Ako si Liza, dalawampu’t walong taong gulang at nagtatrabaho bilang isang branch manager sa isang bangko. Dahil ako ang may mas malaking sweldo kaysa sa asawa kong si Eric, ako ang bumili ng malaking bahay na tinitirhan namin ngayon.
Kasama rin namin sa bahay ang biyenan kong si Mama Matilda. Upang maging mabuting manugang, sinisikap kong ipagluto sila ng masasarap at mamahaling pagkain araw-araw bago ako pumasok sa trabaho.
Ngunit nitong mga nakaraang buwan, may napansin akong kakaiba.
Tuwing nagluluto ako ng malalaking porsyon ng kare-kare, kaldereta, o lechon kawali, mabilis itong nauubos. At palagi kong nakikita si Mama Matilda na naglalagay ng napakaraming ulam at kanin sa mga malalaking plastic container, at isinisilid ito sa isang malaking eco bag.
Isang araw, hindi ko napigilang magtanong.
“Mama, bakit po ang dami ninyong ibinabalot na pagkain araw-araw? May pupuntahan po ba kayo?”
Malumanay kong tanong habang nag-aayos ng mesa.
Ngumiti si Mama Matilda at hinaplos ang aking braso.
“Naku, Liza, iha. Ipinamimigay ko kasi iyan sa mga batang pulubi at mga ulila sa kabilang kanto. Naaawa kasi ako sa kanila, minsan wala silang makain. Sana ay ayos lang sa’yo na ibinabahagi ko ang grasya natin.”
Nang marinig ko iyon, nakaramdam ako ng tuwa at paghanga sa aking biyenan. Napakabuti pala ng kanyang puso.
“Wala pong problema, Mama. Kung gusto niyo po, dadagdagan ko pa ang budget natin sa palengke para mas marami pa kayong mapakain,” nakangiti kong sagot.
Mula noon, mas inaraw-araw ko ang pagluluto ng masasarap na ulam, iniisip na nakakatulong ako sa mga batang nagugutom.
Ngunit isang Sabado, nakansela ang overtime ko sa opisina kaya umuwi ako nang maaga. Pagdating ko sa bahay, nakita kong kalalabas lang ni Mama Matilda bitbit ang dalawang malalaking bag ng bagong lutong ulam na inihanda ko kaninang umaga.
Dahil may nabili akong mga biskwit at prutas, naisipan kong sundan siya upang ibigay ang mga ito at makita ang mga “ulilang bata” na tinutulungan niya.
Tahimik akong sumakay sa isang tricycle at sinundan ang jeep na sinakyan niya.
Ngunit nagtaka ako. Imbes na bumaba sa lugar ng mga iskuwater o sa ampunan, bumaba si Mama Matilda sa isang napakagara at eksklusibong subdivision.
Sinundan ko siya nang palihim habang naglalakad siya patungo sa isang magandang bahay. Binuksan niya ang gate gamit ang sariling susi at pumasok sa loob.
Bakit may sariling susi ang biyenan ko sa bahay ng iba? At nasaan ang mga pulubi?
Puno ng kaba ang aking dibdib, dahan-dahan akong lumapit sa bintana ng bahay na may nakabukas na kurtina. Sumilip ako sa loob.
At ang eksenang tumambad sa aking mga mata ay parang isang napakalakas na sampal na nagpatigil sa pag-ikot ng aking mundo.
