![\"\"](\"https:\/\/thetopstoryph.com\/wp-content\/uploads\/2026\/10\/Man_and_woman.jpg\")
<\/p>\nDalawang pulang guhit.<\/p>\n
Iyon lang ang kailangan para gumuho ang maayos kong buhay bilang executive secretary ng pinakamakapangyarihang CEO sa Makati.<\/p>\n
Mas masahol pa?<\/p>\n
Ang ama ng batang dinadala ko ay mismong boss kong kilala sa buong business circle bilang lalaking walang interes sa babae.<\/p>\n
At isang buwan na akong nagkukunwaring walang nangyari sa pagitan namin.<\/p>\n
Nakatayo ako sa loob ng restroom sa twenty-ninth floor ng Villareal Holdings, nanginginig habang hawak ang pregnancy test.<\/p>\n
Positive.<\/p>\n
Dalawang beses akong nag-test.<\/p>\n
Parehong positive.<\/p>\n
\u201cMs. Santos?\u201d<\/p>\n
Napapitlag ako nang kumatok sa pinto si Paolo, special assistant ng CEO.<\/p>\n
\u201cFive minutes na lang, magsisimula na ang executive meeting. Hinahanap ka na ni Sir Rafael.\u201d<\/p>\n
Muntik kong mabitawan ang test.<\/p>\n
\u201cP-parating na!\u201d<\/p>\n
Mabilis ko iyong isiniksik sa maliit na pouch sa loob ng bag ko bago lumabas.<\/p>\n
Pero sa sobrang pagmamadali, diretso akong bumangga sa isang matigas na dibdib.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Napaatras ako.<\/p>\n
Isang kamay ang awtomatikong humawak sa braso ko.<\/p>\n
Pag-angat ko ng mukha, halos tumigil ang puso ko.<\/p>\n
Rafael Villareal.<\/p>\n
Thirty-six.<\/p>\n
CEO ng Villareal Holdings.<\/p>\n
Tagapagmana ng isa sa pinakamatandang business families sa bansa.<\/p>\n
At ang lalaking kasama ko isang gabi, isang buwan na ang nakalipas, matapos ang isang corporate charity gala sa BGC.<\/p>\n
Nakasuot siya ng itim na suit, walang gusot, malamig ang ekspresyon gaya ng dati.<\/p>\n
Pero bumaba ang tingin niya sa hawak kong maliit na karton ng fresh milk.<\/p>\n
\u201cHindi ka nagkakape?\u201d<\/p>\n
\u201cSumasakit po ang tiyan ko.\u201d<\/p>\n
Tumaas nang bahagya ang isang kilay niya.<\/p>\n
\u201cSimula kailan?\u201d<\/p>\n
\u201cSir?\u201d<\/p>\n
\u201cSimula kailan sumasakit ang tiyan mo?\u201d<\/p>\n
Hindi ako nakasagot agad.<\/p>\n
Bumaba ang mga mata niya sa mukha ko.<\/p>\n
Parang may sinusuri.<\/p>\n
\u201cWala po iyon. Tara na po sa meeting.\u201d<\/p>\n
Nilampasan ko siya bago pa niya mapansin kung gaano kalakas ang tibok ng puso ko.<\/p>\n
Makalipas ang sampung minuto, nagsisi akong pumasok ako sa conference room.<\/p>\n
Punong-puno ng amoy ng brewed Arabica coffee ang silid.<\/p>\n
Karaniwan, kaya kong ubusin ang dalawang Americano bago magtanghali.<\/p>\n
Ngayon, sa unang singhot pa lang, umikot na ang sikmura ko.<\/p>\n
Pinilit kong ituon ang pansin sa presentation ng marketing director.<\/p>\n
Hanggang sa\u2014<\/p>\n
\u201cUgh\u2014\u201d<\/p>\n
Napakapit ako sa bibig.<\/p>\n
Sabay-sabay na napatingin sa akin ang labing-isang executives.<\/p>\n
