BAHAGI 2 — BUONG PAGPAPATULOY PARA SA WEBSITE
Hindi ako agad nakapagsalita.
Nakatitig lang ako kay Don Emilio habang paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko ang sinabi ni Papa.
Huwag mong hayaang bawiin ni Gabriel ang kontrata.
Anong kontrata?
At bakit ang mga taong nagsabing walang mararating ang asawa ko ay biglang nagmamakaawang huwag siyang umatras?
“Gabriel,” mahinahon kong tanong, “may hindi ka ba sinasabi sa akin?”
Lumapit siya at hinawakan ang kamay ko.
“Meron, Bella. Pero hindi dahil gusto kitang lokohin.”
Pinaupo kami ni Don Emilio sa mahabang mesa sa loob ng yate.
Doon niya inilatag ang lahat.
Ang lihim sa likod ng mga painting
Tatlong buwan bago ang kasal, napansin pala ni Don Emilio ang isang serye ng mga painting ni Gabriel.
Mga larawan iyon ng ordinaryong buhay sa Pilipinas.
Isang matandang nagtitinda ng sampaguita sa ulan.
Isang batang natutulog sa balikat ng ama niyang construction worker.
Isang inang naghihintay ng anak sa harap ng paaralan.
Mga larawang hindi kailanman binigyang-pansin ng pamilya ko.
Pero nakita ni Don Emilio ang kakaibang husay ni Gabriel.
Hindi lang pala basta landlord ang matanda.
Dati siyang art collector at may-ari ng isang kilalang gallery na may mga koneksiyon sa Singapore, Paris, at Monaco.
Matagal na siyang nagretiro at namuhay nang tahimik sa Pilipinas matapos pumanaw ang asawa.
“Alam mo, Isabella,” sabi niya, “maraming taong marunong tumingin sa presyo ng isang painting. Pero kakaunti ang marunong makakita ng kaluluwa nito.”
Ipinakilala niya si Gabriel sa isang international art curator.
Nagustuhan ng curator ang mga obra.
Pagkatapos ng ilang linggong pag-uusap, inalok si Gabriel ng isang eksklusibong exhibition sa Monaco.
Hindi lang iyon.
May tatlong malalaking koleksiyon ang nabili ng isang pribadong foundation.
Ang kabuuang halaga ng mga naibenta at kinomisyong obra, kasama ang kontrata para sa mga susunod pang proyekto, ay umabot sa katumbas ng mahigit ₱180 milyon.
Napahawak ako sa dibdib ko.
“Isang daan at walumpung milyon?”
Tumango si Gabriel.
“Hindi lahat iyan cash na hawak ko, Bella. Kasama diyan ang mga susunod na commission, gallery fees, at iba pang obligasyon. Pero oo, malaking oportunidad ito.”
Napaiyak ako.
Hindi dahil sa pera.
Kundi dahil naalala ko ang mga gabing halos hindi siya natutulog para matapos ang mga painting niya.
Ang mga panahong pinagtatawanan siya ni Papa.
Ang mga hapunang pinaparamdam sa kanya na wala siyang halaga.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Hinaplos niya ang pisngi ko.
“Gusto kong makasiguro muna. At ayokong maging tungkol sa pera ang kasal natin.”
Doon ko naintindihan kung bakit tahimik lang siya nang inalipusta siya ng pamilya ko.
Hindi niya kailangang patunayan ang sarili niya sa mga taong ayaw naman talagang makinig.
Pero may isa pang tanong.
“Paano nadamay ang negosyo ni Lorenzo?”
Nagkatinginan sina Gabriel at Don Emilio.
Pagkatapos, inilabas ng matanda ang isa pang dokumento.
Ang negosyong nakasalalay sa isang pirma
May bagong luxury resort development pala sa Palawan.
Isa sa mga pangunahing investor ang isang kumpanyang konektado sa international foundation na sumusuporta sa mga obra ni Gabriel.
Bahagi ng proyekto ang isang malaking cultural gallery at art residency.
At si Gabriel ang napiling pangunahing Filipino artist at creative consultant.
Ang kumpanyang pinamamahalaan ni Lorenzo ay isa sa mga naghahabol ng kontrata sa construction at property development.
Dahil sa rekomendasyon ng foundation, napabilang ang kumpanya niya sa final shortlist para sa isang proyektong nagkakahalaga ng daan-daang milyong piso.
