{"id":1418,"date":"2026-10-30T03:32:21","date_gmt":"2026-10-30T03:32:21","guid":{"rendered":"https:\/\/storyph168.online\/?p=1418"},"modified":"2026-10-30T03:32:21","modified_gmt":"2026-10-30T03:32:21","slug":"part-2-pitong-taon-akong-naghintay-na-pakasalan-niya","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/storyph168.online\/?p=1418","title":{"rendered":"Part 2: PITONG TAON AKONG NAGHINTAY NA PAKASALAN NIYA"},"content":{"rendered":"

PITONG TAON AKONG NAGHINTAY NA PAKASALAN NIYA, PERO SA HARAP NG MGA MAGULANG KO, GINAWANG KATATAWANAN NG BEST FRIEND NIYA ANG HALAGA KO\u2014HINDI NIYA ALAM NA SA ARAW NG KASAL, IBANG LALAKI ANG MAGHIHINTAY SA ALTAR
\n\u201cTwenty-eight ka na? Bawas \u20b160,000!\u201d<\/p>\n

\u201cPitong taon na kayong magkasintahan? Wala nang excitement! Bawas \u20b180,000!\u201d<\/p>\n

\u201cLabindalawang beses kang nagtanong kung kailan kayo ikakasal? Aba, desperada! Bawas \u20b1100,000!\u201d<\/p>\n

Nagtawanan ang lahat ng bisita.<\/p>\n

Pero ang pinakamasakit?<\/p>\n

Ang lalaking pitong taon kong minahal ay hindi man lang ako ipinagtanggol.<\/p>\n

Sa halip, kinuha niya ang calculator at sinabing, \u201cMay iba pa tayong dapat ibawas.\u201d<\/p>\n

Ako si Andrea Villanueva, dalawampu\u2019t walong taong gulang, isang accountant sa Makati.<\/p>\n

Pitong taon na kaming magkasintahan ni Marco Alvarado, anak ng isang mayamang negosyante sa Metro Manila.<\/p>\n

Akala ko, ang araw na dadalhin niya ang pamilya niya sa bahay namin sa Batangas para pag-usapan ang kasal ay magiging pinakamasayang araw ng buhay ko.<\/p>\n

Nagkamali ako.<\/p>\n

Isang linggong naghanda ang mga magulang ko.<\/p>\n

Nagpintura si Papa ng sala. Bumili si Mama ng bagong kurtina. Kahit masakit na ang tuhod niya, maaga siyang gumising para magluto ng kare-kare, kaldereta, at paboritong leche flan ni Marco.<\/p>\n

\u201cAnak,\u201d sabi ni Mama habang inaayos ang mesa, \u201ckahit simple lang tayo, gusto kong maramdaman nilang mahalaga sa atin ang pagdating nila.\u201d<\/p>\n

Ngumiti ako.<\/p>\n

\u201cMa, hindi naman maarte si Marco.\u201d<\/p>\n

Iyon ang pinaniniwalaan ko noon.<\/p>\n

Bandang alas-dose, dumating ang tatlong mamahaling sasakyan.<\/p>\n

Kasama ni Marco ang ilan niyang kaibigan at si Bianca Salcedo\u2014ang babaeng palagi niyang ipinapakilalang best friend niya mula pagkabata.<\/p>\n

Maganda si Bianca. May mamahaling handbag, designer na damit, at ngiting parang palaging may alam na hindi alam ng iba.<\/p>\n

Pagkaupo namin sa hapag, bigla siyang naglabas ng makukulay na papel.<\/p>\n

\u201cMay surprise ako!\u201d masigla niyang sabi.<\/p>\n

Isa-isa niyang ipinamahagi ang mga papel sa mga kasama nila.<\/p>\n

Nakasulat sa itaas:<\/p>\n

BRIDE PRICE DEDUCTION VOUCHER<\/p>\n

Napakunot ang noo ko.<\/p>\n

\u201cBianca, ano \u2018to?\u201d<\/p>\n

Tumawa siya.<\/p>\n

\u201cGame lang, Andrea! Para malaman natin kung magkano talaga ang halaga mo bilang future wife ni Marco!\u201d<\/p>\n

