KABANATA 2: ANG HALIK NA SUMIRA SA WALONG TAON NAMING PAGSASAMA
Anim na buwan akong buntis nang halikan ng bilyonaryo kong asawa ang dalawampu’t apat na taong gulang niyang kalaguyo sa harap ng tatlong daang bisita.
Hindi niya itinago ang ginawa niya.
Hindi rin siya nahiya.
Sa ilalim ng naglalakihang chandelier ng isang charity gala sa Makati, niyakap niya ang babae sa baywang at hinalikan ito habang nakatutok ang mga camera.
Nakatayo lang ako ilang metro ang layo.
Hawak ang aking tiyan.
At sa sandaling iyon, gumalaw ang anak naming babae sa loob ng sinapupunan ko.
Nang mapansin ako ng asawa kong si Ryan Prescott, hindi siya mukhang guilty.
Sa halip, nairita siya.
Parang ako pa ang nakasira sa masayang gabi niya.
Pero ang hindi niya alam, tatlong oras bago ang gala, pinirmahan ko na ang mga papeles para simulan ang proseso ng pagtatapos ng aming kasal.
At ang hindi niya lalong alam, may lihim ang pamilya kong walong taon niyang pinagtawanan.
Isang lihim na malapit nang magpabago sa lahat.
Ako si Elena Brooks.
Tatlumpu’t dalawang taong gulang.
Walong taon na kaming kasal ni Ryan Prescott, isang kilalang real estate billionaire na may malalaking proyekto sa Metro Manila, Cebu at Palawan.
Nakatira kami sa isang mansiyon sa isang eksklusibong subdivision.
May mga kasambahay.
Driver.
Security.
At halos lahat ng luho na kayang bilhin ng pera.
Sa mata ng ibang tao, para akong prinsesa.
Pero sa loob ng bahay, matagal na akong natutong manahimik.
Kapag may hotel receipt akong nakikita sa bulsa ni Ryan, sinasabi niyang business trip iyon.
Kapag may pabango ng ibang babae sa kaniyang damit, sinasabi niyang galing iyon sa mga kliyente.
Kapag may late-night calls siya, sinasabi niyang trabaho.
At kapag nagtatanong ako, palagi niyang sinasabi:
—Elena, paranoid ka na naman.
Noong nabuntis ako, mas lumala ang kaniyang mga palusot.
—Pregnancy hormones lang iyan. Stop imagining things.
Sa tagal ng paulit-ulit niyang pagsasabi, nagsimula akong magduda sa sarili ko.
Hanggang sa dumating si Peyton Blake.
Dalawampu’t apat na taong gulang.
Maganda.
Maputi.
Palaging nakasuot ng mamahaling damit.
Nagtatrabaho siya sa public relations ng isang kompanyang may kaugnayan sa negosyo ni Ryan.
Noong una, assistant lang daw.
Pagkatapos, palagi na silang magkasama.
Private dinners.
Overnight business trips.
Luxury hotel meetings.
At sa huli, pati sa mga event na dapat ay ako ang kasama ng asawa ko.
Noong gabi ng Harbor Lights Children’s Foundation Gala sa Makati, nakasuot ako ng navy-blue maternity gown.
Hindi ko na inaasahang magiging masaya ang gabi.
Gusto ko lang matapos ito nang walang gulo.
Pero pagdating ni Peyton, nakasuot siya ng masikip na pulang gown.
Lumapit siya kay Ryan.
Niyakap sa leeg.
At nang tawagin ng mga photographer ang pangalan ng asawa ko, hinalikan niya ito.
Hindi umiwas si Ryan.
Sa halip, hinawakan niya ang baywang ni Peyton at gumanti ng halik.
May mga napasinghap.
May mga nagbulungan.
At may mga camera na patuloy sa pagkuha ng litrato.
Nang maghiwalay sila, napatingin si Ryan sa akin.
—Elena, don’t start making a scene.
Hindi ako sumagot.
Tinitigan ko siya nang ilang segundo.
Pagkatapos ay tumalikod ako.
At lumabas ng ballroom.
Malakas ang ulan sa labas.
Agad lumapit ang driver naming si Luis.
—Home po ba, Mrs. Prescott?
Hindi ako makasagot.
Sunod-sunod ang notifications sa cellphone ko.
Mga litrato.
Mga mensahe.
Mga tawag mula sa mga taong nakakita ng nangyari.
Pagkatapos ay may dumating na text mula sa hindi kilalang numero.
“Mrs. Prescott, your private aircraft is ready at the airport. Your belongings are already onboard.”
Napakunot ang noo ko.
“What aircraft?”