Pero hindi pa pinal ang kontrata.
May due diligence pang kailangang tapusin.
At may karapatan si Gabriel na magbigay ng rekomendasyon tungkol sa mga kumpanyang makakatrabaho sa art facilities.
“Hindi mo pag-aari ang kontrata nila?” tanong ko.
“Hindi,” sagot ni Gabriel. “At hindi ko puwedeng basta bawiin ang hindi pa naman naibibigay. Pero may seryosong tanong ang foundation tungkol sa financial records ng kumpanya ni Lorenzo.”
Doon ako napakunot-noo.
“Anong problema?”
Ipinakita ni Don Emilio ang isang ulat.
May mga hindi tugmang financial statement at hindi pa naipapaliwanag na obligasyon ang kumpanya ni Lorenzo.
Ang mas masakit, ginamit pala ni Lorenzo ang inaasahang proyekto upang mangako ng karagdagang financing.
Nang malaman ng mga nagpapautang na hindi pa aprubado ang kontrata, nagsimula silang magtanong.
“Kung hindi maayos ang mga dokumento nila,” sabi ni Don Emilio, “maaaring mawalan sila ng financing. Pero desisyon iyon ng mga investor at bangko, hindi ni Gabriel.”
Unti-unti kong naunawaan.
Hindi tumatawag ang pamilya ko dahil nami-miss nila ako.
Hindi dahil nagsisisi sila sa pagliban sa kasal.
Tumatawag sila dahil nakita nila sa isang online article ang larawan namin sa yate, kasama ang balitang si Gabriel ang bagong artist na sinusuportahan ng foundation.
At alam nilang may koneksiyon siya sa proyektong kailangan ni Lorenzo.
Biglang tumunog muli ang cellphone ko.
Si Mama.
Sa pagkakataong iyon, sinagot ko.
“Hello?”
“BELLA!” sigaw niya. “Salamat at sumagot ka rin! Anak, bakit hindi mo sinabi na napakayaman na pala ni Gabriel?”
Napapikit ako.
Wala man lang kumusta.
Wala man lang pasensiya.
“Ma, ano ba talaga ang kailangan ninyo?”
“Anak, huwag kang ganyan. Pamilya tayo.”
Napatawa ako nang mapait.
“Pamilya? Noong kasal ko, nasaan kayo?”
Tumahimik siya sandali.
Pagkatapos, narinig ko ang boses ni Patricia sa likuran.
“Ma, ibigay mo sa akin!”
Kinuha niya ang telepono.
“Bella, kailangan nating mag-usap nang maayos. Nasa alanganin ang kumpanya ni Lorenzo.”
“Ate, bakit problema ko iyon?”
“Dahil asawa mo ang may koneksiyon sa mga investor! Sabihin mo sa kanya na tulungan si Lorenzo.”
“Bakit?”
“Dahil pamilya tayo!”
Parang may kung anong pumutok sa dibdib ko.
“Pamilya rin ba tayo noong sinabi mong puwede akong magpakasal kahit kailan?”
“Bella, hindi ito panahon para magdrama!”
“Hindi rin ba panahon para maalala mong may kapatid ka?”
Hindi siya nakasagot.
Pagkatapos, bigla niyang sinabi:
“Kung alam lang namin na magiging ganito kayaman si Gabriel, siyempre pupunta kami sa kasal!”
Nanigas ako.
Doon ko narinig ang katotohanang matagal ko nang kinatatakutan.
Hindi sila nagsisising hindi sila dumalo.
Nagsisisi silang hindi nila nakita ang halaga ng lalaking pinakasalan ko.
“Salamat, Ate,” bulong ko.
“Sa alin?”
“Sa wakas, naging tapat ka rin.”
Pinatay ko ang tawag.
Ang pagharap sa pamilyang nang-iwan
Pagkalipas ng limang araw, bumalik kami sa Pilipinas.
Hindi pa kami nakakalabas ng airport nang makatanggap ako ng mensahe mula kay Papa.
Nasa bahay kami. Sana dumaan kayo. Gusto naming humingi ng tawad.
Nagdalawang-isip ako.
Ayaw kong bumalik sa bahay na palagi akong pinaparamdam na pangalawa lang.
Pero sinabi ni Gabriel, “Kung gusto mong harapin sila, sasamahan kita. Kung ayaw mo, uuwi tayo.”
Pinili kong pumunta.
Hindi para makipag-away.
