Pero ngayon\u2026 nakatayo siya rito. Hingal na hingal. Basang-basa ng pawis ang kanyang puting polo, at ang mga mata niya ay puno ng labis na galit at dalamhati.<\/p>\n
\u201cAttorney Velasco\u2026?\u201d pabulong na banggit ni Adrian. Ang boses ng panganay kong kuya na kanina lang ay napakalakas at puno ng awtoridad, ngayon ay parang manipis na basahan na naipit sa lalamunan niya.<\/p>\n
\u201cAnong\u2026 anong ginagawa niyo rito?\u201d tanong naman ni Mariel, pilit na itinutuwid ang kanyang posture habang nakahawak sa braso ni Paolo. Subalit ang pamumutla ng kanyang mukha sa ilalim ng kapal ng makeup ay hindi mailihis ng kahit anong senyas ng karangyaan.<\/p>\n
Hindi sila sinagot ni Attorney Velasco. Sa halip, lumingon siya sa lifeguard na kasama niya.<\/p>\n
\u201cNasaan si Sofia?!\u201d sigaw ng abogado. \u201cNasaan ang bata?!\u201d<\/p>\n
Nanginig ang kamay ng lifeguard habang itinuturo ang dalampasigan\u2014ang mismong puwesto kung saan ako inilibing ng sarili kong mga kapatid bilang isang \u201cbiro.\u201d<\/p>\n
\u201cDoon po\u2026 doon po nila ibinaon ang bata,\u201d nauutal na sabi ng lifeguard. \u201cSinabihan ko na po sila kanina na tumataas ang tide! Pero sinigawan lang nila ako! Sabi nila naglalaro lang daw sila!\u201d<\/p>\n
Nanlaki ang mga mata ni Attorney Velasco. Tumingin siya sa dalampasigan.<\/p>\n
Ang puwesto kung saan nakalabas ang ulo ko kanina\u2026 ngayon ay tuluyan nang nilamon ng kulay-tsokolateng alon ng dagat. Ang puting bulaklak na itinaksik ni Adrian sa ibabaw ng dibdib ko ay nakalutang na lang ngayon sa tubig, inaanod palayo sa dalampasigan.<\/p>\n
\u201cSofia!\u201d sigaw ng matanda habang patakbong patungo sa dagat.<\/p>\n
Nang makita iyon ng dalawang pulis na kasama niya, mabilis ding tumakbo ang mga ito papunta sa tubig.<\/p>\n
\u201cTulungan niyo kami!\u201d sigaw ng pulis sa mga bisita at sa resort staff. \u201cMabilis! Hukayin niyo ang buhangin sa ilalim ng tubig!\u201d<\/p>\n
Doon pa lang para bang nagising ang mga tao mula sa isang masamang panaginip. Ang mga bisita na kanina lang ay nagtatawanan at nag-iinuman ng champagne, ngayon ay nagkagulo. May mga babaeng napasigaw, may mga lalaking napatakbo patungo sa dalampasigan.<\/p>\n
\u201cAdrian! Nico!\u201d sigaw ng pulis. \u201cHukayin niyo ang kapatid niyo!\u201d<\/p>\n
Si Nico ang unang gumalaw. Para siyang nawalan ng sariling pag-iisip habang patakbong lumusong sa tubig. \u201cSofia! Sofia!\u201d<\/p>\n
Nagsimulang maghukay si Nico sa ilalim ng basang buhangin. Sumunod si Paolo, na parang ngayon lang narerealize ang kabaliwang ginawa nila. Sumunod si Adrian, bagaman mabagal at parang napipilitan lamang dahil sa dami ng taong nakatingin sa kanila.<\/p>\n
Habang nakatayo ako sa tabi ng wedding arch\u2014ang aking espiritu na malaya nang nakakagalaw\u2014pinanoood ko silang lahat.<\/p>\n
Napakalaking katatawanan.<\/p>\n
Kanina lang, nakiusap ako sa kanila. Sinabi kong mabigat ang buhangin. Sinabi kong nahihirapan na akong huminga. Sinabi kong mahal ko sila. Pero tumawa lang sila. Nag-video lang sila. Sinabi nilang nagpapakaawa lang ako para agawin ang atensyon.<\/p>\n
At ngayon\u2026 nagkakagulo sila para hukayin ang isang bagay na matagal na nilang pinatay sa loob ng maraming taon.<\/p>\n
\u201cNakuha ko na! Nakuha ko na siya!\u201d sigaw ni Nico.<\/p>\n
Kumapit si Nico sa ilalim ng tubig at pilit na hinila ang aking katawan pataas.<\/p>\n