Naramdaman kong nanlamig ang mga daliri ko.<\/p>\n

\u201cJoke lang naman,\u201d dagdag niya. \u201cHuwag kang pikon.\u201d<\/p>\n

Pagkatapos, nagsimula siyang magbasa.<\/p>\n

\u201cTwenty-eight years old na! Bawas \u20b160,000!\u201d<\/p>\n

Nagtawanan ang mga kaibigan niya.<\/p>\n

\u201cSeven years nang girlfriend? Wala nang thrill! Bawas \u20b180,000!\u201d<\/p>\n

Mas lumakas ang tawanan.<\/p>\n

\u201cPalaging nagtatanong tungkol sa kasal? Bawas \u20b1100,000!\u201d<\/p>\n

Napatingin ako kay Marco.<\/p>\n

Umaasa akong sasabihin niyang tama na.<\/p>\n

Pero ngumisi lang siya.<\/p>\n

\u201cMay nakalimutan ka, Bianca.\u201d<\/p>\n

Kinuha niya ang calculator.<\/p>\n

\u201cGusto pa ring magtrabaho pagkatapos ng kasal. Bawas \u20b1100,000 dahil baka wala nang oras para sa pamilya.\u201d<\/p>\n

Napatigil ako.<\/p>\n

\u201cMarco, napag-usapan na natin \u2018yan. Hindi ko iiwan ang trabaho ko.\u201d<\/p>\n

Hindi niya ako pinansin.<\/p>\n

\u201cAt may matatandang magulang na kailangan pang suportahan. Bawas \u20b170,000.\u201d<\/p>\n

Doon ko nakita ang pagbabago sa mukha ni Papa.<\/p>\n

Kanina, masaya siyang nagkukuwento tungkol sa maliit naming taniman.<\/p>\n

Ngayon, nakayuko siya.<\/p>\n

Mahigpit ang pagkakahawak niya sa laylayan ng pantalon.<\/p>\n

Si Mama naman ay pilit na nakangiti, kahit nanginginig ang labi.<\/p>\n

Pagkatapos ng ilang minuto, ipinakita ni Marco ang calculator.<\/p>\n

\u201cMula sa \u20b1288,000 na napag-usapang tulong sa paghahanda ng kasal, naging negative \u20b1200,000!\u201d<\/p>\n

Pumalakpak si Bianca.<\/p>\n

\u201cSo, technically, pamilya ni Andrea ang may utang sa pamilya ni Marco!\u201d<\/p>\n

Nagtawanan na naman sila.<\/p>\n

Gusto kong sumigaw.<\/p>\n

Pero nakita kong tahimik na tumayo si Papa para kumuha pa ng tubig para sa mga bisita.<\/p>\n

Parang walang nangyari.<\/p>\n

Parang hindi siya nilait sa sarili niyang bahay.<\/p>\n

Nagpaalam akong pupunta sa banyo.<\/p>\n

Habang pabalik ako, narinig ko ang tawanan mula sa garahe.<\/p>\n

Nandoon si Marco, si Bianca, at ang mga kaibigan nila.<\/p>\n

\u201cPare,\u201d sabi ng isang lalaki, \u201cbaka seryosohin ng pamilya ni Andrea \u2018yung \u20b1200,000!\u201d<\/p>\n

Humalakhak si Bianca.<\/p>\n

\u201cEh, ang hirap-hirap ng lugar nila! Kahit ibenta nila \u2018yang lumang bahay, baka kulang pa!\u201d<\/p>\n

Sumandal si Marco sa kotse.<\/p>\n

\u201cExactly.\u201d<\/p>\n

Tumigil ang paghinga ko.<\/p>\n

\u201cAlam kong hindi nila kayang maglabas ng ganoong pera,\u201d patuloy niya. \u201cKaya nga ginawa ko \u2018yon.\u201d<\/p>\n