Tinawagan ko ang numero.
May babaeng sumagot.
—Good evening, Mrs. Brooks. This is Andrea from Brooks Industrial Aviation. Your flight to Batangas is ready.
Biglang kumabog ang dibdib ko.
—Who arranged this?
—Your mother, ma’am. Mrs. Victoria Brooks.
Napahawak ako sa bibig.
Si Mama?
Sa loob ng walong taon, palaging minamaliit ni Ryan ang pamilya ko.
Ang tatay kong si Samuel Brooks ay kilala niya bilang isang simpleng negosyanteng nagbebenta ng mga makinang pangbukid sa Batangas.
Tinatawag niya itong:
“The tractor salesman.”
Kapag may mamahaling dinner, sinasabi niyang hindi raw bagay ang pamilya ko sa mga ganitong lugar.
Kapag pinag-uusapan ang negosyo, tinatawanan niya si Papa.
—Your father sells farm equipment, Elena. He wouldn’t understand real business.
Hindi ko alam kung bakit hindi kailanman sumasagot si Papa.
Akala ko, ayaw lang niyang makipagtalo.
Pero nang makarating ako sa private terminal, may naghihintay na jet.
May logo sa gilid.
BROOKS INDUSTRIAL GROUP.
Sa loob ay may maleta.
Maternity clothes.
Mga gamot.
Mga personal kong gamit.
At isang folder na may legal documents.
Nang tawagan ko si Mama, mahinahon ang boses niya.
—Anak, nakita ko ang video.
Napaluha ako.
—Ma…
—Hindi kita pipiliting umuwi. Pero kung gusto mong bumalik, may sasakyan ka na.
Hindi ko napigilang humikbi.
—Gusto ko nang umuwi, Ma.
—Then come home, sweetheart.
Bago ako sumakay, tumawag si Ryan.
Galit na galit.
—WHERE THE HELL ARE YOU?
—Aalis na ako.
—Nakita ko ang mga papeles mo! You can’t just walk away!
—Watch me.
—Peyton kissed me! You’re destroying our family over a misunderstanding!
Napapikit ako.
—No, Ryan. You destroyed our marriage. I’m just leaving.
Biglang lumambot ang boses niya.
—Elena, where are you?
Tumingin ako sa private jet.
—Somewhere you can’t control me anymore.
Pinatay ko ang tawag.
Ilang minuto pagkatapos, lumipad ang eroplano.
Habang nakatingin ako sa mga ilaw ng Maynila, hinaplos ko ang tiyan ko.
—Baby, uuwi na tayo.
Pero hindi ko alam na ang pag-uwi ko ay magbubunyag ng isang katotohanang hindi kailanman inakala ni Ryan.
Dahil ang pamilyang walong taon niyang hinamak ay hindi pala simpleng pamilya ng nagbebenta ng traktora.
KABANATA 3: ANG LIHIM NG TATAY KONG TINAWAG NIYANG “TRACTOR SALESMAN”
Hatinggabi na nang makarating ako sa Batangas.
Naghihintay si Mama sa private hangar.
Nakasuot siya ng simpleng gray coat.
Nang makita niya ako, agad niyang binuksan ang kaniyang mga braso.
—Anak…
Tumakbo ako papunta sa kaniya.
At sa wakas, nailabas ko ang lahat ng luha na walong taon kong pinipigilan.
—Ma, hinalikan niya ang babae sa harap ng lahat.
Hinaplos niya ang buhok ko.
—Nakita ko, anak.
—Hindi man lang siya nahiya.
—Alam ko.
—Hindi ko alam kung paano magsisimula ulit.
Hinawakan ni Mama ang mukha ko.
—Magsisimula ka sa pagpapahinga. Aalagaan mo ang sarili mo at ang baby mo. Pagkatapos, isa-isa nating aayusin ang mga kailangan.
Napatingin ako sa jet.
—Ma… kanino ang eroplano?
Huminga siya nang malalim.
—Sa kompanya natin.
Nanlaki ang mga mata ko.
—Kompanya natin?
Ngumiti siya nang malungkot.
—May mga bagay kaming hindi nasabi sa iyo.
Kinabukasan, nagising ako sa bahay kung saan ako lumaki.
Nasa kusina si Papa.
Nakasuot ng simpleng polo shirt.
May hawak na tasa ng kape.
Nang makita niya ako, agad siyang tumayo.
—Good morning, princess.
Niyakap niya ako nang maingat.
—Pa, ano ba talaga ang negosyo natin?
Napangiti siya.
—Bakit, anak?
—May private jet tayo?
Natawa siya nang mahina.
—Meron ang kompanya.