\u201cSorry.\u201d<\/p>\n
Tumayo ako agad.<\/p>\n
\u201cSir Rafael, excuse me lang po\u2014\u201d<\/p>\n
\u201cSit down.\u201d<\/p>\n
Malamig ang boses niya.<\/p>\n
Napako ako.<\/p>\n
Tahimik niyang inabot ang baso ng kape sa harap ko, inilayo iyon, saka itinulak sa akin ang sariling baso ng maligamgam na tubig.<\/p>\n
\u201cDrink.\u201d<\/p>\n
\u201cSir, okay lang po ako.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi iyon tanong.\u201d<\/p>\n
Nag-init ang mukha ko.<\/p>\n
Kinuha ko ang tubig.<\/p>\n
Habang umiinom, ramdam kong nakatingin siya sa akin.<\/p>\n
Hindi sa mukha ko.<\/p>\n
Kundi sa tiyan ko.<\/p>\n
Nang matapos ang meeting, halos ako ang unang tumakbo palabas.<\/p>\n
Pero bago ako makarating sa pinto\u2014<\/p>\n
\u201cMikaela.\u201d<\/p>\n
Natigilan ako.<\/p>\n
Kapag \u201cMs. Santos\u201d ang tawag niya, boss ko siya.<\/p>\n
Kapag buong pangalan ko ang ginagamit niya, may problema.<\/p>\n
\u201cStay.\u201d<\/p>\n
Isa-isang lumabas ang executives.<\/p>\n
Nang magsara ang pinto, kami na lang dalawa.<\/p>\n
Lumapit siya.<\/p>\n
\u201cGastritis?\u201d<\/p>\n
\u201cOpo.\u201d<\/p>\n
\u201cFood poisoning?\u201d<\/p>\n
\u201cOpo.\u201d<\/p>\n
\u201cUlcer?\u201d<\/p>\n
\u201cOpo.\u201d<\/p>\n
Huminto siya sa harap ko.<\/p>\n
\u201cTatlo na agad?\u201d<\/p>\n
Napapikit ako.<\/p>\n
Mali.<\/p>\n
\u201cHindi ko po kasi alam kung ano talaga.\u201d<\/p>\n
\u201cThen get checked.\u201d<\/p>\n
Tumango ako.<\/p>\n
\u201cMagpapatingin po ako.\u201d<\/p>\n
\u201cGood.\u201d<\/p>\n
Akala ko tapos na.<\/p>\n
Pero bigla siyang yumuko nang bahagya.<\/p>\n
\u201cI know an excellent OB-GYN at St. Luke\u2019s.\u201d<\/p>\n
Nanigas ang buong katawan ko.<\/p>\n
\u201cBakit\u2026 OB-GYN?\u201d<\/p>\n
\u201cWala lang.\u201d<\/p>\n
Bahagyang kumurba ang labi niya.<\/p>\n
\u201cBaka mali lang ang iniisip mong sakit.\u201d<\/p>\n
Buong araw, hindi ako mapakali.<\/p>\n
Alam niya ba?<\/p>\n
Imposible.<\/p>\n
Anim na linggo pa lang.<\/p>\n
Paano niya malalaman?<\/p>\n
Pagsapit ng gabi, gumawa ako ng desisyon.<\/p>\n
Aalis ako.<\/p>\n
Hindi ko hahayaang maging bargaining chip ang anak ko sa pamilya Villareal.<\/p>\n
Matagal ko nang naririnig ang mga kuwento.<\/p>\n
Boardroom marriages.<\/p>\n
Political alliances.<\/p>\n
Mga anak na lumalaki sa ilalim ng kontrol ng pamilya.<\/p>\n
At higit sa lahat, may balitang ipapakasal si Rafael kay Bianca Navarro, anak ng isang banking tycoon.<\/p>\n
Ayokong maging kabit.<\/p>\n
Ayokong maging iskandalo.<\/p>\n
At ayokong ang anak ko ay kunin sa akin dahil hindi ako \u201ckarapat-dapat\u201d sa apelyidong Villareal.<\/p>\n
Kinabukasan, dala ko ang resignation letter.<\/p>\n
\u201cSir.\u201d<\/p>\n
Nasa harap siya ng floor-to-ceiling windows ng opisina niya.<\/p>\n
\u201cMay kailangan po akong sabihin.\u201d<\/p>\n
Inilapag ko ang envelope sa mesa.<\/p>\n