\u201cBakit naman?\u201d tanong ng kaibigan niya.<\/p>\n

Napangisi siya.<\/p>\n

\u201cPara tumigil na si Andrea sa kakakulit tungkol sa kasal. Siguro ilang buwan na naman siyang tatahimik.\u201d<\/p>\n

\u201cGrabe ka!\u201d natatawang sabi ni Bianca. \u201cPero effective!\u201d<\/p>\n

\u201cOf course. Mahal na mahal niya ako. Hindi niya ako kayang iwan.\u201d<\/p>\n

Hindi ko na hinintay ang kasunod.<\/p>\n

Tahimik akong bumalik sa bahay.<\/p>\n

Pagpasok ko sa kuwarto, nadatnan ko sina Mama at Papa na magkatabing nakaupo.<\/p>\n

May hawak na passbook si Papa.<\/p>\n

\u201cAnak,\u201d mahinang sabi niya, \u201cmay \u20b180,000 pa kami sa bangko.\u201d<\/p>\n

Napatingin ako sa kaniya.<\/p>\n

\u201cPara saan po?\u201d<\/p>\n

\u201cPara sa kasal mo.\u201d<\/p>\n

Huminga siya nang malalim.<\/p>\n

\u201cKung kailangan talaga ng \u20b1200,000, baka puwede nating ibenta ang bahay. May maliit naman tayong lupa sa likod. Doon na lang kami magtatayo ng kubo ng Mama mo.\u201d<\/p>\n

Parang may dumurog sa dibdib ko.<\/p>\n

\u201cPa\u2026\u201d<\/p>\n

Hinawakan ni Mama ang kamay ko.<\/p>\n

\u201cAnak, huwag kang mag-alala. Basta matuloy lang ang kasal mo sa lalaking mahal mo.\u201d<\/p>\n

Tinitigan ko ang mga kamay nila.<\/p>\n

Mga kamay na nagtrabaho nang ilang dekada para mapagtapos ako.<\/p>\n

Mga kamay na may kalyo at mga peklat.<\/p>\n

At ngayon, handa nilang isuko ang tahanang pinaghirapan nila para sa isang lalaking ginawang katatawanan ang pamilya namin.<\/p>\n

Kinuha ko ang passbook.<\/p>\n

Ibinalik ko iyon kay Papa.<\/p>\n

\u201cHindi natin ibebenta ang bahay.\u201d<\/p>\n

\u201cPero anak\u2014\u201d<\/p>\n

\u201cPa, hindi na po si Marco ang mapapangasawa ko.\u201d<\/p>\n

Natigilan silang dalawa.<\/p>\n

\u201cAnak, pitong taon kayo,\u201d bulong ni Mama. \u201cBaka galit ka lang.\u201d<\/p>\n

Umiling ako.<\/p>\n

\u201cPitong taon din akong naghintay na piliin niya ako. Ngayon, ako naman ang pipili.\u201d<\/p>\n

Kinuha ko ang cellphone ko.<\/p>\n

May isang numero roon na pitong taon ko nang hindi tinatawagan.<\/p>\n

Gabriel Reyes.<\/p>\n

Kaibigan ko noong kolehiyo.<\/p>\n

Isang lalaking minsang nagsabi sa akin bago siya umalis papuntang Singapore:<\/p>\n

\u201cAndrea, kung dumating ang araw na mapagod kang maghintay sa taong hindi ka kayang piliin, puwede mo ba akong bigyan ng pagkakataon?\u201d<\/p>\n

