UMUWI AKO SA MANSYON BITBIT ANG BAGO KONG ASAWA DAHIL TIWALA AKONG HINDI MAGAGALIT ANG UNA KONG ASAWA—NGUNIT ANG KANYANG NAKAKAKILABOT NA KATAHIMIKAN AY MAY DALANG PARUSA NA HIHIGIT PA SA KAMATAYAN!
BAHAGI 2: ANG KAYABANGAN NG ISANG LALAKI AT ANG MARTIR NA ASAWA
Ako si Mateo, dalawampu’t walong taong gulang, at sa paningin ng buong lipunan, ako ang perpektong kahulugan ng isang matagumpay na lalaki. Bilang CEO ng isang malaking kumpanya ng real estate, sanay akong nakukuha ang lahat ng gusto ko—pera, kapangyarihan, at mga babae. Ngunit sa likod ng aking tagumpay ay ang aking unang asawa na si Aurora, dalawampu’t apat na taong gulang. Apat na taon na kaming kasal, at sa buong panahon ng aming pagsasama, napatunayan ko kung gaano siya kahibang at kasamba sa akin.
Dalawang taon na ang nakalipas, naaksidente kami sa isang madilim na highway. Sumabog ang makina ng sasakyan at nagliyab ito habang ako ay walang malay na naipit sa driver’s seat. Imbes na iligtas ang sarili, bumalik si Aurora sa nag-aapoy na sasakyan upang hilahin ako palabas. Nagtamo siya ng malaking paso sa kanyang likuran, isang peklat na habambuhay niyang dadalhin. Dahil sa pangyayaring iyon, tumatak sa isipan ko ang isang malaking katotohanan: mahal na mahal ako ni Aurora. Mahal niya ako nang sobra kaya niyang ibuwis ang kanyang buhay para sa akin. Wala siyang kakayahang magalit, at lalong wala siyang kakayahang iwan ako. Siya ang perpektong martir.
Kaya naman nang makilala ko si Chloe, isang dalawampu’t dalawang taong gulang na modelo, napakaganda, mapanukso, at punong-puno ng ambisyon, hindi ako nagdalawang-isip na pakasalan siya nang palihim sa ibang bansa. Wala akong nakikitang problema. Sa isip ko, uuwi ako sa aking mansyon, ipapakilala ko si Chloe bilang bagong reyna ng bahay, at tatanggapin ito ni Aurora nang nakayuko. Baka nga siya pa ang magsilbi sa amin, dahil alam kong mas gugustuhin niyang maging alipin sa sarili niyang bahay kaysa mawala ako sa buhay niya.
Isang maulan na gabi, huminto ang aking mamahaling sasakyan sa tapat ng aming naglalakihang mansyon. Naka-angkla sa aking braso si Chloe, suot ang isang hapit na pulang bestida at mga dyamanteng ako mismo ang bumili.
Babe, sigurado ka bang hindi magwawala ang asawa mo? Baka sabunutan niya ako o gumawa ng iskandalo rito, maarte at nag-aalalang tanong ni Chloe habang naglalakad kami patungo sa malaking pinto.
Tumawa ako nang malakas at hinagkan ang kanyang noo. Huwag kang mag-alala, Chloe. Kilala ko si Aurora. Ang babaeng iyon ay parang isang maamong aso. Mamamatay siya kapag iniwan ko siya. Sigurado akong ipaghahanda pa niya tayo ng hapunan at siya na mismo ang lilipat sa guest room para maibigay sa atin ang master bedroom, mayabang kong sagot.
Pagbukas ko ng malaking pinto, bumungad sa amin ang napakatahimik na sala. Ang mga ilaw sa chandelier ay nakabukas at nagbibigay ng mainit na liwanag. Mula sa kusina, naamoy ko ang pamilyar at masarap na amoy ng paborito kong steak at red wine. Naglakad kami patungo sa dining area, at doon ko nakita si Aurora.
Nakasuot siya ng isang simpleng itim na bistida. Maayos ang kanyang buhok at walang anumang bakas ng luha sa kanyang mga mata. Nakatayo siya sa dulo ng mahabang mesa na may nakahandang tatlong plato, tatlong kopa ng alak, at mga nakasinding kandila. Tila ba alam na alam niyang may kasama akong darating.
Maligayang pag-uwi, Mateo, malumanay, kalmado, at napakalamig na bati ni Aurora. Tiningnan niya si Chloe mula ulo hanggang paa, ngunit walang ni isang emosyon ang dumaan sa kanyang mukha. Naupo na kayo. Lumalamig na ang hapunan.
Napangisi ako at tinapik ko ang likod ni Chloe. Nakita mo na? Sabi ko sa’yo, hindi magagalit ‘yan, pabulong kong pagmamalaki bago ko inalalayan ang bago kong asawa na umupo sa paboritong upuan ni Aurora. Inakala kong ang katahimikan ng aking unang asawa ay tanda ng kanyang pagsuko. Hindi ko alam na ang kanyang kalmado at maamong mukha ay nagtatago ng isang patibong na tuluyang wawasak sa aking buhay.