Nang lumitaw ang katawan ko sa ibabaw ng tubig, napasinghap ang buong audience.<\/p>\n
Maputla ang aking balat. Ang aking mga labi ay kulay-beha na at medyo nanganganinag ang kaputian. Ang aking mga mata ay bahagyang nakabukas pero walang buhay na nakatitig sa langit. Ang aking bridesmaid dress na kulay peach ay punong-puno ng maitim at basang buhangin.<\/p>\n
\u201cSofia! Sofia, gumising ka!\u201d sigaw ni Nico habang pilit na inihihiga ang katawan ko sa tuyong bahagi ng dalampasigan.<\/p>\n
Inilagay ng pulis ang dalawang daliri nito sa leeg ko. Naghintay ang lahat. Tahimik ang buong dalampasigan.<\/p>\n
Umiling ang pulis.<\/p>\n
\u201cWala nang pulse,\u201d malamig na pahayag ng pulis. \u201cWala na siya.\u201d<\/p>\n
\u201cHindi! Hindi maaari!\u201d sigaw ni Paolo. Lumuhod siya sa tabi ng katawan ko at sinimulang mag-CPR. \u201cSofia, huminga ka! Sofia! Diba magkaibigan tayo?! Diba ako ang kakampi mo?! Sofia, please!\u201d<\/p>\n
Pinaulanan ni Paolo ng bomba ang dibdib ko. Pilit niyang hinipan ang bibig ko. Pero bawat tiyansang ibinubuga niya, tubig-dagat at basang buhangin lang ang lumalabas sa aking ilong at bibig.<\/p>\n
\u201cTama na, Paolo,\u201d mahinang sabi ng pulis habang hinahawakan ang balikat ng groom. \u201cMatagal na siyang pumanaw sa ilalim ng tubig. Naharangan ng buhangin ang respiratory tract niya. Lunod na lunod siya.\u201d<\/p>\n
Napaupo si Paolo sa buhanginan. Napahawak siya sa kanyang mukha habang nagsisimulang humagulhol.<\/p>\n
Si Nico ay napaluhod din, hawak-hawak ang basang kamay ng aking katawan. \u201cBunso\u2026 bunso, biro lang naman \u2018di ba? Bakit hindi ka nagpakita ng lakas? Bakit hindi ka humingi ng tulong?!\u201d<\/p>\n
Gusto kong tumawa habang nakatitig sa kanila.<\/p>\n
Humingi ng tulong?<\/p>\n
Nakiusap ako. Nagmakaawa ako. Pero ang sagot nila sa akin, arte lang \u2018yon. Drama lang \u2018yon.<\/p>\n
Tumingin ako kay Mariel. Nakatayo pa rin siya sa malayo, hawak ang mga gilid ng kanyang mamahaling wedding gown upang hindi ito mabasa ng alon. Wala ni isang luha sa kanyang mga mata\u2014kundi purong galit at takot dahil sa pagkasira ng kanyang pangarap na kasal.<\/p>\n
\u201cBakit kailangan ninyong gumawa ng eksena sa harap ng mga bisita natin?!\u201d galit na sigaw ni Mariel kina Nico at Paolo. \u201cKayo ang nag-isip ng biro na \u2018yan! Bakit ako ang nadadamay ngayon?! Adrian, sabihin mo sa kanila na umalis na sila rito!\u201d<\/p>\n
Tumingin si Attorney Velasco kay Mariel. Ang titig ng matanda ay parang kidlat na pumatay sa natitirang kapal ng mukha ng bride.<\/p>\n
\u201cWalang aalis sa lugar na ito,\u201d malamig na sabi ng abogado. \u201cDahil ang kasal na ito\u2026 at ang buong buhay ninyong magkakapatid\u2026 ay nakatayo sa isang napakalaking kasinungalingan.\u201d<\/p>\n
Lumapit ang abogado sa gitna ng venue. Inilabas niya mula sa brown envelope ang ilang mga dokumento\u2014mga lumang papeles na may tatak ng korte, mga medikal na ulat mula sa ospital, at isang may-edad nang notebook na may balat na kulay itim.<\/p>\n
\u201cNandito ako ngayon,\u201d pahayag ni Attorney Velasco sa harap ng lahat ng bisita, \u201cpara tuparin ang huling bilin ng inyong ama na si Don Roberto Villareal. Isang bilining ibinigay niya sa akin dalawang araw bago siya pumanaw\u2026 isang bilin na pilit ninyong itinago at binaluktot para abusuhin at pahirapan ang inyong bunsong kapatid!\u201d<\/p>\n