\u201cMagre-resign na po ako.\u201d<\/p>\n
Tahimik niyang tiningnan iyon.<\/p>\n
\u201cReason?\u201d<\/p>\n
\u201cMay sakit po ang lola ko sa Batangas. Kailangan ko siyang alagaan.\u201d<\/p>\n
\u201cAnong ospital?\u201d<\/p>\n
Napatigil ako.<\/p>\n
\u201cProvincial hospital po.\u201d<\/p>\n
\u201cKukunin siya ng medical team natin ngayong hapon. Ililipat sa Makati Medical Center. Company expense.\u201d<\/p>\n
Napanganga ako.<\/p>\n
\u201cHindi na po kailangan!\u201d<\/p>\n
\u201cBakit?\u201d<\/p>\n
\u201cDahil\u2026\u201d<\/p>\n
Wala akong maisip.<\/p>\n
Lumapit siya.<\/p>\n
Umatras ako hanggang tumama ang likod ko sa mesa.<\/p>\n
Kinuha niya ang resignation letter.<\/p>\n
Akala ko pipirmahan.<\/p>\n
Sa halip, isinuksok niya iyon sa paper shredder.<\/p>\n
\u201cSir!\u201d<\/p>\n
Pira-pirasong papel ang bumagsak sa lalagyan.<\/p>\n
\u201cBakit takot na takot kang umalis nang hindi nagpapaalam sa akin?\u201d<\/p>\n
\u201cHindi ako natatakot.\u201d<\/p>\n
\u201cTalaga?\u201d<\/p>\n
Lumapit pa siya.<\/p>\n
\u201cIsang buwan mo akong iniiwasan.\u201d<\/p>\n
Napalunok ako.<\/p>\n
\u201cWala naman po tayong dapat pag-usapan.\u201d<\/p>\n
Doon tuluyang nagbago ang mukha niya.<\/p>\n
\u201cWala?\u201d<\/p>\n
Bumaba ang boses niya.<\/p>\n
\u201cPagkatapos ng gabing iyon?\u201d<\/p>\n
Namula ako.<\/p>\n
\u201cIsang pagkakamali iyon.\u201d<\/p>\n
Parang may kung anong malamig na dumaan sa mga mata niya.<\/p>\n
\u201cPara sa \u2019yo?\u201d<\/p>\n
Hindi ako sumagot.<\/p>\n
Kinuha ko ang bag ko.<\/p>\n
\u201cSorry, Sir. Pero aalis pa rin ako.\u201d<\/p>\n
Mabilis akong tumalikod.<\/p>\n
\u201cKung kailangan, babayaran ko ang penalty sa contract.\u201d<\/p>\n
\u201cMikaela.\u201d<\/p>\n
Hindi ako huminto.<\/p>\n
Binuksan ko ang pinto.<\/p>\n
Pero sa pagmamadali, sumabit ang strap ng bag ko sa hawakan.<\/p>\n
Bumagsak ang bag sa sahig.<\/p>\n
Kumalat ang lipstick, wallet, susi, tissue\u2014<\/p>\n
At ang maliit na puting pregnancy test.<\/p>\n
Parang huminto ang oras.<\/p>\n
Napako ako sa dalawang pulang guhit.<\/p>\n
Bago ko pa iyon makuha, mas mabilis ang kamay ni Rafael.<\/p>\n
Pinulot niya ang test.<\/p>\n
Hindi ko makita ang emosyon sa mukha niya.<\/p>\n
Pero nakita kong humigpit ang pagkakahawak niya rito.<\/p>\n
Mabagal siyang tumingin sa akin.<\/p>\n
\u201cMikaela.\u201d<\/p>\n
Halos pabulong ang boses niya.<\/p>\n
\u201cIlang linggo?\u201d<\/p>\n
Nanlamig ang mga daliri ko.<\/p>\n
\u201cSir\u2026\u201d<\/p>\n
Lumapit siya ng isang hakbang.<\/p>\n
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, wala ang malamig na kontrol sa mga mata niya.<\/p>\n
May takot.<\/p>\n
May galit.<\/p>\n
At may kung anong mas malalim.<\/p>\n
\u201cIsang tanong lang.\u201d<\/p>\n
Huminto siya sa harap ko.<\/p>\n
Tumingin siya sa pregnancy test.<\/p>\n
Pagkatapos, diretso sa mga mata ko.<\/p>\n
