BINAWIAN NIYA AKO NG MALAY GAMIT ANG SLEEPING PILLS UPANG AGAWIN ANG KUMPANYA NAMIN—NGUNIT SA GABING INAKALA NIYANG SIYA NA ANG REYNA, ISANG NAKAKAGIMBAL NA CCTV FOOTAGE ANG TULUYANG NAGPABAGSAK SA KANYA!
Ako si Clara, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Simula nang pumanaw ang aking ama na isang bilyonaryong negosyante, ang buhay ko sa loob ng aming mansyon ay naging isang patagong digmaan. Ang kalaban ko? Ang aking dalawampu’t limang (25) taong gulang na half-sister na si Elena.
Si Elena ay anak ng aking ama sa unang asawa. Palagi siyang naiinggit sa akin dahil ako ang laging isinasama ni Papa sa mga business meetings. Bago mamatay si Papa, nag-iwan siya ng isang napakahigpit na testamento: Ang posisyon bilang CEO at ang 80% ng aming real estate empire ay mapupunta sa akin, ngunit may isang matinding kondisyon.
Kailangan kong dumalo at pumirma sa Emergency Board Meeting eksaktong alas-otso ng umaga (8:00 AM) sa araw ng Biyernes. Kapag hindi ako sumipot kahit ma-late lang ng isang minuto, awtomatikong mapupunta ang buong kumpanya kay Elena.
Desperada si Elena na makuha ang yaman. At gagawin niya ang lahat—kahit pa gumamit ng isang napakaruming pamamaraan.
Ang Baso ng Gatas at ang Lason ng Kasakiman
Gabi ng Huwebes, bisperas ng pinakamahalagang araw ng buhay ko. Nag-aaral ako ng mga dokumento sa aking kwarto nang biglang kumatok si Elena. Pumasok siya na may malungkot na mukha, hawak ang isang baso ng maligamgam na gatas.
“Clara, alam kong hindi tayo naging malapit,” malumanay at tila nagsisising panimula ni Elena. “Pero bukas, ikaw na ang magpapatakbo ng kumpanya ni Papa. Gusto ko lang sana makipag-ayos. Inipagtimpla kita ng gatas para makatulog ka nang maayos. Good luck bukas.”
Inilapag niya ang gatas sa aking bedside table at ngumiti nang napakatamis bago lumabas ng kwarto.
Kung ibang tao siguro ako, maiiyak ako sa tuwa dahil sa wakas ay tanggap na ako ng aking kapatid. Ngunit lumaki akong kasama si Elena. Kabisado ko ang kanyang mga pekeng ngiti.
Paglabas niya, tiningnan ko nang maigi ang baso. May nakita akong maliliit na puting powder na hindi natunaw sa gilid ng salamin. Dahan-dahan, kinuha ko ang aking cellphone at tiningnan ang hidden camera na palihim kong ipinakabit sa kusina noong nakaraang linggo dahil sa hinala kong ninanakawan niya ang mga gamit ko.
Nang i-rewind ko ang footage sa kusina, nanlamig ang buong katawan ko.
Nakita ko si Elena na nagdurog ng limang matatapang na sleeping pills at inihalo ito sa gatas ko! Ang daming iyon ay sapat upang patulugin ako ng higit sa dalawampung oras! Gusto niyang hindi ako magising kinabukasan upang tuluyan akong bumagsak at hindi makapirma sa testamento!
Isang malamig na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. Gusto mo ng laro, Elena? Pagbibigyan kita.
Kinuha ko ang gatas at ibinuhos ito sa paso ng halaman sa aking balcony. Pagkatapos, nahiga ako sa kama, ipinikit ang aking mga mata, at nagpanggap na mahimbing na nakatulog.
Makalipas ang isang oras, bumukas ang pinto ng kwarto ko. Pumasok si Elena. Nilapitan niya ako at inuga ang aking balikat. Hindi ako gumalaw. Narinig ko ang kanyang malademonyong halakhak.
“Tanga. Ang daling utuin,” bulong ni Elena habang nakatayo sa tabi ng kama ko. “Matulog ka nang mahimbing, Clara. Dahil paggising mo, sa kalsada ka na pupulutin. Akin lang ang kumpanya ni Papa!”
Kinuha niya ang aking cellphone, pinatay ang aking alarm clock, at lumabas ng kwarto. Rinig na rinig ko ang pag-lock niya ng pinto mula sa labas. Inakala niyang panalo na siya. Hindi niya alam, gising na gising ako at handa nang sunugin ang kanyang mga pangarap.
Ang Koronasyon ng Isang Traydor
Kinabukasan, 7:55 AM sa Board Room ng aming kumpanya. Puno ng mga naglalakihang investors at naroon ang family lawyer naming si Atty. Morales.
