SA GABI NG AKING KASAL, KUMATOK ANG ISANG MATANDANG

Napatigil ang tibok ng puso ko. Sa bawat yabag ng sapatos ni Mateo na lumalapit sa pinto, pakiramdam ko ay sinusukat na ang natitira kong oras sa mundong ito.

“Bilis! Hubarin mo ‘yan!” pasimpleng sigaw ni Manang Belen habang winawalis ang mahabang tela ng aking gown.

Sa gitna ng matinding takot, nagising ang sistema ko. Mabilis kong hinubad ang mabigat na wedding dress at isinuot ang oversized hoodie at maong. Walang sapatos, walang alahas—ang hawak ko lang ay ang cellphone ko at ang maliit na flashlight na isinuksok ni Manang sa aking kamay.

“Sa dulo ng balkonahe, may lumang hagdanan ng emergency exit na patungo sa likod ng kusina,” bulong ng matanda habang pilit na ginagapos at itinatali ang sarili niya sa isang upuan gamit ang kurtina para hindi siya paghinalaan. “Tumakbo ka sa kagubatan. Huwag kang lilingon!”

Lumabas ako sa balkonahe habang bumubukas ang pinto ng kwarto.

“Isabel?” Ang boses ni Mateo ay wala nang natitirang lambing. Malamig ito, parang bakal na ibinabad sa yelo. Narinig ko ang kalansing ng isang mahabang metal na hihihilahin sa sahig—isang matalas na machete.

Mabilis akong bumaba sa lumang bakal na hagdanan habang nanginginig ang buong katawan ko. Tumalbog ang dibdib ko nang marinig ko ang sigaw ni Mateo mula sa itaas: “Nasaan ang babae?!” kasunod ng malakas na kalabog ng nabasag na salamin.

Nakarating ako sa ibaba at mabilis na tumakbo patungo sa masukal na kagubatan sa likod ng mansyon. Madilim ang gabi, at ang tanging nag-iilaw lamang ay ang pulang buwan—ang red moon na binanggit ni Manang Belen. Sa bawat paghakbang ko, bumaon ang mga tuyong sanga sa aking paa, ngunit hindi ko iyon ininda.

Biglang umalingawngaw ang tunog ng mga tahol ng mga aso mula sa mansyon. Hinahabol na nila ako.

Tumakbo ako nang tumakbo hanggang sa marating ko ang gilid ng sementadong kalsada sa ibaba ng kabundukan. Sakto namang may dumaraang lumang pick-up truck. Sa kawalan ng pag-asa, humarang ako sa gitna ng daan habang kumakaway. Nagtapon ng napakalakas na preno ang sasakyan, at mabilis akong sumakay sa passenger seat.

“Pakiusap, pabilisin mo! Ilayo mo ako rito!” sigaw ko sa drayber.

Nang lumingon ako sa gilid ng kalsada habang mabilis na lumalayo ang sasakyan, nakatayo si Mateo sa ilalim ng ilaw ng poste. Nakangiti siya—isang nakakatakot na ngiti na tila nagsasabing hindi pa tapos ang laban.

Nakatira na ako ngayon sa isang maliit at tagong bayan sa kabisayaan sa ilalim ng ibang pangalan. Ang dating Isabel na mahina at madaling mauto ay wala na.

Araw-araw kong sinisiyasat ang pamilya Alcantara sa pamamagitan ng internet. Nalaman kong idineklara nila akong “missing” at nag-alok pa ng milyun-milyong gantimpala para sa makakahanap sa akin. Ngunit hindi lang ‘yon—natuklasan ko rin ang underground na dokumento tungkol sa apat na naunang asawa ni Mateo. Lahat sila ay idineklarang “naglaho” o “nagpakamatay,” ngunit ang totoo, ang kanilang mga ari-arian ay nailipat lahat sa pangalan ng korporasyon ng mga Alcantara bago sila nawala.

Hindi lang ito simpleng sumpa. Isa itong lohikong sistema ng pagpatay at pagnanakaw na ginagamitan ng sinaunang kulto para pagtakpan ang kanilang mga krimen.

Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Maikli na ang buhok ko, at hawak ko na ang isang flash drive na naglalaman ng mga leaked financial files ng mga Alcantara na nakuha ko mula sa isang anonymous hacker na nakipag-ugnayan sa akin.

Nagsimula ang kwentong ito bilang isang bangungot kung saan ako ang biktima. Ngunit ngayong gabi, habang nakatitig ako sa balita sa TV kung saan nakangiti si Mateo sa isang press conference…

Mali ang binangga mong asawa, Mateo. Dahil ako ang magiging huling kabanata ng pamilya mo.