Lumipas ang dalawang taon. Ang bodega kung saan ako ikinulong ni Manuel ay naging alaala na lamang ng aking lumang sarili. Ako na ngayon ang Tagapamahala ng Ilustre Empire.
Sa ilalim ng aking pamumuno, lumago ang kumpanya habang ang buhay nina Manuel at Veronica ay tuluyang lumubog. Dahil sa kasakiman at maling pamamahala sa kakaunting perang natira sa kanila, nabaon sila sa utang. Ang mansyon na dating simbolo ng kanilang pagmamayabang ay napunta rin sa ilalim ng aking pangalan matapos ko itong mabili mula sa bangko.
Isang hapon, habang naglalakad ako sa malawak na hardin ng mansyon kasama ang aking anak na si Leo, pumasok ang dalawang taong madudungis at halatang pagod sa buhay. Sina Manuel at Veronica.
“Clara…” lumapit si Manuel, nakayuko at wala na ang dating sigla sa kanyang mga mata. “Pakiusap, Clara. Tulungan mo kami. Wala na kaming mapuntahan. Ang anak namin… kailangan ng gamot at pagkain.”
Lumapit din si Veronica, umiiyak at nakahawak sa kanyang anak. Wala na ang dating tapang at pagmamataas sa kanyang mukha. “Clara, patawarin mo ako. Alam kong malaki ang kasalanan ko sa ‘yo. Huwag mo sanang idamay ang bata.”
Tiningnan ko silang dalawa nang diretso—walang galit, ngunit wala ring awa. Ang galit na dating sumusunog sa puso ko ay napalitan na ng malamig na katotohanan.
“Hindi ko idadamay ang bata,” malamig kong sagot. “Ang anak niyo ay walang kasalanan. Papatuloy ko siya sa isang magandang pasilidad at babayaran ko ang kanyang pag-aaral at gamot.”
Nakahinga nang maluwag sina Manuel at Veronica, ngunit bago pa sila makapagsalita ng pasasalamat, nagpatuloy ako.
“Ngunit kayong dalawa? Hindi niyo hawak ang batang iyon. Hinding-hindi kayo makakatapak sa lupaing ito, at walang sentimo mula sa Ilustre Empire ang mapupunta sa mga kamay niyo. Ipinagkait mo sa amin ng anak ko ang liwanag at kalayaan dahil sa kasakiman mo, Manuel. Ngayon, lasapin niyo ang dilim na kayo mismo ang gumawa.”
Tinawag ko ang mga security guard upang ilabas sila sa restawran at sa buong lupain. Umiiyak at nakiusap si Manuel habang hinihila siya palayo, ngunit hindi na ako lumingon pa.
Hinarap ko ang aking anak, hinawakan ang kanyang maliit na kamay, at sabay kaming pumasok sa malawak at liwanag na mansyon—ang tahanang kami na ang tunay na may-ari.