Tahimik ang buong ballroom, kaya naman ang bawat tunog ng takong ng aking sapatos sa marmol na sahig ay parang mga yabag ng hatol. Ang dating mga matang mapang-uyam at mausisa ng mga bisita ay napalitan ng pagkamangha at bulung-bulungan. Sino ang babaeng ito na dumating na may dalang ganito kabigat na presensya? At sino ang mga batang ito na kamukhang-kamukha ni Marco?
“Clara…” nanginginig na banggit ni Marco nang tuluyan kaming huminto sa paanan ng entablado. Ang kanyang nobya na si Beatrice ay nakakunot-noo, ang mga mata ay salitang lumilipat sa akin at sa apat na bata.
“Marco,” bati ko sa mababa, kalmadong tinig na may halong malamig na ngiti. “Salamat sa imbitasyon. Sabi ko nga, hindi ko maaaring palampasin ang isang napakaespecyal na gabi kung saan ipinagmamalaki mo ang iyong ‘tagumpay’.”
“Anong ibig mong sabihin? Sino ang mga batang ito?” tanong ni Beatrice, ang boses ay matinis at nagtataglay ng awtoridad na pilit niyang pinaninindigan kahit nagsisimula na siyang mangamba.
Bumaba ang tingin ni Marco sa apat kong anak. Nakita ko ang panginginig ng kanyang labi. Sa kanyang isip, malamang ay binibilang niya ang mga taon. Dalawang taon. Ngunit narito ang apat na bata na halatang mga anim o pitong taong gulang na—hindi, sandali, kambal-apat sila! Ang ibig sabihin, ang ipinagbubuntis ko noon ay hindi lang basta kambal, kundi quadrupleta, at ang mga mukhang iyon ay walang ibang pinagmanahan kundi ang kanyang mga mata at panga.
“Tito Marco?” basag ni Marcus sa katahimikan. Ang kanyang boses ay kalmado ngunit may kakaibang diin na nagpasindak sa buong paligid. “Bakit po ganyan ang mukha ninyo? Para kayong nakakita ng multo. O baka naman… hindi ninyo akalain na mabubuhay kami pagkatapos ninyong itaboy si Mommy noong Pasko dalawang taon na ang nakararaan?”
Nanlaki ang mga mata ng mga taong nakikinig sa malapit. Ang mga bulung-bulungan ay naging malinaw na ingay.
“Iwan sa altar? Pinagtabuyan?” ang bulalas ng ama ni Beatrice na isa sa mga pinakamalaking shareholders ng kumpanya. “Marco, ano ang ibig sabihin nito?!”
“Mr. Santos, kalma lang po kayo,” ngiti ko habang tinitigan ang matanda bago binalikan ng tingin ang namumumlang mukha ni Marco. “Ang asawa—este, ang dating kasintahan ko po kasing ito, ay may magandang prinsipyo noon. Sabi niya, hindi niya kayang buhayin ang isang bata. Kaya nagsumikap akong mag-isa. Ang hindi niya alam, apat na biyaya pala ang ibinigay sa akin ng Diyos nang gabing iyon.”
Humakbang pauna si Maricar, ang aming bunso, at iniabot ang isang maliit na sobre kay Marco. “Merry Christmas po, Daddy. Regalo namin sa inyo. Huwag kayong mag-alala, hindi namin hihingi ang sustento na pinagdamot ninyo noon. May sarili na kaming pangalan.”
Nanginginig ang kamay ni Marco na tinanggap ang sobre. Nang buksan niya ito, ang kulay sa kanyang mukha ay tuluyang naglaho. Ito ang kopya ng legal na dokumento ng San Vicente Design Firm kung saan nakapangalan ang lahat, kasama ang katibayan na ang kumpanyang binabalandra niya ngayon para makuha ang tiwala ng mga Santos ay nakasanla na sa aming kumpanya dahil sa kanyang malaking utang at naluluging negosyo.
“Ikaw…” nanginginig na turo sa akin ni Marco, ang pawis ay pumapatak sa kanyang noo kahit malamig ang aircon sa ballroom. “Ikaw ang misteryosong investor na bumili ng mga shares ko?!”
“Kailanman ay hindi ako naging mahina, Marco,” bulong ko sa kanya, sapat lang para kami dalawa ang makarinig habang lumalapit ako nang bahagya. “Pinili ko lamang manahimik noon para lumakas. At ngayon na nasa sa akin na ang lahat—ang mga anak mo na itinakwil mo, at ang kumpanyang pinaghirapan mong nakawin—anong pakiramdam na ikaw naman ang nasa putik?”
Si Beatrice, nang makita ang reaksyon ni Marco at mabasa ang ilang nakalitaw na papel sa sobre, ay galit na hinablot ang singsing sa kanyang daliri at hinagis ito sa mukha ni Marco. “Sinungaling ka! Niloko mo kaming lahat!”
Sumabog ang kaguluhan sa buong bulwagan. Ang mga mamamahayag na inimbitahan pa naman ni Marco para sa isang engrandeng “engagement and success announcement” ay mabilis na nag-unahang kumuha ng litrato ng kanyang pagbagsak. Ang mga taong yumakap sa kanya kanina ay isa-isang lumayo, pilit na iniiwasan ang kanyang anino.
Nanatili akong nakatayo sa gitna ng kaguluhan, kalmado at may ngiti sa labi. Hinawakan ko ang mga kamay ng aking apat na anak.
“Uwi na tayo, mga anak,” sabi ko sa kanila.
“Let’s go, Mommy!” sabay-sabay nilang sagot.
Habang naglalakad kami palabas ng pintuan ng Grand Horizon Hotel, narinig ko pa ang huling sigaw ni Marco sa gitna ng kanyang kahihiyan at pagkawasak. Ngunit hindi na ako lumingon pa. Ang nakaraan ay nanatili na sa likod, at ang hinaharap—na kuminang sa liwanag ng tagumpay—ay naghihintay na sa amin.