PINALAYAS AKO NG BIYENAN KO DAHIL “BAOG” AT WALANG KWENTA DAW AKO—NGUNIT NANG SUMULPOT AKO SA KASAL NG EX-HUSBAND KO KASAMA ANG APAT KONG ANAK NA LALAKI, GUMUHO ANG KANILANG MUNDO!
Ako si Clara, dalawampu’t apat na taong gulang. Sa loob ng dalawang taon naming pagsasama ni Marco, ginawa ko ang lahat upang maging perpektong asawa. Inalagaan ko siya, pinagsilbihan ko ang kanyang pamilya, at tiniis ko ang araw-araw na pang-iinsulto ng kanyang inang si Doña Carmela. Ang nag-iisang kasalanan ko lang sa paningin nila? Hindi ko mabigyan si Marco ng anak na lalaki.
Isang maulan na gabi, habang nag-aayos ako ng hapunan, dumating si Marco kasama si Doña Carmela at isang babaeng pamilyar sa akin—si Valerie, ang dating kasintahan ni Marco. Nakangisi si Valerie habang nakahawak sa braso ng asawa ko.
Walang pasubaling inihagis ni Doña Carmela ang isang brown envelope sa aking harapan. Ang paborito kong plorera ay nabasag dahil sa lakas ng kanyang pagkakabagsak.
“Pirmahan mo ang annulment papers na ‘yan, Clara! Lumayas ka na sa pamamahay ko!” nanggagalaiting sigaw ng biyenan ko. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa na tila isang maruming basahan. “Dalawang taon! Dalawang taon ka naming pinakain pero baog ka! Isa kang walang kwenta at walang pakinabang na babae! Hindi mo kayang magbigay ng tagapagmana sa imperyo namin!”
Tumulo ang mga luha ko. Tumingin ako kay Marco, nagmamakaawa na ipagtanggol niya ako.
“Marco… asawa mo ako. Bakit mo hinahayaang ganituhin nila ako?” umiiyak kong tanong.
Umiwas ng tingin si Marco at malamig na sumagot. “Sorry, Clara. Buntis si Valerie. Lalaki ang anak namin. Kailangan ko ng tagapagmana na hindi mo kailanman kayang ibigay.”
Gumuho ang mundo ko. Ang lalaking pinangakuan ako sa harap ng altar ay ipinagpalit ako dahil lang hindi pa ako nabibiyayaan ng anak. Pinunasan ko ang aking mga luha, kinuha ko ang bolpen, at pinirmahan ang papel. Walang lingon-likod akong umalis bitbit lamang ang isang maliit na maleta. Habang naglalakad ako sa ulan, narinig ko ang malakas na halakhak ni Doña Carmela, nagdiriwang dahil napaalis na niya ang “baog” niyang manugang.
Ngunit ang tadhana ay may sariling paraan ng paghihiganti.
Dalawang linggo matapos akong palayasin, nahimatay ako sa loob ng maliit na apartment na inuupahan ko. Nang magising ako sa ospital, isang balita mula sa doktor ang nagpatigil sa pag-ikot ng aking mundo.
Buntis ako. At hindi lang isang bata ang nasa sinapupunan ko. Apat.
“Congratulations, Clara,” nakangiting sabi ng doktor habang pinapakita ang ultrasound. “You are expecting quadruplets. At base sa early tests, lahat sila ay mga lalaki.”
Apat na lalaki. Apat na malulusog na tibok ng puso. Umiyak ako nang malakas, hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa labis na tuwa. Ang babaeng tinawag nilang baog at walang kwenta ay nagdadala ng apat na anghel!
Sa halip na sabihin kay Marco, pinili kong manahimik. Ginamit ko ang aking naipon at ang talento ko sa pagnenegosyo upang bumuo ng isang event planning company. Sa loob ng isang taon at kalahati, lumago ang aking negosyo. Naging matagumpay akong CEO, at higit sa lahat, naging isang mapagmahal na ina kina Liam, Leon, Lucas, at Lance—ang aking apat na gwapong anak na ngayon ay walong buwang gulang na.
Samantala, nalaman ko na hindi natuloy agad ang kasal nina Marco at Valerie. Ang ipinagmamalaking “buntis” na si Valerie ay nakunan daw at napatunayang hindi na kailanman magkakaanak. Ngunit dahil mayaman ang pamilya ni Valerie, tinanggap pa rin siya ni Doña Carmela.
Hanggang sa dumating ang araw na hindi ko inaasahan. Kinuha ng pamilya ni Valerie ang kumpanya ko para i-organize ang pinakamagarbong wedding reception nila Marco sa isang 5-star hotel. Hindi nila alam na ang “Madame C” na may-ari ng ahensya ay ako.
Araw ng kasal. Puno ng kumikinang na dekorasyon, mga pulitiko, at mayayamang negosyante ang grand ballroom. Suot ang isang matikas na red silk dress, pumasok ako sa ballroom upang i-check ang mga tauhan ko. Sa likuran ko ay ang apat na mamahaling baby strollers na itinutulak ng aking apat na personal nannies. Nakasuot ng maliliit na tuxedo ang aking apat na anak.
Eksaktong naglalakad sina Marco at Valerie patungo sa gitna ng ballroom nang magtama ang aming paningin ni Doña Carmela.