\u201cAnak ko ba ito?\u201d<\/p>\n
PARTE2<\/p>\n
\u201cAnak ko ba ito?\u201d<\/p>\n
Hindi ako agad nakasagot.<\/p>\n
Hindi dahil hindi ko alam.<\/p>\n
Kundi dahil alam na alam ko.<\/p>\n
Sa loob ng nakaraang dalawang taon, wala akong naging boyfriend.<\/p>\n
Wala akong ibang lalaking nilapitan.<\/p>\n
At ang gabing iyon kasama si Rafael ang nag-iisang pagkakataong pinayagan kong mawala ang mahigpit kong kontrol sa sarili.<\/p>\n
\u201cKung sabihin kong oo,\u201d mahina kong tanong, \u201cano ang gagawin mo?\u201d<\/p>\n
Nanikip ang panga niya.<\/p>\n
\u201cSagutin mo muna ako.\u201d<\/p>\n
\u201cOo.\u201d<\/p>\n
Isang salita lang.<\/p>\n
Pero parang may sumabog sa loob ng opisina.<\/p>\n
Napapikit siya.<\/p>\n
Huminga nang malalim.<\/p>\n
Pagmulat niya, inilapag niya nang maingat ang pregnancy test sa mesa.<\/p>\n
\u201cBakit hindi mo sinabi?\u201d<\/p>\n
Napatawa ako nang mapait.<\/p>\n
\u201cAno ang gusto mong sabihin ko? Good morning, Sir Rafael, attached po ang agenda natin for today, at by the way, buntis ako sa anak ninyo?\u201d<\/p>\n
Hindi siya natawa.<\/p>\n
\u201cMay karapatan akong malaman.\u201d<\/p>\n
\u201cMay karapatan ka bilang ama.\u201d<\/p>\n
Tumango ako.<\/p>\n
\u201cPero wala kang karapatang kontrolin kung saan ako nagtatrabaho o kung aalis ako.\u201d<\/p>\n
Nanahimik siya.<\/p>\n
Nag-ipon ako ng lakas.<\/p>\n
\u201cAlam ko kung paano gumagana ang pamilya ninyo.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi.\u201d<\/p>\n
\u201cMay engagement ka kay Bianca Navarro.\u201d<\/p>\n
\u201cWala.\u201d<\/p>\n
\u201cLumabas sa society pages.\u201d<\/p>\n
\u201cRumor.\u201d<\/p>\n
\u201cPinag-uusapan ng board.\u201d<\/p>\n
\u201cTumanggi ako.\u201d<\/p>\n
Napatingin ako sa kanya.<\/p>\n
\u201cWhat?\u201d<\/p>\n
\u201cKaya nag-away kami ng lola ko noong isang buwan.\u201d<\/p>\n
Mabagal siyang lumapit, pero huminto siya nang may sapat na distansya sa pagitan namin.<\/p>\n
Wala nang pagkukulong.<\/p>\n
Wala nang pagbabanta.<\/p>\n
\u201cHindi ako engaged kay Bianca. Hindi ko siya nililigawan. Hindi ko siya pakakasalan.\u201d<\/p>\n
\u201cPero\u2014\u201d<\/p>\n
\u201cAt hindi ko kukunin ang anak natin sa \u2019yo.\u201d<\/p>\n
Parang nabasa niya ang pinakamalaking takot ko.<\/p>\n
Napakapit ako sa gilid ng mesa.<\/p>\n
\u201cPaano mo nalaman na iyon ang iniisip ko?\u201d<\/p>\n
\u201cBecause every time you look at me these past few days, para bang inaasahan mong may gagawin akong masama sa \u2019yo.\u201d<\/p>\n
Bahagya siyang napayuko.<\/p>\n
\u201cApparently, binigyan kita ng dahilan para isipin iyon.\u201d<\/p>\n
Hindi ko inaasahan ang susunod niyang sinabi.<\/p>\n
\u201cI\u2019m sorry.\u201d<\/p>\n
Napakurap ako.<\/p>\n
Ang Rafael Villareal na kilala ko ay hindi humihingi ng tawad.<\/p>\n
Kahit sa board.<\/p>\n
Kahit sa investors.<\/p>\n
