Dahan-dahan kong inilagay ang aking pirma sa ibaba ng dokumento, habang ang bawat paggalaw ng aking kamay ay nagdudulot ng matinding sakit sa aking katawan. Ngunit sa puso ko, naramdaman ko ang isang hindi mapapantayang ginhawa.
“Ano ‘yan, Celine?!” galit na tanong ni Papa habang nakatingin sa akin at sa abogado. “Ano na naman ba ang ginagawa mo?”
Tumingin si Atty. Santos sa aking mga magulang at kay Marco, bago inilabas ang mga pormal na legal na abiso mula sa kaniyang bag.
“Ang itinatakwil ninyo ngayon ay ang mismong taong nagpapanatili ng inyong kumpanya,” malamig na pahayag ng aking abogado. “Ito ay ang opisyal na foreclosure order at demand letter para sa lahat ng utang ng inyong pamilya at ng kumpanya ni Marco. Dahil sa pinirmahang kasunduan, simula sa minutong ito, hinarang na ng bangko ang lahat ng inyong corporate at personal accounts. Ang inyong bahay, mga kotse, at mga ari-arian ay pormal nang kinukumpiska ng aking kliyente.”
Namutla si Marco at halos matumba si Mama sa matinding gulat.
“H-hindi maaari ‘yan! Celine, asawa mo ako!” sigaw ni Marco habang tinatangkang lumapit sa aking kama, ngunit mabilis siyang hinarang ng dalawang pulis na pumasok din sa silid.
“Pangalawang dokumento na pinirmahan ni Celine ay ang Warrant of Arrest para sa frustrated homicide at R.A. 9262 o Violence Against Women and Children,” patuloy ni Atty. Santos. “Mayroon kaming sapat na ebidensya mula sa mga CCTV at medical report ng ICU.”
Lumalapit si Mama sa akin, umiiyak at nagmamakaawa na, “Celine, anak… patawarin mo kami. Huwag mo itong gawin sa pamilya mo!”
Tinitigan ko sila nang may malamig at matatag na tingin mula sa aking sugatang mata.
“Kinalimutan ninyo na anak ninyo ako nang piliin ninyo ang pera at ang halimaw na ito kaysa sa buhay ko,” mahinang sagot ko sa kanila. “Ngayon, tikman ninyo ang buhay na walang pera at walang anak.”
Pinalabas ng mga pulis si Marco na nakaposa, habang ang aking mga magulang ay pinalayas ng security mula sa ospital nang walang natitirang pera kahit pambayad sa taxi.
Ilang buwan ang lumipas, nakalabas ako ng ospital at unti-unting gumaling ang aking mga sugat. Nabilanggo si Marco nang matagal na panahon, habang ang aking mga magulang ay nawalan ng lahat ng kanilang kumpanya at karangyaan.
Sa pamamagitan ng isang pirma, itinayo ko ang aking sarili mula sa pagiging biktima patungo sa pagiging may-hawak ng aking sariling kapalaran.