ANIM NA TAONG PANDIDIRI: INAKALA KONG MAY “GERMAPHOBIA” ANG ASAWA KO—HANGGANG SA KINAIN NIYA ANG SUBO NG ISANG BAGONG EMPLEYADO GAMIT ANG IISANG KUTSARA, HABANG AKO AY WALONG BUWANG BUNTIS!
Ako si Isabella, dalawampu’t siyam (29) na taong gulang. Anim na taon na kaming kasal ni Julian, ang tatlumpu’t dalawang (32) taong gulang na CEO ng kumpanyang itinayo ng aming mga magulang. Sa paningin ng publiko, kami ang perpektong mag-asawa. Ngunit sa likod ng mga saradong pinto ng aming marangyang mansyon, nabuhay ako sa isang malagim at malamig na impyerno.
Si Julian ay may malalang kaso ng Germaphobia o matinding takot sa dumi at mikrobyo—o iyan ang ipinaniwala niya sa akin. Sa loob ng anim na taon, magkahiwalay kami ng kwarto. Hindi niya ako hinahalikan sa labi. Sa tuwing magdidikit ang aming mga balat, agad siyang nag-iispray ng alcohol at naghuhugas ng kamay na tila nandidiri. Kapag kumakain kami, may sarili siyang set ng mga plato, kutsara, at tinidor na sterilized. Bawal akong sumubo sa pagkain niya. Bawal ko siyang yakapin nang walang paalam.
Ininda ko ang lahat ng malamig na pagtrato niya dahil mahal ko siya. Naniwala akong may sakit siya sa pag-iisip na kailangan kong unawain. Upang magkaroon kami ng anak, dumaan kami sa napakasakit at magastos na In Vitro Fertilization (IVF) dahil ayaw niyang magkaroon kami ng pisikal na ugnayan.
Ngayon, walong buwan na akong buntis sa aming unang anak. Inakala kong lalambot ang puso niya ngayong magiging ama na siya. Ngunit isang simpleng kutsara ang nagbasag sa anim na taon kong pagpapakatanga, at nagbunyag ng pinakamasakit na katotohanan.
Ang Katotohanan sa Isang Kutsara
Isang tanghali, nagluto ako ng paboritong beef caldereta ni Julian. Kahit malaki na ang aking tiyan at madaling mapagod, pinilit kong ipagluto at ihatid ito sa kanyang opisina upang surpresahin siya. Binalot ko ito sa mga sterile containers na palagi niyang ginagamit.
Nang makarating ako sa executive floor, pinigilan ko ang sekretarya na i-anunsyo ang pagdating ko. Gusto ko siyang surpresahin. Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob ng kanyang pribadong opisina na bahagyang nakaawang.
Ngunit bago ko pa man maitulak ang pinto, tila tumigil ang pag-ikot ng aking mundo sa eksenang nakita ko.
Nakatayo si Julian malapit sa kanyang desk. Sa kanyang harapan ay ang bago naming Executive Assistant na si Elise, isang dalawampu’t tatlong (23) taong gulang na babae. Masayang nagtatawanan ang dalawa habang kumakain ng isang slice ng chocolate cake.
Hawak ni Elise ang isang maliit na silver na kutsara. Sumubo siya ng cake mula rito. Pagkatapos, gamit ang mismong kutsarang sumubo sa kanyang bibig, kumuha muli si Elise ng cake at itapat ito sa labi ni Julian.
“Try this, sir. It’s so sweet,” malambing at mapanuksong bulong ni Elise.
Hinintay kong magalit si Julian. Hinintay kong itabig niya ang kamay ni Elise, sigawan ito, at maghanap ng alcohol dahil sa matinding pandidiri na ibinabato niya sa akin sa loob ng anim na taon.
Ngunit walang nangyaring ganun.
Ngumiti si Julian. Ibinuka niya ang kanyang bibig at kinain ang cake mula sa kutsara ni Elise. Pagkatapos, hinawakan niya ang baywang ng dalaga at hinalikan ito sa labi—isang malalim, mapusok, at basang halik na kailanman ay hindi niya ginawa sa akin!