Napatingin si Adrian sa abogado. \u201cAno\u2026 anong pinagsasasabi mo, Attorney? Matagal nang tapos ang usapin sa mana ni Papa! Nakuha na natin ang dapat nating makuha!\u201d<\/p>\n
\u201cNakuha niyo?\u201d Natawa nang mapait si Attorney Velasco. \u201cNakuha niyo ang pera dahil ginawa ninyong sinungaling ang sarili ninyo! At dahil ginawa ninyong tulak at salarin ang pitong taong gulang na bata na wala namang ibang ginawa kundi mahalin kayo!\u201d<\/p>\n
Lumapit ang abogado sa katawan kong nakahiga sa buhangin. Tinitigan niya ang maputla kong mukha at dahan-dahang pumatak ang kanyang mga luha.<\/p>\n
\u201cPatawarin mo ako, Sofia,\u201d bulong ng matanda. \u201cPatawarin mo ako kung ngayon lang ako nakabalik. Natakot ako sa banta ng kapatid mo\u2026 pero hindi ko na kayang panatilihin ang kasinungalingang ito habang buhay.\u201d<\/p>\n
Humarap si Attorney Velasco sa mga bisita.<\/p>\n
\u201cSa loob ng labinlimang taon,\u201d panimula ng abogado sa malakas na boses, \u201cipinamukha ng pamilyang Villareal sa buong lipunan\u2026 at sa mismong utak ni Sofia\u2026 na si Sofia ang dahilan ng pagkamatay ng kanyang ina na si Donya Elena Villareal!\u201d<\/p>\n
Tumingin si Attorney Velasco kay Mariel at Adrian.<\/p>\n
\u201cSabi ninyo, namatay si Donya Elena habang ipinapanganak si Sofia dahil \u2018malas\u2019 ang batang ito. Sabi ninyo, inagaw ni Sofia ang buhay ng inyong ina!\u201d<\/p>\n
\u201cTotoo naman \u2018yun!\u201d sigaw ni Mariel. \u201cNamatay si Mama nung lumabas ang batang \u2018yan!\u201d<\/p>\n
\u201cHINDI!\u201d sigaw ni Attorney Velasco na yumanig sa buong dalampasigan. \u201cNamatay si Donya Elena dahil sa pagsabog ng sasakyan labing-apat na taon na ang nakakalipas! At sino ang kasama niya sa sasakyang iyon?!\u201d<\/p>\n
Natahimik si Mariel. Lumaki ang mga mata ni Adrian.<\/p>\n
Inilabas ni Attorney Velasco ang isang police report mula sa envelope.<\/p>\n
\u201cNang araw na iyon,\u201d pagpapatuloy ng abogado, \u201clabintatlong taong gulang ka pa lang, Adrian. At ikaw naman Mariel, labing-isang taong gulang. Nais ninyong pumunta sa isang amusement park pero ayaw kayong payagan ng inyong ina dahil kailangan niyang alagaan ang sanggol na si Sofia.\u201d<\/p>\n
Tumulo ang pawis ni Adrian sa kanyang noo.<\/p>\n
\u201cDahil sa galit ninyo,\u201d sabi ng abogado habang binabasa ang lumang ulat, \u201cpumuslit kayo sa garahe. Kinuha ninyo ang susi ng kotse ng inyong pamilya. Sinubukan ninyong paandarin ang kotse kahit hindi kayo marunong! Nabangga ninyo ang kotse sa pangunahing linya ng gas sa likod ng inyong bahay!\u201d<\/p>\n
Nagsimulang magbulungan ang mga bisita. Ang mga kaibigan nina Mariel at Adrian ay napatingin sa kanila nang may pagtataka at sindak.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/storyph168.online\/wp-content\/uploads\/2026\/10\/11-1-225x300.jpg\")
<\/div>\n\u201cNang makita ng inyong ina na nag-uumpisa nang sumiklab ang apoy sa garahe,\u201d patuloy ni Attorney Velasco, \u201ctumakbo siya pabalik sa loob para iligtas kayong dalawa na nakakulong sa loob ng nag-aapoy na sasakyan! Naipalabas niya kayo ni Adrian\u2026 pero bago pa siya makalabas, SUMABOG ANG GARAHE!\u201d<\/p>\n
\u201cHindi\u2026 hindi totoo \u2018yan\u2026\u201d nauutal na sabi ni Mariel, habang nag-uumpisa nang yumugyog ang kanyang mga balikat sa takot.<\/p>\n
