{"id":949,"date":"2026-10-09T08:55:00","date_gmt":"2026-10-09T08:55:00","guid":{"rendered":"https:\/\/storyph168.online\/?p=949"},"modified":"2026-10-09T08:55:00","modified_gmt":"2026-10-09T08:55:00","slug":"part-2-gabi-gabi-inilalabas-ng-asawa-ko-ang-anak-namin-para-raw-makapagpahinga-ako-hanggang-sundan-ko-siya-at-marinig-ang-plano-nila-para-sa-akin-mismo-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/storyph168.online\/?p=949","title":{"rendered":"Part 2: GABI-GABI, INILALABAS NG ASAWA KO ANG ANAK NAMIN PARA RAW MAKAPAGPAHINGA AKO\u2014HANGGANG SUNDAN KO SIYA AT MARINIG ANG PLANO NILA PARA SA AKIN MISMO"},"content":{"rendered":"

GABI-GABI, INILALABAS NG ASAWA KO ANG ANAK NAMIN PARA RAW MAKAPAGPAHINGA AKO\u2014HANGGANG SUNDAN KO SIYA AT MARINIG ANG PLANO NILA PARA SA AKIN MISMO<\/strong><\/p>\n

BAHAGI 2<\/strong><\/p>\n

\u2014Inumin mo na, Mara. Lumalamig na.<\/p>\n

Inilapag ni Paolo ang baso ng gatas sa side table sa tabi ng kama.<\/p>\n

Alas-otso na naman ng gabi.<\/p>\n

Eksaktong oras.<\/p>\n

Sa kabilang dulo ng kuwarto, inaayos niya ang kumot ni Nico sa stroller. Isang taon pa lang ang anak namin, at nitong mga nakaraang buwan, halos gabi-gabi siyang inilalabas ni Paolo.<\/p>\n

\u2014Ako na kay Nico. Ikot lang kami sa labas. Matulog ka na.<\/p>\n

Tiningnan ko ang baso.<\/p>\n

\u2014Hindi pa ako inaantok.<\/p>\n

Huminto siya.<\/p>\n

Saglit lang.<\/p>\n

Pagkatapos ay ngumiti siya.<\/p>\n

\u2014Kailangan mong magpahinga. Sabi nga ng doktor, kulang ka sa tulog.<\/p>\n

Wala namang doktor na nagsabi noon.<\/p>\n

Pero hindi na ako nakipagtalo.<\/p>\n

Sa loob ng tatlong buwan, paulit-ulit na nangyayari ang pareho.<\/p>\n

Gatas.<\/p>\n

Pagkatapos, sobrang antok.<\/p>\n

Kinabukasan, hilo.<\/p>\n

Minsan hindi ko maalala kung paano ako nakarating mula kusina papuntang kuwarto.<\/p>\n

May araw na hinanap ko ang cellphone ko nang halos isang oras bago ko makita sa loob ng laundry basket.<\/p>\n

May isang umaga naman na sinabi ni Paolo na nagwala raw ako sa sala noong gabi.<\/p>\n

Wala akong maalala.<\/p>\n

\u2014Sinisigawan mo ako, Mara.<\/p>\n

\u2014Hindi ko maalala.<\/p>\n

\u2014Iyon nga ang nakakatakot.<\/p>\n

Mula noon, paulit-ulit niyang binabanggit ang isang bagay.<\/p>\n

\u2014Baka kailangan nating magpatingin sa espesyalista.<\/p>\n

Pagkatapos naging\u2014<\/p>\n

\u2014Baka kailangan mo munang manatili sa isang clinic.<\/p>\n

At ilang gabi bago iyon, narinig ko siyang may kausap sa telepono sa kusina.<\/p>\n