\u201cHindi ko dapat sinira ang resignation letter mo. Hindi ko dapat sinabi na hindi ka puwedeng umalis.\u201d<\/p>\n
Tumingin siya sa pregnancy test.<\/p>\n
\u201cNag-panic ako.\u201d<\/p>\n
\u201cIkaw?\u201d<\/p>\n
Napangiti siya nang mapait.<\/p>\n
\u201cYes, Mikaela. Kahit ako.\u201d<\/p>\n
Umupo siya sa gilid ng mesa.<\/p>\n
Sa unang pagkakataon, hindi CEO ang nakikita ko.<\/p>\n
Isang lalaking hindi rin alam kung ano ang gagawin.<\/p>\n
\u201cAkala ko kaya mo ako iniiwasan dahil pinagsisisihan mo iyong gabi.\u201d<\/p>\n
Napahawak ako sa bag.<\/p>\n
\u201cHindi ba ikaw ang nagsisi?\u201d<\/p>\n
Mabilis siyang tumingin sa akin.<\/p>\n
\u201cSaan mo nakuha iyan?\u201d<\/p>\n
\u201cKinabukasan. Hindi mo man lang ako tiningnan nang maayos. Inihatid mo ako pauwi, tapos sinabi mong, \u2018Forget what happened.\u2019\u201d<\/p>\n
Napabuntong-hininga siya.<\/p>\n
\u201cBecause you cried in the car.\u201d<\/p>\n
\u201cDahil nahihiya ako!\u201d<\/p>\n
\u201cAkala ko dahil nagsisisi ka.\u201d<\/p>\n
Pareho kaming natahimik.<\/p>\n
Napailing ako.<\/p>\n
Isang buong buwan.<\/p>\n
Isang buong buwan kaming parehong umiwas dahil pareho naming inakalang ayaw ng isa.<\/p>\n
\u201cHindi kita hinawakan ulit,\u201d patuloy niya, \u201cdahil boss mo ako. Ayokong isipin mong ginagamit ko ang posisyon ko.\u201d<\/p>\n
\u201cPero pinigilan mo akong mag-resign.\u201d<\/p>\n
\u201cI know.\u201d<\/p>\n
Tumango siya.<\/p>\n
\u201cMali iyon.\u201d<\/p>\n
Kinuha niya ang telepono sa mesa.<\/p>\n
\u201cPaolo.\u201d<\/p>\n
Saglit siyang nakinig.<\/p>\n
\u201cPrepare Mikaela Santos\u2019s transfer papers.\u201d<\/p>\n
Napatingin ako sa kanya.<\/p>\n
\u201cTransfer?\u201d<\/p>\n
\u201cTo our foundation.\u201d<\/p>\n
Tinakpan niya ang speaker.<\/p>\n
\u201cHindi ka directly magre-report sa akin. Same salary, higher position. Pero choice mo pa rin kung gusto mong tanggapin.\u201d<\/p>\n
Bumalik siya sa tawag.<\/p>\n
\u201cAnd prepare her resignation clearance too.\u201d<\/p>\n
Natigilan ako.<\/p>\n
Pagkababa niya ng telepono, inilapag niya sa harap ko ang isang blangkong papel.<\/p>\n
\u201cKapag gusto mong umalis, pipirmahan ko.\u201d<\/p>\n
\u201cGanoon lang?\u201d<\/p>\n
\u201cGanoon lang.\u201d<\/p>\n
\u201cPaano ang baby?\u201d<\/p>\n
Bumaba ang tingin niya sa tiyan ko.<\/p>\n
Saglit siyang hindi nakapagsalita.<\/p>\n
Nang mag-angat siya ng mata, mas banayad na ang boses niya.<\/p>\n
\u201cFirst, pupunta tayo sa doktor.\u201d<\/p>\n
\u201cAko lang.\u201d<\/p>\n
\u201cOkay.\u201d<\/p>\n
Mukhang nahirapan siyang sabihin iyon.<\/p>\n
\u201cKung gusto mong mag-isa, mag-isa ka.\u201d<\/p>\n
Tumigil siya.<\/p>\n
\u201cPero kung papayagan mo ako\u2026 gusto kong sumama.\u201d<\/p>\n
Tatlong araw ang lumipas bago ako pumayag.<\/p>\n
Sa unang ultrasound appointment ko sa St. Luke\u2019s BGC, dumating si Rafael na naka-cap, simpleng polo, at walang kasamang bodyguard sa loob ng clinic.<\/p>\n
