Pinagbawalan Ako ng Kabit ng Asawa Kong Lumapit sa Sarili Kong Mister sa Loob ng Bahay Namin—Pumayag Siya at Nagpakabit Pa ng mga Camera, Pero Hindi Nila Alam na Matagal Ko Nang Inihanda ang Aking Pag-alis
“Bawal kang lumapit sa asawa mo nang walang pahintulot ko!”
Iyan ang utos ng kabit ng asawa ko. Ang mas masakit? Hindi niya iyon sinabi nang palihim. Ipinahayag niya iyon sa pamamagitan ng mga camera na ipinakabit sa sarili naming bahay.
At ang asawa kong halos sampung taon kong minahal? Ngumiti lang at sinabing, “Pagbigyan mo na siya.”
Noong araw na iyon, naunawaan kong hindi na ako asawa sa bahay namin. Isa na lang akong bisitang kailangang humingi ng permiso para manatili.
Ako si Elena Villanueva, tatlumpu’t anim na taong gulang, at halos sampung taon nang kasal kay Adrian Monteverde, isang kilalang negosyante sa Makati.
Nakatira kami sa isang malaking bahay sa Ayala Alabang. May swimming pool, malawak na hardin, at mga mamahaling kasangkapang pinili naming dalawa noong bagong kasal pa kami.
Pero nitong mga nakaraang buwan, para na akong nakakulong doon.
May camera sa sala, kusina, pasilyo, at maging sa kuwarto naming mag-asawa.
Lahat ng iyon ay konektado sa cellphone ni Bianca Reyes, ang dalawampu’t pitong taong gulang na kasintahan ng asawa ko.
Si Bianca ang nagtakda ng mga patakaran.
Hindi ako puwedeng tumabi kay Adrian kapag nasa bahay siya. Hindi ako puwedeng pumasok sa kuwarto niya nang walang pahintulot. At kapag nagselos siya, kailangan kong lumayo sa sarili kong asawa.
“Alam mo namang sensitibo si Bianca ngayon,” bulong ni Adrian habang nakatayo kami sa kusina.
Inilapit niya ang mukha sa balikat ko.
“Katatapos lang ng miscarriage niya. Hindi pa stable ang emosyon niya. Konting pasensya lang, Elena. Kapag okay na siya, ipapatanggal ko rin ang mga camera.”
Tahimik kong hinalo ang nilulutong arroz caldo.
“Bahala ka.”
Napangiti siya.
“Alam kong maiintindihan mo. Kaya nga ikaw ang pinakaswerte kong naging desisyon.”
Kung alam lang niya kung gaano kalayo sa katotohanan ang sinabi niya.
“By the way,” dagdag niya, “next week ang tenth wedding anniversary natin. Gusto mo pa rin bang pumunta sa Batangas para dalawin ang lola mo? Maglalaan ako ng oras.”
“Hindi na kailangan.”
Napatigil siya.
“Bakit? Ilang taon mo nang hinihiling iyon.”
Hindi ako sumagot.
Dahil wala na si Lola Pilar.
Pumanaw siya tatlong buwan na ang nakalilipas, habang abala si Adrian sa pag-aalaga kay Bianca.
Hindi siya dumalo sa libing. Ni hindi niya naalala ang sinabi ko tungkol dito.
At sa susunod na linggo, hindi na rin ako magiging asawa niya.
Bigla siyang tumawa nang mapait.
“Alam mo, Elena, maraming nagsasabing napakaswerte ko sa iyo. Mabait, masipag, hindi reklamador. Pero noong tinanong ko ang mga kaibigan ko kung gusto nilang magkaroon ng asawang katulad mo, walang sumagot.”
Napatingin ako sa kanya.
“Alam mo kung bakit?”
Hindi ko kailangang marinig ang kasunod.
Limang taon na kaming hindi namumuhay bilang normal na mag-asawa.
Limang taon mula nang mawala ang aming unang anak.
At mula nang sabihin ng mga doktor na napakaliit na ng posibilidad na muli akong magbuntis.
“Wala kang sariling desisyon,” patuloy niya. “Kahit anong gawin sa iyo, tinatanggap mo. Minsan gusto kong makita kang magalit.”
Lumapit siya at inilagay ang dalawang kamay sa magkabilang gilid ng countertop.
“Ngumiti ka nga.”
Sinubukan kong ngumiti.
Pero parang nakalimutan na ng mukha ko kung paano.
Biglang may sumigaw mula sa camera.
“ADRIAN!”
Boses ni Bianca.
“Sinabi mong hindi mo na siya hahawakan! Bakit ang lapit-lapit mo sa kanya?”
Agad umatras ang asawa ko.
“Baby, nag-uusap lang kami!”
“Kung gusto mong matulog sa kuwarto ko mamaya, lumayo ka sa babaeng iyan!”
“Oo na, baby. Huwag ka nang magalit.”
Pinanood kong ngumiti si Adrian sa camera.
Iyon ang ngiting dati niyang inilalaan sa akin.