Bumagsak ang mga luha ko. Nanlambot ang aking mga tuhod at halos mabitawan ko ang paper bag na naglalaman ng kanyang pagkain.
Hindi siya takot sa mikrobyo. Hindi siya germaphobe. Diring-diri lang siya sa akin.
Sa loob ng anim na taon, pinaramdam niya sa akin na ako ay isang maruming bagay na hindi pwedeng hawakan. Nagtiis ako sa mga karayom ng IVF para mabigyan siya ng anak, habang siya ay masayang nakikipaghalikan at nakikipaghatian ng kutsara sa ibang babae!
Gusto kong pumasok at magwala. Gusto kong isaboy sa kanilang dalawa ang dala kong pagkain. Ngunit hinawakan ko ang malaki kong tiyan. Sa edad kong dalawampu’t siyam, hindi ko pwedeng ilagay sa alanganin ang anak ko para sa isang iskandalo.
Umatras ako. Tahimik akong umalis ng gusali nang walang nakakapansin. Ang luhang pumatak mula sa aking mga mata ay mabilis na natuyo, napalitan ng isang naglalagablab na poot na susunog sa buong pagkatao niya.
Ang Lihim na Imbestigasyon
Hindi ako umuwi sa mansyon. Nag-check in ako sa isang hotel at tinawagan ang isang private investigator pati na ang Chief Financial Officer (CFO) ng aming kumpanya, na matalik na kaibigan ng aking ama.
Sa loob ng isang linggo, habang nagpapanggap akong walang alam tuwing umuuwi si Julian sa aming bahay at umiiwas na hawakan ako, natuklasan ko ang buong katotohanan.
Hindi lang kabit si Elise. Buntis din ito ng dalawang buwan! At mas malala, palihim na nag-lilipat ng milyun-milyong pondo si Julian mula sa joint account namin papunta sa isang offshore account sa pangalan ni Elise. Nagbabalak siyang idiborsyo ako pagkapanganak ko, kunin ang anak namin bilang tagapagmana, at iwan akong walang-wala upang makapagsimula sila ng bagong buhay ng kanyang kabit!
Napakuyom ang mga kamao ko. Ginamit niya ang aking katawan bilang incubator ng kanyang tagapagmana dahil hindi pa siya sigurado kay Elise noon. Ngunit ngayon, balak niya akong itapon na parang basura.
Titingnan natin kung sino ang itatapon.
Ang Enarandeng Baby Shower ng Reyna
Linggo ng hapon. Ginanap ang pinakamalaking Baby Shower para sa aking anak sa ballroom ng isang 5-star hotel. Inimbita ko ang lahat ng Board of Directors, ang mga bilyonaryong investors ng kumpanya, at ang aming buong angkan. Palihim ko ring ipina-imbita si Elise bilang bahagi ng “staff.”
Nakatayo si Julian sa harap, may hawak na mikropono, at nagpapanggap na isang perpekto at mapagmahal na asawa at ama.
“Salamat sa inyong pagdalo,” nakangiting sabi ni Julian. “Excited na kaming dalawa ni Isabella na salubungin ang aming panganay. My wife is my world.”
Nagpalakpakan ang lahat. Kinuha ko ang mikropono mula sa kanya. Nakasuot ako ng isang nagniningning na pulang maternity gown, nag-uumapaw sa kapangyarihan at dignidad.
“Maraming salamat, Julian,” malamig kong panimula. “Pero bago natin simulan ang kainan, may inihanda akong isang espesyal na video presentation para ipakita kung gaano tayo ‘kalapit’ sa isa’t isa.”
Sumenyas ako sa operator. Namatay ang mga ilaw sa ballroom.
Sa halip na mga sweet photos naming mag-asawa, umilaw ang higanteng LED screen at ipinalabas ang CCTV footage ng opisina ni Julian noong araw na iyon!
Kitang-kita ng daan-daang bisita ang malinaw na video kung saan masayang naghihatian ng iisang kutsara sina Julian at Elise, at ang kanilang malalim at mapusok na paghahalikan sa ibabaw ng desk ng kumpanya!