Para siyang ordinaryong lalaking kinakabahan.<\/p>\n
\u201cSix weeks and five days,\u201d sabi ng doktor.<\/p>\n
Pagkatapos ay itinuro niya ang maliit na kumikislap sa monitor.<\/p>\n
\u201cMay heartbeat na.\u201d<\/p>\n
Hindi ko napigilang maiyak.<\/p>\n
Nang lumingon ako kay Rafael, nakatitig lang siya sa monitor.<\/p>\n
Namumula ang mga mata niya.<\/p>\n
Hindi niya ako hinawakan.<\/p>\n
Hindi niya hinawakan ang tiyan ko.<\/p>\n
Hinintay niyang ako mismo ang mag-abot ng kamay.<\/p>\n
Doon ko unang naisip na baka mali ang pagkakakilala ko sa kanya.<\/p>\n
Pero hindi ganoon kadaling takasan ang apelyidong Villareal.<\/p>\n
Makalipas ang isang linggo, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Do\u00f1a Cecilia Villareal, ang lola ni Rafael at chairwoman ng family board.<\/p>\n
Isang private lunch.<\/p>\n
Manila Polo Club.<\/p>\n
Hindi ko sinabi kay Rafael.<\/p>\n
Gusto kong harapin iyon mag-isa.<\/p>\n
Pagdating ko, diretso agad si Do\u00f1a Cecilia.<\/p>\n
\u201cNarinig kong buntis ka.\u201d<\/p>\n
Hindi ako sumagot.<\/p>\n
May inilapag siyang envelope sa mesa.<\/p>\n
\u201cFive million pesos.\u201d<\/p>\n
Napatingin ako rito.<\/p>\n
\u201cPara saan?\u201d<\/p>\n
\u201cFor a clean exit.\u201d<\/p>\n
Napangiti siya.<\/p>\n
\u201cLeave the company. Leave Manila if necessary. Kapag nanganak ka, pag-uusapan natin kung anong arrangement ang pinakamaganda para sa bata.\u201d<\/p>\n
Nanlamig ako.<\/p>\n
\u201cAno ang ibig sabihin ng arrangement?\u201d<\/p>\n
\u201cVillareal ang ama.\u201d<\/p>\n
\u201cAnak ko rin siya.\u201d<\/p>\n
\u201cExactly why we need to be practical.\u201d<\/p>\n
Kinuha ko ang envelope.<\/p>\n
Ngumiti siya.<\/p>\n
Akala niya tatanggapin ko.<\/p>\n
Binuksan ko iyon.<\/p>\n
May tseke ngang \u20b15,000,000.<\/p>\n
Pinunit ko sa gitna.<\/p>\n
Pagkatapos, muli.<\/p>\n
At muli.<\/p>\n
Nahulog ang mga piraso sa ibabaw ng puting tablecloth.<\/p>\n
\u201cHindi ko kailangan ng pera ninyo.\u201d<\/p>\n
Tumigas ang mukha niya.<\/p>\n
\u201cMag-isip kang mabuti, Ms. Santos.\u201d<\/p>\n
\u201cPinag-isipan ko na.\u201d<\/p>\n
Tumayo ako.<\/p>\n
\u201cKung ayaw sa akin ng pamilya ninyo, kaya kong umalis.\u201d<\/p>\n
Hinawakan ko ang bag ko.<\/p>\n
\u201cPero hindi negotiable ang anak ko.\u201d<\/p>\n
\u201cNapakatapang mong magsalita dahil hindi mo naiintindihan kung gaano kaliit ang mundo ng negosyo.\u201d<\/p>\n
Tumigil ako.<\/p>\n
Threat.<\/p>\n
Malinaw.<\/p>\n
\u201cKaya naming tiyaking walang major company ang kukuha sa \u2019yo.\u201d<\/p>\n
\u201cThen I\u2019ll build my own career.\u201d<\/p>\n
Nakangiti akong humarap sa kanya.<\/p>\n
\u201cPero hindi ko ibebenta ang dignidad ko para sa limang milyon.\u201d<\/p>\n
\u201cGood.\u201d<\/p>\n
May malamig na boses na nanggaling sa likuran.<\/p>\n