\u201cIyon ang totoo!\u201d sigaw ni Attorney Velasco. \u201cIniligtas kayo ng inyong ina! At ang sanggol na si Sofia? Nakahiga siya sa kanyang kuna sa loob ng bahay, walang kaalam-alam! Si Donya Elena ay namatay dahil sa mga sunog at sugat na nakuha niya sa pagliligtas sa INYO\u2014ina Adrian at Mariel!\u201d<\/p>\n
Tumingin si Paolo kay Mariel, puno ng kalituhan at pagkabigla. \u201cMariel\u2026 ano \u2018to? Sabi mo sa akin\u2026 sabi niyo ni Adrian\u2026 pumatay si Sofia nung ipinanganak siya?\u201d<\/p>\n
\u201cNagsisinungaling ang matandang \u2018yan!\u201d sigaw ni Mariel, tumutulo na ang mascara sa kanyang mukha. \u201cGawa-gawa lang niya \u2018yan para sirain ang kasal ko!\u201d<\/p>\n
\u201cGawa-gawa?!\u201d Inilabas ni Attorney Velasco ang black notebook. \u201cIto ang diary ng inyong ama na si Don Roberto! Dito nakasulat ang lahat ng sakit at dusa na naramdaman niya bago siya mamatay!\u201d<\/p>\n
Binuksan ng abogado ang notebook at binasa ang isang pahina:<\/p>\n
\u201c\u2018Oktubre 14, 2010. Hindi ko kayang tanggapin. Ang aking dalawang matatandang anak na sina Adrian at Mariel ang dahilan kung bakit nawala ang aking mahal na asawa. Pero hindi ko sila maipapakulong dahil mga bata pa sila. Kaya pinalabas kong namatay si Elena sa complications ng panganganak kay Sofia. Pero ang mas masakit\u2026 nakikita kong isinisi nina Adrian at Mariel ang lahat kay Sofia. Ginagawa nilang kasangkapan ang maliit na bata para takpan ang sarili nilang kasalanan at konsensya.’\u201d<\/p>\n
Napaatras si Nico. Tumingin siya kay Adrian. \u201cKuya\u2026 totoo ba \u2018to? Si Mama\u2026 hindi namatay dahil kay Sofia? Kayo\u2026 kayo ang dahilan?\u201d<\/p>\n
Hindi makapagsalita si Adrian. Nakatitig lang siya sa lupa, ang kanyang mga kamay ay nanginginig nang husto.<\/p>\n
\u201cNung mamatay si Don Roberto matapos ang dalawang taon,\u201d patuloy ng abogado, \u201chindi siya namatay sa sakit sa puso lamang. Namatay siya sa matinding depresyon dahil nalaman niyang binalak nina Adrian at Mariel na ibenta ang bahay ninyo habang nasa ospital pa siya!\u201d<\/p>\n
\u201cAt ang pinakamatindi sa lahat\u2026\u201d kinuha ni Attorney Velasco ang huling papel mula sa envelope. \u201cIto ang Huling Habilin at Testamento ni Don Roberto Villareal.\u201d<\/p>\n
Natahimik ang lahat.<\/p>\n
\u201cSa testamentong ito na nakarehistro sa korte labinlimang taon na ang nakararaan,\u201d pahayag ng abogado, \u201cinilagay ni Don Roberto na ANG LAHAT ng ari-arian ng pamilya Villareal\u2014ang ancestral house sa Forbes Park, ang mga lupain sa Tagaytay, ang shares sa kumpanya, at ang bank accounts na nagkakahalaga ng mahigit Dalawang Daan at Limampung Milyong Piso\u2014ay IISANG TAO LAMANG ANG NAGMAMANA.\u201d<\/p>\n
Tumingin si Attorney Velasco kay Sofia na nakahiga sa buhanginan.<\/p>\n
\u201cAng lahat ng iyon ay ipinamana ng inyong ama kay SOFIA VILLAREAL.\u201d<\/p>\n
Parang pinagsakluban ng langit at lupa sina Adrian at Mariel.<\/p>\n
\u201cHindi maaari \u2018yan!\u201d sigaw ni Adrian, pilit na inagaw ang papel pero mabilis siyang hinarangan ng dalawang pulis. \u201cKami ang matatanda! Kami ang nagpalaki sa kanya! Kami ang may karapatan sa pera ni Papa!\u201d<\/p>\n
\u201cWalang karapatan ang mga taong pumatay sa sarili nilang magulang!\u201d sigaw ni Attorney Velasco. \u201cInilagay ng inyong ama ang isang probisyon sa habilin: Kapag napatunayan na naging masama sina Adrian at Mariel kay Sofia, o kapag sinubukan ninyong agawin ang mana, mawawalan kayo ng kahit isang sentimo. At ang tanging paraan para makuha ninyo ang pera\u2026 ay kung MAMATAY SI SOFIA BAGO SIYA MAG-TWENTY FIVE YEARS OLD NANG WALANG TAGAPAGMANA!\u201d<\/p>\n