Nanlaki ang mga mata ng dati kong biyenan. Agad siyang lumapit sa akin, madilim ang mukha. “Anong ginagawa mo rito, Clara?! Sino nagpapasok sa’yo rito, hampaslupa?! Gusto mo bang sirain ang kasal ng anak ko dahil hanggang ngayon ay inggit na inggit ka sa tagumpay nila?!”
Huminto rin sina Marco at Valerie dahil sa komosyon. Napatingin ang daan-daang bisita sa amin.
“Clara?” gulat na bulong ni Marco, hindi makapaniwala sa pagbabago ng hitsura ko. Wala na ang losyang at malungkot na asawa; nakatayo sa harap niya ay isang kumpiyansang reyna.
Ngumiti ako nang napakalamig. “Kalma lang, Doña Carmela. Ako ang event organizer ng kasal na ito. Binayaran ako ng pamilya ni Valerie para siguraduhing magiging ‘memorable’ ang araw na ito.”
Umirap si Valerie at tumawa ng mapakla. “Oh, so organizer ka na ngayon? Kawawa ka naman. Siguro hanggang ngayon mag-isa ka pa rin at walang anak. Hanggang tingin ka na lang talaga sa amin.”
Tiningnan ko si Valerie at saka ibinaling ang paningin kay Marco. “Talaga ba? Gusto ko lang kasing bumati bago ako umalis. Naisip ko ring isama ang mga anak ko para makita ng mga nannies nila ang isang ‘bonggang’ party.”
Sumenyas ako. Dahan-dahang iniharap ng mga nannies ang apat na strollers sa kanila.
Nanigas si Marco. Nalaglag ang panga ni Doña Carmela. Ang apat na sanggol sa loob ng strollers ay may malalaking mata, matatangos na ilong, at eksaktong hugis ng mukha ni Marco. Parang pinagbiyak na bunga.
“S-Sino ang mga batang ‘yan?!” nanginginig na tanong ni Doña Carmela, tila kinakapos ng hininga habang tinititigan ang apat na inosenteng bata.
Tiningnan ko ang buong paligid, sinisiguradong maririnig ng lahat ng VIP guests ang sasabihin ko.
“Sila sina Liam, Leon, Lucas, at Lance. Apat na malulusog na lalaki. Apat na anak na isinilang ko walong buwan na ang nakalipas. Kayo ang ama, Marco. Buntis ako noong gabing palayasin niyo ako sa ulanan.”
Sumabog ang mga bulungan sa buong ballroom. Namutla si Valerie at nagsimulang manginig sa galit.
“K-Kasinungalingan!” sigaw ni Valerie, sinasampal ang braso ni Marco. “Hindi totoo ‘yan, ‘di ba Marco?! Sabihin mo hindi ‘yan totoo!”
Ngunit hindi makapagsalita si Marco. Umiiyak siyang napaluhod sa harap ng mga strollers, pilit na inaabot ang maliliit na kamay ng mga bata. “A-Apat? Apat na lalaki? Clara… mga anak ko… Diyos ko, ang mga anak ko!”
Mabilis na itinulak ni Doña Carmela si Valerie palayo. Nawala ang lahat ng kayabangan ng matanda. Lumuhod din siya sa harapan ko at humagulgol nang malakas.
“Clara! Patawarin mo ako! Apo ko ang mga ‘yan! Apat na lalaki! Apat na tagapagmana ng pamilya natin! Pakiusap, ibalik mo sila sa amin! Babawiin namin ang annulment! Ikaw ang tunay naming manugang!” nagmamakaawang iyak ng biyenan kong dati’y tinawag akong baog.
Tiningnan ko sila mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri. Umatras ako para hindi nila mahawakan ang mga anak ko.
“Ang kakapal ng mga mukha niyo,” malamig kong sabi. “Tinawag niyo akong baog. Itinapon niyo ako na parang basura para sa babaeng hindi rin naman pala kayang mag-anak. At ngayon, gusto ninyong bawiin ang mga anak ko dahil kailangan niyo ng tagapagmana?”
“Clara, please! Asawa pa rin kita sa puso ko! Handa kong iwan si Valerie ngayon din para sa inyo ng mga bata!” sigaw ni Marco, walang pakialam sa hiya.
Nang marinig iyon ni Valerie, isang malakas na sampal ang ibinigay niya kay Marco. “Hayop ka! Gagamitin niyo lang ako para sa pera ko?! Cancelled ang kasal na ito! Kukunin ko lahat ng investments ng pamilya ko sa kumpanya ninyo! Magsama kayong mga patay-gutom!”
Nagwala si Valerie at nagtatakbo palabas ng hotel kasama ang kanyang pamilya. Iniwan niya sina Marco at Doña Carmela na nakaluhod sa gitna ng ballroom, umiiyak at pinagtatawanan ng lahat ng bisita na ngayon ay kumukuha ng video.
Tinalikuran ko sila at sumenyas sa mga nannies ko na ilabas na ang mga bata.
“Wala kayong tagapagmana, Marco. Dahil ang mga batang ito ay dadalhin ang apelyido ko, at magmamana ng sarili kong imperyo. Mabulok kayong dalawa sa kalungkutan.”
Naglakad ako palabas ng grand ballroom nang may taas-noong ngiti, iniiwan ang pamilyang dating sumira sa akin na ngayon ay tuluyan nang winasak ng sarili nilang kasakiman at maling akala.