GINAWANG BIRO NG ASAWA KO ANG “ANNULMENT” SA FACEBOOK MISMO SA ARAW NG AMING ANIBERSARYO UPANG MAGPA-KULIT SA MGA KAIBIGAN NIYA—NI-LIKE KO ITO, AT TULUYAN AKONG UMALIS NANG WALANG LINGON-LIKOD!
Ako si Andrea, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Dalawang taon na kaming kasal ni Carlo, dalawampu’t pitong (27) taong gulang. Dahil maaga kaming nag-asawa, inasahan kong magiging matapang at responsable kaming dalawa sa pagbuo ng aming pamilya. Ngunit habang tumatagal, napansin ko ang isang nakakabahalang ugali ni Carlo—uhaw siya sa atensyon sa social media.
Mahilig siyang mag-post ng mga memes tungkol sa pagiging “under de saya,” sa kung gaano raw ka-toxic ang mga misis, at kung paano raw isang “malaking bitag” ang kasal. Sa tuwing pinagsasabihan ko siya, ang palagi niyang sagot: “Babe, joke lang ‘yan! Para lang dumami ang likes at reacts, masyado kang seryoso!”
Nagtitiis ako. Inunawa ko ang kanyang pagka-isip bata. Hanggang sa dumating ang araw ng aming ika-lawang anibersaryo. Ang araw na nagpamulat sa akin na ang lalaking pinakasalan ko ay isang payaso na ginagawang katatawanan ang aming sumpaan para lang sa likes.
Ang Hapunang Walang Dumating
Araw ng Biyernes, ang aming 2nd Wedding Anniversary. Maaga akong umuwi mula sa trabaho. Bumili ako ng mamahaling steak, nagluto ng pasta, at naghanda ng red wine. Nag-ayos ako, nagsuot ng magandang damit, at naghintay.
Alas-siyete ng gabi, wala pa siya. Alas-otso, hindi niya sinasagot ang mga tawag ko. Alas-nuwebe, lumamig na ang pagkain.
Nakatitig lamang ako sa orasan. Wala man lang siyang text na “Happy Anniversary.” Habang nag-iisa ako sa kusina at nagpipigil ng luha, biglang umilaw ang screen ng cellphone ko. Isang notification mula sa Facebook.
“Carlo Mendoza tagged you in a post.”
Mabilis kong binuksan ang aking app, umaasang isa itong matamis na mensahe ng pagbati, o kaya ay paliwanag kung bakit siya na-late. Ngunit nang makita ko ang post, parang binuhusan ng yelo ang buong katawan ko.
Isa itong litrato ni Carlo sa isang bar. Hawak niya ang isang baso ng beer, nakangiti nang malapad, at kasama ang kanyang mga barkada at ang ilang babaeng katrabaho niya.
Ang caption niya:
“2 years sa loob ng hawla!
Kung pwede lang i-add to cart ang annulment papers, baka nag-check out na ako para makalaya na! Sino ba d’yan ang gusto ulit maging single?
Tagay para sa mga nasakal!
Happy Anniversary nga pala sa misis kong palaging nakasimangot, Andrea.”
Nanlamig ang aking mga kamay. Binasa ko ang mga comments. Sabi ng kaibigan niyang lalaki: “Hahaha! Patay ka pag-uwi mo pre, iyak na naman misis mo niyan!” Sagot ni Carlo: “Hayaan mo siya, ganyan talaga ‘pag walang sense of humor.”
Isang babaeng katrabaho niya ang nag-comment: “Naku Carlo, baka totohanin n’ya ‘yung annulment ah!” Sagot ni Carlo: “Edi mas masaya! ”
Ang Nag-iisang ‘Like’ at Ang Paglaya
Sa mga sandaling iyon, hindi ako umiyak. Walang tumulong luha mula sa aking mga mata. Sa halip, naramdaman ko ang isang nakakabinging katahimikan sa aking isipan. Nawala ang lahat ng sakit at pagod. Nawala ang pagmamahal.
Tinitigan ko ang litrato ng asawa kong nakangiti habang pinagtatawanan ang aming kasal. Gumawa siya ng isang malaking biro sa harap ng daan-daang tao sa social media. Inasahan niyang mag-aaway kami, iiyak ako, at magmamakaawa sa kanya.