Napatingin ang lahat ng tao sa venue kina Adrian at Mariel.<\/p>\n
Ang buong paligid ay napuno ng matinding pagkabigla at pagkasuklam.<\/p>\n
Dahil sa sandaling iyon\u2026 naintindihan na ng lahat.<\/p>\n
Hindi lang ito isang \u201csimpleng biro sa beach.\u201d<\/p>\n
Hindi lang ito isang \u201cprank sa bridesmaid.\u201d<\/p>\n
Ito ay isang planadong pagpatay.<\/p>\n
Isang malamig, walang awa, at masamang balak para tuluyang alisin sa mundo si Sofia\u2014ang batang ginawa nilang alipin, ang batang pinagmulan ng lahat ng kanilang sisi, at ang batang tanging nakatayo sa pagitan nila at ng daan-daang milyong piso!<\/p>\n
\u201cKaya pala\u2026\u201d pabulong na sabi ni Paolo, ang kanyang boses ay puno ng kilabot habang nakatitig kay Mariel. \u201cKaya pala pumayag ka na ibaon namin si Sofia sa buhangin\u2026 Kaya pala ayaw mo siyang pahukay nung nakiusap ang lifeguard\u2026 Kaya pala sinabi mong \u2018continue the ceremony\u2019 nung nakita mong hindi na siya gumagalaw sa drone\u2026\u201d<\/p>\n
Umoobserba si Paolo kay Mariel na para bang ngayon lang niya nakita ang totoong anino ng babaeng pakakasalan niya.<\/p>\n
\u201cGusto niyo siyang mamatay!\u201d sigaw ni Paolo. \u201cGusto niyo siyang malunod para sa pera!\u201d<\/p>\n
\u201cHindi Paolo! Hindi totoo \u2018yan!\u201d umiyak si Mariel, pilit na humawak sa kamay ni Paolo. \u201cMahal kita, Paolo! Ginawa ko lang \u2018to para sa ating dalawa! Para magkaroon tayo ng magandang buhay!\u201d<\/p>\n
Itinulak ni Paolo si Mariel nang napakalakas dahilan upang mapaupo ang bride sa maruming buhanginan, punong-puno ng dumi ang kanyang mamahaling puting gown.<\/p>\n
\u201cHuwag mo akong hahawakan!\u201d diring-diri na sigaw ni Paolo. \u201cNapakasama mong tao! Napakasama ninyong lahat!\u201d<\/p>\n
Tumingin si Paolo sa aking katawan. Lumuhod siya muli at pilit na niyakap ang malamig kong labi.<\/p>\n
\u201cSofia\u2026 patawarin mo ako\u2026\u201d humahagulhol na sabi ni Paolo. \u201cPatawarin mo ako kung hindi kita pinanigan\u2026 Patawarin mo ako kung nakipagtawanan ako sa kanila habang nahihirapan ka\u2026 Ako ang dapat protektahan ka pero ako pa ang sumira sa \u2018yo\u2026\u201d<\/p>\n
Pinanoood ko si Paolo.<\/p>\n
Naramdaman ko ang matinding sakit sa aking dibdib\u2014hindi dahil sa buhay pa ako, kundi dahil sa wakas, narinig ko rin mula sa kanya ang mga salitang matagal ko nang pinapangarap. Pero huli na ang lahat.<\/p>\n
Namatay na ako.<\/p>\n
Namatay ako sa ilalim ng malamig at basang buhangin, habang ang taong minahal ko nang buong buhay ko ay nakatayo sa malayo at nakikipagtawanan sa aking mga mamatay-tao.<\/p>\n
Lumapit ang dalawang pulis kina Adrian at Mariel.<\/p>\n
\u201cAdrian Villareal at Mariel Villareal,\u201d malamig na pahayag ng pulis habang inilalabas ang dalawang pares ng pusa o handcuffs. \u201cInaaresto namin kayo sa kasong Negligent Homicide, Murder under Conspiracy, at Fraud.\u201d<\/p>\n
\u201cBitawan niyo ako!\u201d sigaw ni Mariel habang pilit na nagpumiglas. \u201cKasal ko ngayon! Hindi niyo pwedeng gawin sa akin \u2018to! Ako ang victim dito! Sinira ni Sofia ang araw ko!\u201d<\/p>\n
\u201cManahimik ka!\u201d sigaw ng isang bisita mula sa audience.<\/p>\n
\u201cMga demonyo kayo!\u201d sigaw pa ng isa pang bisita. \u201cPinatay niyo ang sarili ninyong kapatid!\u201d<\/p>\n