Pareho kaming napalingon.<\/p>\n
Nakatayo si Rafael sa entrance ng private dining room.<\/p>\n
Halatang galit.<\/p>\n
Pero hindi sa akin.<\/p>\n
\u201cRafael\u2014\u201d<\/p>\n
\u201cLola.\u201d<\/p>\n
Lumapit siya.<\/p>\n
\u201cSinabi ko nang huwag ninyo siyang lalapitan.\u201d<\/p>\n
\u201cGinagawa ko lang ang kailangan para protektahan ang pamilya.\u201d<\/p>\n
\u201cNo.\u201d<\/p>\n
Umupo siya sa bakanteng upuan.<\/p>\n
\u201cYou\u2019re protecting the surname.\u201d<\/p>\n
\u201cPareho lang iyon.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi para sa akin.\u201d<\/p>\n
Napatingin sa akin si Rafael bago ibinalik ang mata sa kanyang lola.<\/p>\n
\u201cBukas, isusumite ko ang resignation ko bilang CEO kung ipagpapatuloy ninyo ito.\u201d<\/p>\n
Namutla si Do\u00f1a Cecilia.<\/p>\n
\u201cDon\u2019t be ridiculous.\u201d<\/p>\n
\u201cI\u2019m not.\u201d<\/p>\n
\u201cDahil sa isang secretary?\u201d<\/p>\n
\u201cDahil sa babaeng mahal ko.\u201d<\/p>\n
Pakiramdam ko ako naman ang nawalan ng hangin.<\/p>\n
Tumingin ako sa kanya.<\/p>\n
Mahal?<\/p>\n
\u201cTatlong taon na.\u201d<\/p>\n
Hindi niya inalis ang tingin sa akin.<\/p>\n
\u201cTatlong taon na kitang mahal, Mikaela.\u201d<\/p>\n
Napahawak ako sa mesa.<\/p>\n
\u201cBakit hindi mo sinabi?\u201d<\/p>\n
\u201cBecause I was your boss.\u201d<\/p>\n
Mahina siyang tumawa.<\/p>\n
\u201cAnd apparently, I\u2019m terrible at saying the right thing.\u201d<\/p>\n
Maging si Do\u00f1a Cecilia ay natahimik.<\/p>\n
\u201cI\u2019m not asking you to marry me,\u201d sabi niya sa akin. \u201cHindi rin kita pipilitin na manatili.\u201d<\/p>\n
Tumayo siya at lumapit.<\/p>\n
\u201cPero kung papayagan mo ako, gusto kong maging ama ng anak natin.\u201d<\/p>\n
Lumambot ang boses niya.<\/p>\n
\u201cAt gusto kitang ligawan nang maayos. Iyong walang boss. Walang secretary. Walang family board.\u201d<\/p>\n
Tumulo ang luha ko.<\/p>\n
\u201cPaano kung ayaw ko?\u201d<\/p>\n
\u201cThen I\u2019ll respect it.\u201d<\/p>\n
\u201cPaano kung umalis ako sa kumpanya?\u201d<\/p>\n
\u201cI\u2019ll sign your clearance today.\u201d<\/p>\n
\u201cPaano kung ayaw kong maging Villareal ang apelyido ng anak natin?\u201d<\/p>\n
Huminga siya nang malalim.<\/p>\n
\u201cThat one will hurt.\u201d<\/p>\n
Napatawa ako sa gitna ng pag-iyak.<\/p>\n
\u201cBut I\u2019ll still be there.\u201d<\/p>\n
Doon tuluyang nabasag ang pader na itinayo ko sa loob ng isang buwan.<\/p>\n
Hindi dahil sinabi niyang mahal niya ako.<\/p>\n
Kundi dahil sa unang pagkakataon, binigyan niya ako ng bagay na hindi ko inakalang maibibigay ng isang lalaking kasing powerful niya.<\/p>\n
Choice.<\/p>\n
Nag-resign pa rin ako sa Villareal Holdings.<\/p>\n
Hindi niya ako pinigilan.<\/p>\n
Pagkaraan ng dalawang buwan, nagbukas ako ng maliit na corporate consultancy kasama ang dati kong kaibigan sa university.<\/p>\n
