahayag ni Don Eduardo.
“At hindi ako maglalagay ng 50000000 pesos sa pamilyang punong-puno ng kayabangan at kawalan ng modo!”
Napanganga si Señora Beatriz at halos matumba sa sahig.
Hawak niya ang kanyang dibdib habang nakatitig sa basurahan kung saan nahulog ang folder ng kontrata.
Tumingin si Don Eduardo sa 12 iba pang bisita.
“Mga kaibigan, pinalalabas ko na kayong lahat sa bahay na ito,” sabi ni Don Eduardo sa mga bisita.
“Walang kwenta ang party na ito.”
Isa-isang naglakad pabalik sa labas ang 12 mayayamang bisita habang nag-uusap tungkol sa malaking kahihiyan ni Señora Beatriz.
