Nakatayo ako habang nanginginig ang aking mga tuhod. Ang kaninang mapang-asar kong ngiti ay napalitan ng malamig na pawis na lumalabas sa aking noo. Ang buong silid, na kanina lang ay puno ng tawanan para sa akin, ay napuno ng bulungan habang nakatitig ang lahat kay Elena.
Kinuha ni Elena ang mikropono mula sa CEO. Ang kaniyang boses ay kalmado, ngunit may taglay na kapangyarihang nagpatahimik sa buong ballroom.
“Magandang gabi sa inyong lahat,” panimula niya. “Nandito ako ngayong gabi hindi para sirain ang kasal na ito, kundi para ayusin ang isang mahalagang transaksyon sa negosyo.”
Tumingin siya nang deretso sa akin.
“Marco,” pagtawag niya sa aking pangalan. “Apat na taon ang nakalipas, iniwan mo ako dahil wala raw akong maiambag sa mga pangarap mo. Sinabi mo na isa lamang akong pabalat-bunga at walang mararating. Ang hindi mo alam, ang pamilyang kinamuhian mo—ang pamilyang sinabi mong mahirap—ay ang mga tunay na may-ari ng Grand Holdings International.”
Parang pinupunit ang dibdib ko sa bawat salitang lumalabas sa kaniyang labi.
“Pumasok ako bilang isang simpleng waitress ngayong gabi para personal na makita kung nagbago ka na,” patuloy ni Elena. “Gusto kong tignan kung nararapat bang iligtas ng aking kumpanya ang nalulubog mong negosyo. Ngunit pinatunayan mo sa akin na hanggang ngayon, ang tingin mo pa rin sa ibang tao ay base lamang sa kanilang kasuotan at pera.”
Lumapit sa akin ang CEO at pormal na inabot ang isang folder.
“Mr. Marco, dahil sa desisyon ng aming Chairman na si Ms. Elena,” seryosong pahayag ng CEO, “inaatras na ng Grand Holdings ang limang bilyong pisong investment sa iyong kumpanya. Kasabay nito, pormal din naming kinukumpiska ang iyong mga ari-arian na ginawa mong kolateral sa aming bangko dahil sa iyong mga hindi nababayarang utang.”
Nanliit ako. Tumingin ako sa aking bagong asawa na si Sophia, ngunit imbes na samahan ako, inalis niya ang kaniyang singsing, itinapon ito sa aking dibdib, at mabilis na naglakad palabas ng ballroom kasama ang kaniyang pamilya. Walang sinuman sa aking mga tinatawag na ‘kaibigan’ ang lumapit para tulungan ako—lahat sila ay umiwas ng tingin.
Tumingin uli sa akin si Elena sa huling pagkakataon, may halong habag sa kaniyang mga mata, bago siya tumalikod at naglakad palabas kasama ang kaniyang mga bodyguard.
Sa loob lamang ng kalahatings oras, nawala ang lahat sa akin—ang aking kasal, ang aking karangalan, at ang aking buong yaman. Naiwan akong nag-iisa sa gitna ng ballroom, nakaluhod sa nabasag kong baso, nilalamon ng matinding takot, pagsisi, at walang katapusang kahihiyan.