\u2014Oo. Lumalala na.<\/p>\n

Tumahimik siya nang makita akong papalapit.<\/p>\n

\u2014Sino iyon?<\/p>\n

\u2014Office.<\/p>\n

Hindi ko na tinanong.<\/p>\n

Pero mula noon, may maliit na takot na hindi na umalis sa isip ko.<\/p>\n

Paano kung tama siya?<\/p>\n

Paano kung may problema talaga sa akin?<\/p>\n

Kaya noong gabing iyon, kinuha ko ang baso at ngumiti.<\/p>\n

\u2014Sige. Inumin ko.<\/p>\n

Hinalikan niya ako sa noo.<\/p>\n

\u2014Good girl.<\/p>\n

Paglabas niya ng kuwarto, dinala ko ang baso sa banyo.<\/p>\n

Hindi ko ininom.<\/p>\n

Ibinuhos ko sa lababo.<\/p>\n

Pagbalik ko sa kama, humiga ako at ipinikit ang mga mata.<\/p>\n

Makalipas ang halos sampung minuto, narinig ko ang mga gulong ng stroller.<\/p>\n

Pagkatapos ang mahinang tunog ng pintuan.<\/p>\n

Tumayo ako.<\/p>\n

Walang hilo.<\/p>\n

Walang antok.<\/p>\n

Malinaw ang isip ko.<\/p>\n

Mabilis akong nagsuot ng jacket at kumuha ng maliit na bag.<\/p>\n

Pagbukas ko ng pinto, nakita ko si Paolo sa dulo ng street.<\/p>\n

Hindi siya papunta sa maliit na park ng subdivision.<\/p>\n

Naglalakad siya papunta sa main road.<\/p>\n

Huminto siya sa tabi ng isang itim na SUV.<\/p>\n

May bumukas na pinto.<\/p>\n

Inangat niya ang stroller ni Nico.<\/p>\n

Sumakay siya.<\/p>\n

Nanlamig ang mga kamay ko.<\/p>\n

May dumaan na taxi ilang segundo pagkatapos.<\/p>\n

Pinara ko iyon.<\/p>\n

\u2014Kuya, sundan n\u2019yo po iyong black SUV. Huwag lang kayong masyadong lumapit.<\/p>\n

Tumingin sa akin ang driver sa rearview mirror.<\/p>\n

\u2014Okay lang po kayo, ma\u2019am?<\/p>\n

\u2014Opo. Pakiusap lang.<\/p>\n

Halos dalawampung minuto kaming sumunod.<\/p>\n

Mula sa bahay namin sa Para\u00f1aque, dumiretso ang sasakyan patungong Ayala Alabang.<\/p>\n

Hindi ko maintindihan.<\/p>\n

Real estate broker si Paolo.<\/p>\n

Marami siyang kliyente sa lugar.<\/p>\n

Pero bakit gabi?<\/p>\n

At bakit kasama ang anak namin?<\/p>\n

Huminto ang SUV sa harap ng isang malaking bahay.<\/p>\n

Kilala ko agad ang address.<\/p>\n

Minsan na akong isinama ni Paolo roon para sa isang Christmas dinner ng opisina.<\/p>\n

Pag-aari iyon ni Celeste Villareal.<\/p>\n

Isa sa pinakamalaking kliyente ng kompanya nila.<\/p>\n

Mayamang negosyante.<\/p>\n

Palaging lumalabas sa business pages.<\/p>\n

Nagbayad ako sa taxi at bumaba sa kabilang kanto.<\/p>\n

Nanatili akong nasa labas ng gate.<\/p>\n

Mula sa pagitan ng mga halaman, nakita kong bumukas ang pinto ng bahay.<\/p>\n

Lumabas si Celeste.<\/p>\n

Naka-silk robe siya at may hawak na baso ng tubig.<\/p>\n

Lumapit siya agad kay Paolo.<\/p>\n

Hindi sila nagkamayan.<\/p>\n

Yumakap siya rito.<\/p>\n

Hindi maikli.<\/p>\n

Hindi pormal.<\/p>\n

Pagkatapos ay yumuko siya sa stroller.<\/p>\n

\u2014Hello, baby.<\/p>\n

Binuhat niya si Nico.<\/p>\n

Parang pamilyar na pamilyar na sa kanya ang anak ko.<\/p>\n

Hindi umiyak si Nico.<\/p>\n

Inilapit pa niya ang mukha niya kay Celeste.<\/p>\n

Ibig sabihin, hindi iyon ang unang beses.<\/p>\n

May kinurot sa dibdib ko.<\/p>\n

Hindi dahil sa selos.<\/p>\n

Dahil bigla kong naisip kung ilang gabi nang dinadala roon ang anak ko habang nakahiga ako sa bahay at halos hindi makatayo nang maayos.<\/p>\n