Nagsimulang magmurahan ang mga tao sa paligid. Ang mga tinuturing nilang elite na kaibigan at bisita ay isa-isang tumalikod at naglakad palayo sa venue, nag-iiwan ng mga salita ng pagkasuklam at dumi sa pangalan ng pamilya Villareal.<\/p>\n
Pinasok ng mga pulis sina Adrian at Mariel sa police car. Si Nico naman ay nanatiling nakaluhod sa tabi ng katawan ko, hinahampas ang sarili niyang mukha sa matinding pagsisisi.<\/p>\n
\u201cPatawarin mo ako, Sofia\u2026 patawarin mo si Kuya Nico\u2026\u201d umiiyak na sigaw ni Nico. \u201cBakit hindi ko nakita?! Bakit nakiisa ako sa kanila?!\u201d<\/p>\n
Tumingin ako kay Attorney Velasco.<\/p>\n
Inilagay ng abogado ang kanyang kamay sa ibabaw ng kumot na ipinatakip sa katawan ko habang isinasakay ako sa ambulansya.<\/p>\n
\u201cWala ka nang dapat ipag-alala, Sofia,\u201d mahinang bulong ng abogado habang nakatingin sa langit. \u201cAng lahat ng perang iniwan ng tatay mo\u2026 ay mapupunta sa isang charity para sa mga batang ulila at inaabuso. Walang makukuha kahit isang sentimo ang mga kapatid mo. At sisiguraduhin kong sa kulungan sila mabubulok.\u201d<\/p>\n
Naramdaman ko ang isang napakahinang hangin na pumaligid sa akin.<\/p>\n
Ang hangin ay hindi na malamig. Ito ay mainit, malambot, at puno ng kapayapaan.<\/p>\n
Tumingin ako sa huling pagkakataon sa dalampasigan ng Batangas.<\/p>\n
Nakita ko ang nasirang wedding arch. Nakita ko ang nakakalat na mga bulaklak at basag na baso ng champagne. Nakita ko si Paolo na nakaupo sa buhangin, nag-iisa, umiiyak habang hawak ang basang puting bulaklak na itinaksik sa akin kanina.<\/p>\n
At nakita ko ang dalawang taong matagal ko nang gustong makita.<\/p>\n
Sa dulo ng dalampasigan, nakatayo ang isang lalaki at isang babae na parehong nakasuot ng puting damit. Sila ay nakangiti sa akin, nakaladlad ang mga kamay.<\/p>\n
Si Mama. At si Papa.<\/p>\n
Wala nang galit sa mga mata nila. Wala nang sakit. Purong pagmamahal lamang.<\/p>\n
\u201cHalika na, Sofia,\u201d tila bulong ng hangin sa aking tainga. \u201cOras na para umuwi.\u201d<\/p>\n
Ngumiti ako. Ang ngiting ito ay hindi na tulad ng ngiti ko noong buhay pa ako\u2014hindi na ito ngiti ng pagtatakip ng sakit, hindi na ito ngiti para lang tanggapin ng ibang tao.<\/p>\n
Ito ay ang unang totoong ngiti ng aking kaluluwa.<\/p>\n
Tinalikuran ko ang beach resort. Tinalikuran ko ang pamilyang sumira at pumatay sa akin. At dahan-dahan, lumakad ako patungo sa liwanag, kasama ang aking tunay na mga magulang na matagal nang naghihintay sa akin.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
PART 2 Natahimik ang buong resort. Wala ni isang nakagalaw sa ilalim ng pinalamutiang wedding arch. Ang alon lang ng dagat at ang ingay ng hangin ang naririnig sa buong… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":794,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-793","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/793","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=793"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/793\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":795,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/793\/revisions\/795"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/794"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=793"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=793"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=793"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}