Susundan pa ito ng mga bank statements na nagpapakita ng pagnanakaw ni Julian ng kaban ng kumpanya papunta sa account ni Elise, at ang patunay na buntis din ang kabit niya!
BAM.
Tila pinasabugan ng granada ang ballroom. Nagsigawan ang mga Board of Directors. Napasinghap at napalunok ang mga magulang ni Julian sa matinding kahihiyan.
Nalaglag ang panga ni Julian. Namutla siya na parang bangkay, nanginginig ang mga kamay habang nakatingin sa dambuhalang screen. Si Elise, na nakatayo sa gilid, ay napahagulgol at sinubukan magtago, ngunit mabilis siyang pinigilan ng mga security guards.
“I-Isabella… babe… a-ano ‘to?!” nauutal at basag ang boses na tanong ni Julian, lalapit sana sa akin ngunit mabilis na humarang ang aking mga bodyguards.
“Huwag mo akong lalapitan! Baka madumihan ka!” mapang-insulto at umaalingawngaw kong bulyaw sa mikropono.
Hinarap ko ang lahat ng tao.
“Anim na taon. Anim na taon akong hindi hinawakan, hindi niyakap, at hindi hinalikan ng lalaking ito dahil pinalabas niyang may matindi siyang germaphobia! Pinaramdam niya sa akin na isa akong maruming sakit! Ngunit ang totoo, kaya niyang makipaghatian ng laway at kutsara sa kabit niya! Diring-diri siya sa akin, pero hindi siya nandidiring gamitin ang katawan ko para bigyan siya ng anak, at nakawin ang pera ng kumpanya!”
“HINDI TOTOO ‘YAN! IN-EDIT LANG ANG VIDEO NA ‘YAN!” naghihisterikal na sigaw ni Julian, pilit na inaayos ang nasira niyang reputasyon. “Isabella, asawa mo ako! Pakinggan mo ako!”
Kumuha ako ng isang makapal na folder at walang-awa ko itong inihampas sa mismong dibdib ni Julian.
“Ito ang Annulment papers, ang kasong Estafa para sa ninakaw mo sa kumpanya, at ang notice of termination mula sa Board of Directors!” malamig kong anunsyo. “Bilang majority shareholder na nagmana ng pondo mula sa tatay ko, tinatanggal na kita bilang CEO. Walang-wala ka na, Julian.”
Bumagsak ang mga tuhod ni Julian sa sahig. Gumapang siya at umiiyak na pilit inaabot ang laylayan ng aking damit.
“Isabella, parang awa mo na! Buntis ka! Paano na ang anak natin?! Kailangan niya ng ama!” humahagulgol niyang pagmamakaawa, nawala ang lahat ng kanyang kayabangan.
Tinitigan ko siya mula sa itaas, walang anumang bakas ng pagkaawa.
“Ang anak ko ay walang amang kasing-dumi ng budhi mo,” malamig kong sagot. “Inakala mong marumi ako, Julian? Tingnan mo ang sarili mo ngayon. Gumagapang ka sa sahig na parang isang basurang walang halaga.”
Sumenyas ako sa mga security. Walang-awang kinaladkad ng mga gwardya si Julian at Elise palabas ng hotel, habang sila ay nagwawala at pinagtatawanan ng mga matataas na tao sa lipunan. Wala silang naisalbang dangal. Wala silang naitagong pera, dahil na-freeze ko na ang lahat ng accounts nila bago pa magsimula ang party.
Naiwan akong nakatayo sa gitna ng entablado, hawak ang aking tiyan. Umiyak man ako noong una, ngayon ay nag-uumapaw ang aking puso sa tagumpay. Sa edad kong dalawampu’t siyam, pinalaya ko ang sarili ko mula sa lalaking ginawa akong bilanggo ng kanyang mga kasinungalingan. Wala na ang takot at panghihina. Ang babaeng inakala niyang madumi, ay ang mismong reyna na nagwalis sa kanila palabas ng mundo.