Umupo si Mama sa tabi namin.
May dala siyang folder.
—Elena, panahon na para malaman mo ang buong kuwento.
Binuksan niya ang folder.
May mga litrato ng malalaking factory.
Warehouses.
Industrial equipment.
At mga opisina sa iba’t ibang bansa.
Nakita ko ang pangalan.
BROOKS INDUSTRIAL GROUP.
Tiningnan ko si Papa.
—Akala ko nagbebenta ka lang ng farm equipment.
Tumango siya.
—Doon kami nagsimula. Pero lumawak ang negosyo.
Ipinaliwanag niyang gumagawa na rin sila ng heavy industrial machinery, automated manufacturing systems at kagamitan para sa malalaking logistics operations.
May mga operasyon sila sa Pilipinas at ibang bansa.
At si Mama?
Siya ang chairperson ng board.
Hindi ako makapaniwala.
—Bakit hindi ninyo sinabi sa akin?
Napabuntong-hininga si Papa.
—Noong bata ka, ayaw naming lumaki kang iniisip na espesyal ka dahil sa pera.
Sumingit si Mama.
—Pero mali rin na hindi ka namin binigyan ng sapat na impormasyon tungkol sa sarili mong karapatan.
Naglabas siya ng isa pang dokumento.
Isang family trust.
Nakasulat ang pangalan ko.
May mga investments, shares at properties na nakalaan para sa akin sa ilalim ng mga tuntunin ng trust.
Nanlaki ang mga mata ko.
—Ma… lahat ng ito?
Tumango siya.
—Hindi mo kailangang gamitin ang mga ito kung ayaw mo. Pero mahalagang alam mong may sarili kang proteksiyon.
Napaupo ako nang maayos.
Naalala ko ang mga panlalait ni Ryan.
Ang mga pagkakataong ayaw niyang sumama sa amin sa Batangas.
Ang isang dinner kung saan sinabi niya:
—Elena’s father thinks selling tractors makes him a businessman.
Tumawa ang mga kaibigan niya.
Tahimik lang si Papa.
Ngayon, naunawaan ko.
Hindi kailangan ni Papa na patunayan ang sarili niya sa isang lalaking walang respeto sa kaniya.
Kinahapunan, dumating ang abogado kong si Attorney Marian Torres.
Siya ang tumulong sa akin na ihanda ang mga papeles bago pa ang gala.
Inayos namin ang mga dokumento para sa naaangkop na proseso ng paghihiwalay at pagprotekta sa aking mga karapatan.
—Elena, kailangan nating paghiwalayin ang personal assets mo, ang maaaring marital property, at ang mga assets na sakop ng trust —paliwanag niya.
Tumango ako.
—Ayokong kunin ang hindi naman sa akin.
—At hindi rin natin hahayaang mapilit kang isuko ang mga karapatan mo.
Pagkatapos ay nagsalita si Mama.
—May isa pang bagay.
Naglabas siya ng folder.
May logo ito ng Prescott Development.
Napatingin ako.
—Kompanya ni Ryan?
Tumango si Papa.
—Anim na buwan na ang nakalipas, humingi siya ng financing sa isang subsidiary ng Brooks Industrial Group.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
—Ryan borrowed money from your company?
—Nag-apply siya ng malaking financing facility para sa isang real estate project —sagot ni Papa.
—Alam ba niyang kompanya ninyo iyon?
—Hindi niya alam ang buong ownership structure.
Napahawak ako sa noo.
—Naaprubahan ba?
—May conditional approval, pero kailangan pang makumpleto ang financial review bago ang final release.
Tiningnan ako ni Mama.
—Pagkatapos kong makita ang nangyari sa gala, nagtanong ako kung may anumang obligasyong maaaring makaapekto sa iyo. Hindi para gantihan si Ryan, kundi para matiyak na walang gumamit sa pangalan mo nang hindi mo alam.
Binuksan ni Attorney Marian ang folder.
Ilang sandali siyang tahimik.
Pagkatapos ay nagbago ang mukha niya.
—Elena, may document dito na nagsasabing nagbigay ka ng financial backing para sa project.
Napakunot ang noo ko.
—What?
Ipinakita niya ang papel.
May pirma sa ibaba.
Kamukha ng pirma ko.
Pero hindi akin.
—Attorney… hindi ko ito pinirmahan.
Napatingin si Papa kay Mama.
At doon namin naunawaan na maaaring hindi lang pagtataksil ang itinago ni Ryan.
May mga dokumentong kailangang imbestigahan.
At maaaring ginamit niya ang pangalan ko para palakasin ang kaniyang negosyo.