Makalipas ang ilang minuto, naghain ako ng limang putahe at mainit na sabaw sa hapag.
“Wow,” sabi niya. “Ang daming pagkain. May kailangan ka bang hingin?”
Tatlong taon na mula nang huli akong magluto ng ganito para sa kanya.
Noong panahong iyon, naghanda rin ako ng hapunan upang hilinging makipaghiwalay.
Pero ibinagsak niya ang mga plato.
“Hindi kita hihiwalayan,” sabi niya noon. “Mahirap humanap ng babaeng kasingdaling pakisamahan mo.”
Ngayon, pareho ang pakay ko.
Pero may malaking pagkakaiba.
Hindi na ako hihingi ng permiso.
“Adrian, may kailangan akong sabihin.”
Bago pa ako makapagpatuloy, tumunog ang camera.
“Baby, gutom na ako!” malambing na sabi ni Bianca.
Tumayo agad si Adrian.
“Susunduin kita. Dinner tayo sa labas.”
“Adrian,” tawag ko. “Limang minuto lang.”
Huminto siya.
Pagkatapos, ngumisi.
“Gusto mong manatili ako?”
“Oo. May mahalaga akong sasabihin.”
“Kung ganoon, magmakaawa ka.”
Napatitig ako sa kanya.
“Sabihin mong, ‘Adrian, please, huwag mo akong iwan.’ Baka sakaling makinig ako.”
Huminga ako nang malalim.
“Gusto ko lang tapusin nang maayos ang lahat.”
Nawala ang ngiti niya.
“Wala akong oras sa drama mo.”
At umalis siya.
Naiwan akong mag-isa sa harap ng pagkaing halos hindi nagalaw.
Maya-maya, lumapit si Aling Nena, ang matagal na naming kasambahay.
“Ma’am Elena, mahal pa rin po kayo ni Sir. Siguro nahihirapan lang siyang ipakita.”
Napangiti ako nang bahagya.
“Aling Nena, sampung taon ka nang nagtatrabaho rito, hindi ba?”
“Opo, Ma’am.”
“Kung ganoon, alam mo rin sigurong matagal ko nang natuklasan na ikaw ang nagsusumbong sa biyenan ko tungkol sa bawat kilos ko.”
Namuti ang mukha niya.
“At ikaw rin ang nagpapadala ng impormasyon tungkol sa akin sa mga babae ni Adrian.”
“Ma’am, hindi po—”
“Huwag ka nang magsinungaling.”
Inilapag ko sa mesa ang isang maliit na sobre.
Nasa loob ang mga kopya ng bank transfer na natanggap niya mula kay Bianca at sa biyenan ko.
Nanginginig ang mga kamay niya.
“Ma’am, patawarin ninyo ako.”
“Hindi kita tatawaging masamang tao dahil kailangan mo ng pera. Pero mali ang pagbebenta mo ng tiwala ko.”
Napaluha siya.
“Hindi ninyo po naiintindihan. May ipinangako sila sa akin kapag umalis kayo.”
Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.
“Ano ang ipinangako nila?”
Hindi siya agad sumagot.
Pagkatapos ay bumulong siya.
“Na kapag tuluyan na kayong nawala sa bahay na ito, may malaking bonus akong matatanggap.”
Hindi ako nagulat.
Dahil matagal ko nang alam na may plano silang palitan ako.
Ang hindi nila alam, may sarili rin akong plano.
Binuksan ko ang drawer at inilabas ang isang makapal na brown envelope.
Nasa loob ang mga dokumentong ilang buwan kong inihanda kasama ang abogado ko.
Mga ebidensiya ng pagtataksil.
Mga tala ng pananakot.
At mga dokumentong magpapatunay kung sino talaga ang may karapatan sa malaking bahagi ng negosyong ipinagmamalaki ni Adrian.
Pero bago ko pa maisara ang drawer, biglang tumunog ang cellphone ni Aling Nena.
Nakalagay sa screen ang pangalan ni Bianca.
Sinagot niya iyon nang hindi sinasadya sa speaker.
“Aling Nena,” malamig na sabi ng babae, “nahanap mo na ba ang mga papeles ni Elena?”
Hindi nagsalita ang kasambahay.
“Bilisan mo. Kailangan naming makuha ang mga iyon bago ang anniversary. Kapag napirmahan ni Adrian ang transfer, wala nang matitira sa kanya.”
Nanlamig ang hangin sa pagitan namin.
Pagkatapos ay narinig kong tumawa si Bianca.
“At huwag mong kalimutan ang isa pa nating sikreto. Kapag nalaman ni Elena kung sino talaga ang nagbayad sa lalaking nasa motel limang taon na ang nakalilipas, siguradong guguho ang mundo niya.”
Nabitawan ni Aling Nena ang cellphone.
At sa unang pagkakataon matapos ang limang taon, naramdaman kong bumalik ang galit na matagal kong inilibing.
Dahil ang motel na binanggit ni Bianca ay ang lugar kung saan nawala ang anak ko.
