Tumingin si Justine sa akin, pilit na humahakbang pabalik sa aking puwesto habang itinataas ang dalawang kamay. “Maya, pakinggan mo muna ako… Hindi mo naiintindihan. Walang nangyayari sa amin.”
“Walang nangyayari?” Mapait akong tumawa, isang tunog na kahit ako ay hindi makilala. “Justine, nakita ko. Malinaw na malinaw. Hindi ako bulag.”
Humarap ako kay Kyla. Nakatungo siya, hindi makatingin sa aking mga mata, habang nanginginig ang kanyang mga balikat. “Kyla… tinuring kitang kapatid. Sa tuwing wala kang makain, kalahati ng baon ko ang binibigay ko sa iyo. Nung bumagsak ka sa board exam nung nakaraang buwan, ako ang nagpuyat sa tabi mo para ipaalala sa ‘yong hindi ka bobo. At ganito? Ganito mo ipapaalala sa akin kung sino ka talaga?”
“Maya, sorry… patawarin mo ako…” humahagulgol na sabi ni Kyla, ngunit hindi pa rin siya makatitig sa akin. “Natatakot lang ako… pakiramdam ko naiiwan niyo na ako… at si Justine lang ang nakakaintindi—”
“Kaya pinalitan mo ako sa bisig niya?” putol ko sa kanya. “Dahil lang pakiramdam mo naiiwan ka na?”
Natahimik ang buong paligid. Ang hangin sa gabi ay naging napakalalamig. Binitawan ko ang hawak kong zipper ng bag at dahan-dahang inilabas ang maliit na papel kung saan nakasulat ang opisyal na resulta ng board exam. Inilagay ko ito sa ibabaw ng box ng chocolate cake, sa tabi ng kandilang nahulog kanina.
Tumingin ako kay Justine, diretso at walang alinlangan. “Pinagpaguran ko ang tagumpay na ‘to. Inakala ko na ang pinakamasayang bahagi ng araw na ‘to ay ang maibahagi ito sa inyo. Pero ngayon, narealize ko na ang pinakamagandang regalo sa akin ng Diyos ngayong araw ay hindi lang ang pagiging Inhenyero…”
Huminga ako nang malalim, pinalalakas ang aking sarili.
“…kundi ang pag-alis sa buhay ko ng mga taong walang ginawa kundi magkunwari.”
“Maya, pakiusap, ‘wag mong gawin ‘to…” pagmamakaawa ni Justine habang sinusubukang hawakan ang aking kamay, ngunit mabilis ko itong inilayo.
“Pareserba ko sa inyo ang cake. Kainin niyo hanggang sa mabusog kayo sa traydor ninyong lasa,” huling pananalita ko bago ako tumalikod.
Habang naglalakad ako palayo sa dormitoryo, kasabay ng bawat hakbang ang dahan-dahang pagbagsak ng aking mga luha. Masakit—napakasakit na mawalan ng kasintahan at matalik na kaibigan sa loob lamang ng isang gabi. Ngunit sa bawat luhang pumapatak sa semento, naramdaman ko rin ang unti-unting pagbabalik ng aking lakas.
Pumasa ako sa board exam. At simula sa gabing ito, magsisimula ako ng bagong buhay—na wala na sila.