Nakatayo si Elena sa unahan, nakasuot ng napakagarbong pulang suit, pilit na umiiyak habang nagpupunas ng pekeng luha.
“I’m so sorry, Board of Directors,” madramang pahayag ni Elena. “Hanggang ngayon ay wala pa rin si Clara. Palagi siyang iresponsable. Hindi niya kayang tanggapin ang pressure ng kumpanyang ito kaya siguro mas pinili niyang tumakbo na lang. Dahil mag-aalas otso na, hinihiling ko kay Atty. Morales na ilipat na sa akin ang posisyon bilang CEO ayon sa testamento ni Papa.”
Nagbulungan ang mga directors. Dismayado sila sa akin. Tumango si Atty. Morales at inilabas ang mga dokumento.
“Dahil wala si Miss Clara, wala tayong magagawa. Miss Elena, maaari mo nang pirmahan ang—”
BLAAAG!
Bumukas nang napakalakas ang malaking pinto ng Board Room.
Tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Elena. Nalaglag ang panga niya at namutla na parang nakakita ng multo nang maglakad ako papasok ng kwarto. Nakasuot ako ng puting power suit, maayos ang buhok, at nag-uumapaw sa awtoridad.
“B-Bakit ka nandito?! P-Paano ka nakalabas?!” natatarantang sigaw ni Elena, hindi sinasadyang ibunyag ang kanyang ginawa.
Ngumiti ako at naglakad patungo sa gitna ng lamesa.
“Nakalabas ako dahil may sarili akong susi ng kwarto ko, Elena. At nandito ako dahil hindi ako iresponsable, tulad ng ipinapakalat mo,” malamig kong sagot. Hinarap ko ang mga direktor. “Good morning, everyone. Handa na akong pumirma.”
“Teka lang!” nagwawalang sigaw ni Elena. “Na-late ka! Lumampas ka sa oras!”
Tiningnan ni Atty. Morales ang kanyang relo. “7:59 AM, Miss Elena. Pasok pa rin sa oras si Miss Clara.”
Ang Huling Pasabog
Nanggigigil si Elena. Pilit niyang inaagaw ang kontrata. “Hindi ako papayag! Ako ang mas matanda! Ako ang dapat na maging CEO!”
“Hindi ka magiging CEO, Elena. At wala kang makukuhang kahit isang sentimo sa kumpanyang ito,” matigas kong sabi.
Kinuha ko ang flash drive sa aking bulsa at inihagis ito sa assistant ng abogado. “I-play mo ‘yan sa projector.”
Sa harap ng lahat ng matataas na tao sa kumpanya, nag-play ang malinaw na CCTV footage mula sa kusina namin kagabi. Nakita nilang lahat kung paano nagdurog ng sleeping pills si Elena at inihalo ito sa gatas ko. Rinig na rinig din ang audio recording sa kwarto ko kung saan tinawag niya akong tanga at ipinagmalaking nanakawin niya ang kumpanya.
Nagsinghap ang mga Board of Directors. Pandidiri at galit ang bumalot sa buong kwarto.
“H-Hindi totoo ‘yan! Edited ‘yan!” umiiyak at nagpapanic na sigaw ni Elena, umaatras habang nakatingin sa mga mapanghusgang mata ng mga tao.
Lumapit si Atty. Morales at isinara ang folder ni Elena. “Miss Elena, mayroong Morality Clause sa testamento ng inyong ama. Sinumang tagapagmana ang mapatunayang nagtangkang manakit, manabotahe, o gumawa ng krimen laban sa isa pang tagapagmana ay awtomatikong matatanggalan ng karapatan sa lahat ng yaman.”
Nanigas si Elena. Bumagsak ang kanyang mga tuhod sa malamig na sahig. “H-Hindi… hindi pwede…”
“Pwede, Elena,” sagot ko habang pinipirmahan ang dokumento bilang bagong CEO. Tiningnan ko siya nang walang kahit anong awa. “Ginamit mo ang gabi para pabagsakin ako. Pero nakalimutan mo na sa pagdating ng umaga, ang katotohanan ang laging mananalo.”
Sumenyas ako sa mga security guards. “Palabasin niyo ang babaeng ‘yan sa building ko. At huwag niyo na siyang papapasukin kahit kailan.”
Nagwawala, sumisigaw, at humahagulgol si Elena habang kinakaladkad palabas ng Board Room. Ang gabing inakala niyang siya ang reyna, ay ang mismong gabing sumira sa kanyang buong buhay. Naiwan siyang walang pera, walang pamilya, at puno ng kahihiyan, habang ako ay tumayo bilang nag-iisang reyna ng aming imperyo.