Lumapit ako nang kaunti sa gate.<\/p>\n

Narinig ko si Paolo.<\/p>\n

\u2014Hindi na niya ako kinukuwestiyon. Iniisip niyang siya talaga ang may problema.<\/p>\n

Mahina ang boses ni Celeste.<\/p>\n

\u2014At iyong doktor?<\/p>\n

\u2014Next week. Kapag nakita niya ang notes ko at records, madali nang ipakitang hindi stable si Mara.<\/p>\n

Napahawak ako sa bakal ng gate.<\/p>\n

Notes?<\/p>\n

Records?<\/p>\n

Anong records?<\/p>\n

Binalik ni Celeste si Nico sa stroller.<\/p>\n

\u2014At iyong papers?<\/p>\n

\u2014Ready na.<\/p>\n

\u2014Sigurado kang pipirma siya?<\/p>\n

Tumawa nang mahina si Paolo.<\/p>\n

\u2014Kapag dinala ko siya sa clinic, halo-halo na ang documents. Admission papers, authorization, property papers. Hindi niya nga maalala ang kalahati ng nangyayari sa gabi.<\/p>\n

Hindi ako makahinga nang maayos.<\/p>\n

Property papers?<\/p>\n

Anong property?<\/p>\n

Biglang tumingin si Celeste sa stroller.<\/p>\n

\u2014Hindi pwedeng magkamali, Paolo. Matagal na nating hinihintay iyong lupa sa Silang.<\/p>\n

Napapikit ako.<\/p>\n

Silang.<\/p>\n

May maliit na lupang iniwan sa akin ng lola ko sa Cavite.<\/p>\n

Ilang beses nang sinabi ni Paolo na ibenta ko iyon.<\/p>\n

Lagi akong tumatanggi.<\/p>\n

Sabi ko, hindi ako handang bitawan ang huling ari-ariang iniwan ng pamilya ko.<\/p>\n

Narinig ko ulit ang boses niya.<\/p>\n

\u2014Kapag nakapirma na siya, tapos na.<\/p>\n

Sumagot si Celeste\u2014<\/p>\n

\u2014At pagkatapos, hindi na natin kailangan pang magkunwari.<\/p>\n

Parang nawalan ako ng lakas sa tuhod.<\/p>\n

Pero hindi iyon ang pinakamasakit.<\/p>\n

Lumapit si Paolo sa kanya.<\/p>\n

Hinawakan niya ang kamay nito.<\/p>\n

At sinabi niya\u2014<\/p>\n

\u2014Hindi siya kailanman dapat makaalam kung bakit ko talaga siya nilapitan noon.<\/p>\n

Doon ako natigilan.<\/p>\n

Hindi niya sinabing kung bakit niya ako niloko nitong mga nakaraang buwan.<\/p>\n

Sinabi niya\u2014<\/p>\n

Kung bakit niya ako nilapitan noon.<\/p>\n

Bago pa kami nagpakasal.<\/p>\n

Bago pa ipinanganak si Nico.<\/p>\n

Bago pa naging asawa ko si Paolo.<\/p>\n

At doon ko unang naisip na baka mas matagal na ang kasinungalingan kaysa sa buong pagsasama namin.<\/p>\n

At doon nagsimula ang tunay kong paghahanap.\"\"<\/a><\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

GABI-GABI, INILALABAS NG ASAWA KO ANG ANAK NAMIN PARA RAW MAKAPAGPAHINGA AKO\u2014HANGGANG SUNDAN KO SIYA AT MARINIG ANG PLANO NILA PARA SA AKIN MISMO BAHAGI 2 \u2014Inumin mo na, Mara.… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":950,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-949","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/949","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=949"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/949\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":951,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/949\/revisions\/951"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/950"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=949"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=949"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=949"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}