Si Rafael ang unang gustong maging client.<\/p>\n
Tinanggihan ko siya.<\/p>\n
Sabi ko conflict of interest.<\/p>\n
Tatlong araw siyang nagtampo.<\/p>\n
Pero gabi-gabi, may prutas sa condo ko.<\/p>\n
May prenatal vitamins.<\/p>\n
At may isang CEO na marunong nang magtanong muna bago pumasok.<\/p>\n
\u201cCan I come in?\u201d<\/p>\n
\u201cCan I hold your hand?\u201d<\/p>\n
\u201cCan I come with you sa checkup?\u201d<\/p>\n
Hanggang sa hindi ko namalayang hindi na ako natatakot.<\/p>\n
Pagkalipas ng walong buwan, ipinanganak si Amara Elise Santos Villareal.<\/p>\n
Ang unang umiyak ay hindi ako.<\/p>\n
Si Rafael.<\/p>\n
Isang taon pagkatapos ng gabing muntik kong takasan ang lahat, dinala niya ako sa Tagaytay.<\/p>\n
Walang reporters.<\/p>\n
Walang family board.<\/p>\n
Walang grand event.<\/p>\n
Kami lang.<\/p>\n
At ang anak naming natutulog sa stroller.<\/p>\n
Lumuhod siya sa harap ko.<\/p>\n
Pero bago pa niya buksan ang maliit na kahon, tinaasan ko siya ng kilay.<\/p>\n
\u201cSigurado ka bang hindi ito CEO order?\u201d<\/p>\n
Napatawa siya.<\/p>\n
\u201cNo.\u201d<\/p>\n
Binuksan niya ang kahon.<\/p>\n
\u201cThis is a request.\u201d<\/p>\n
Tinitigan ko ang lalaking minsang kinatakutan kong kayang kontrolin ang buong buhay ko.<\/p>\n
Ngayon, siya mismo ang natutong mahalin ako nang hindi ako kinukulong.<\/p>\n
\u201cThen ask properly.\u201d<\/p>\n
Ngumiti siya.<\/p>\n
\u201cMikaela Santos, will you marry me?\u201d<\/p>\n
Pinaghintay ko siya nang limang segundo.<\/p>\n
Saka ako ngumiti.<\/p>\n
\u201cYes.\u201d<\/p>\n
Hindi dahil ama siya ng anak ko.<\/p>\n
Hindi dahil mayaman siya.<\/p>\n
At lalong hindi dahil Villareal ang apelyido niya.<\/p>\n
Pinili ko siya dahil natutunan niyang ang tunay na pagmamahal ay hindi pag-aangkin.<\/p>\n
Ito ay pagrespeto sa karapatan ng taong mahal mo na pumili\u2014at pananatili sa tabi niya kahit malaya siyang umalis.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
DALAWANG GUHIT ANG ITINAGO KO SA CR NG KUMPANYA\u2014PERO NANG MAG-RESIGN AKO, ANG MALAMIG KONG CEO BOSS ANG UNANG NAKAKITA SA LIHIM KO Dalawang pulang guhit. Iyon lang ang kailangan… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":846,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-845","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/845","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=845"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/845\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":847,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/845\/revisions\/847"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/846"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=845"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=845"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=845"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}