Hindi niya alam, sa gabing ito, ibibigay ko sa kanya ang pinakamalaking plot twist ng buhay niya.
Gamit ang aking hinlalaki, dahan-dahan kong pinindot ang “LIKE” button sa kanyang post. Isang simpleng thumbs up.
Pagkatapos noon, tumayo ako. Pumasok ako sa aming kwarto at kinuha ang aking pinakamalaking maleta. Maingat kong inimpake ang lahat ng aking mga damit, ang aking mga sapatos, at ang mga mahahalagang dokumento na nakapangalan sa akin. Kinuha ko rin ang lahat ng pera ko mula sa aming joint drawer.
Dalawampu’t apat na taong gulang pa lamang ako. May maganda akong trabaho, may sarili akong pera, at may dignidad ako. Hindi ko kailangang magpa-alipin sa isang lalaking ang tingin sa akin ay isang malaking biro.
Bago ako tuluyang lumabas ng pinto, bumalik ako sa dining table kung saan nakahanda ang lumamig na steak at wine.
Hinubad ko ang aking wedding ring at ipinatong ito sa ibabaw ng kanyang pinggan. Kumuha ako ng isang maliit na sticky note at isinulat ang isang napakaikling mensahe:
“Request Approved. Happy Independence Day, Carlo.”
Hinila ko ang aking maleta palabas ng bahay, sumakay ng taxi, at umalis nang walang kahit isang luhang nasayang. Tino-block ko ang kanyang numero, ang kanyang Facebook, Instagram, at lahat ng posibleng paraan para ma-contact niya ako.
Ang Pag-uwi ng Payaso
Ayon sa kwento ng isa naming dating kaibigan, umuwi raw si Carlo bandang alas-tres ng madaling araw (3:00 AM). Lasing, masaya, at nag-e-expect na sasalubungin siya ng asawang nagagalit at umiiyak.
Ngunit ang naabutan niya ay isang tahimik at madilim na bahay.
Nakita niya ang handang hapunan na hindi man lang nagalaw. Nakita niya ang singsing ko sa ibabaw ng pinggan, at ang maikling sulat na iniwan ko. Nang buksan niya ang closet, wala na ang lahat ng gamit ko.
Agad daw nawala ang tama ng alak niya. Nag-panic si Carlo. Pilit niyang tinatawagan ang numero ko ngunit out of reach na. Binuksan niya ang kanyang Facebook para i-message ako, ngunit doon niya nakita na naka-block na siya. At sa mismong post niya kung saan ginawa niyang biro ang annulment namin… naroon ang kaisa-isang LIKE mula sa akin bago ko siya tuluyang blinock.
Sa wakas, naintindihan niya na hindi ako nakipagbiruan.
Ang Totoong Kalayaan
Lumipas ang ilang buwan. Hindi ako nagpakita kay Carlo. Nagpadala na lamang ako ng pormal na liham mula sa aking abogado upang simulan ang proseso ng aming legal na paghihiwalay.
Nabaliw daw kakahanap si Carlo sa akin. Ang mga kaibigan niyang tumawa sa post niya ay hindi naman siya natulungang ayusin ang buhay niya nang mag-umpisa siyang magpakalugmok sa alak dahil sa pagsisisi. Ibinura niya ang kanyang Facebook account dahil sa matinding hiya, lalo na nang malaman ng mga kamag-anak niya na iniwan ko siya dahil sa katangahan niya online.
Samantala, ako ay masayang namumuhay nang malaya. Na-promote ako sa trabaho, nakabili ng sarili kong maliit na condo, at nag-eenjoy sa kapayapaan ng aking isipan.
Natutunan ko na ang pagrespeto sa sarili ang pinakamahalagang kayamanan ng isang babae. Kung kayang gawing katatawanan ng isang lalaki ang inyong kasal para lamang sa atensyon ng ibang tao, hindi mo kailangang mag-iskandalo. Minsan, ang pinakamalakas at pinakamasakit na ganti ay ang isang tahimik na pag-alis—upang iparating sa kanya na sa oras na gawin ka niyang biro, asahan niyang siya ang maiiwang mukhang tanga sa huli.