Noon, tinanggihan ko siya.<\/p>\n

Dahil mahal ko si Marco.<\/p>\n

Dahil naniwala akong ang pitong taon ay sapat na dahilan para manatili.<\/p>\n

Nanginginig ang kamay kong pinindot ang call button.<\/p>\n

Tatlong ring.<\/p>\n

\u201cHello?\u201d<\/p>\n

Napapikit ako.<\/p>\n

\u201cGabriel\u2026 naaalala mo pa ba ang sinabi mo noon?\u201d<\/p>\n

Tahimik siya.<\/p>\n

\u201cAlin doon?\u201d<\/p>\n

Huminga ako nang malalim.<\/p>\n

\u201cNa gusto mo akong pakasalan.\u201d<\/p>\n

Ilang segundo ang lumipas.<\/p>\n

Pagkatapos, narinig ko ang boses niyang matatag.<\/p>\n

\u201cOo, Andrea.\u201d<\/p>\n

\u201cKung tatanungin kita ngayon\u2026 totoo pa rin ba?\u201d<\/p>\n

Hindi siya nagdalawang-isip.<\/p>\n

\u201cTotoo pa rin. Pero gusto kong malaman kung ito talaga ang gusto mo, hindi dahil nasaktan ka lang.\u201d<\/p>\n

Doon ako tuluyang napaiyak.<\/p>\n

\u201cPagod na akong magmakaawa sa maling tao.\u201d<\/p>\n

\u201cKung ganoon,\u201d sabi niya, \u201cuuwi ako. Mag-usap tayo nang maayos.\u201d<\/p>\n

Pagkababa ko ng telepono, niyakap ako ni Mama.<\/p>\n

\u201cAnak, sigurado ka ba?\u201d<\/p>\n

\u201cOpo.\u201d<\/p>\n

Kinagabihan, umalis si Marco at ang mga kaibigan niya para matulog sa isang mamahaling hotel.<\/p>\n

Hindi nila nagustuhan ang kuwartong inihanda nina Mama at Papa.<\/p>\n

\u201cAng tigas ng kama,\u201d reklamo ni Bianca.<\/p>\n

\u201cWala bang mas magandang banyo?\u201d dagdag ng isa.<\/p>\n

Hindi man lang nagpasalamat si Marco.<\/p>\n

Pagkaalis nila, nakita kong tahimik na tinatanggal ni Mama ang bagong bedsheet.<\/p>\n

\u201cMa, bakit mo tinatanggal?\u201d<\/p>\n

Ngumiti siya nang malungkot.<\/p>\n

\u201cBaka hindi talaga sila komportable rito, anak. Pasensiya na. Hindi kasi tayo mayaman.\u201d<\/p>\n

Niyakap ko siya mula sa likod.<\/p>\n

\u201cMa, wala kang dapat ipagpasensiya.\u201d<\/p>\n

Biglang may kumatok sa gate.<\/p>\n

Akala namin bumalik si Marco.<\/p>\n

Nagmamadaling lumabas si Mama.<\/p>\n

Pero nang buksan niya ang pinto, isang lalaking may dalang maliit na maleta ang nakatayo roon.<\/p>\n

Hingal siya, na para bang nagmadaling bumiyahe.<\/p>\n

\u201cMagandang gabi po,\u201d sabi niya.<\/p>\n

Pagkakita sa akin, lumambot ang mga mata niya.<\/p>\n

\u201cAndrea.\u201d<\/p>\n

Si Gabriel.<\/p>\n

At bago pa ako makapagsalita, lumapit siya kay Papa, magalang na nagmano, at nagsabi:<\/p>\n

\u201cSir, hindi po ako narito para basta kunin ang anak ninyo. Nandito po ako para humingi ng pagkakataong patunayan na kaya ko siyang mahalin nang may respeto.\u201d<\/p>\n

Napatakip ng bibig si Mama.<\/p>\n

Pero hindi pa doon natapos ang gabing iyon.<\/p>\n

Dahil ilang sandali matapos pumasok si Gabriel, tumunog ang cellphone ko.<\/p>\n

Isang mensahe mula kay Marco.<\/p>\n

\u201cAndrea, may sorpresa ako sa iyo. Sa loob ng tatlong araw, iaanunsiyo ko na ang petsa ng kasal natin. Kaya ayusin mo na ang ugali mo.\u201d<\/p>\n

Napatingin ako kay Gabriel.<\/p>\n

At sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, hindi ako natakot na mawala si Marco.<\/p>\n

Dahil ang hindi niya alam\u2026<\/p>\n

Sa mismong araw na balak niyang ipahayag ang kasal namin, may isa na akong desisyong hindi niya kailanman inasahan.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

PITONG TAON AKONG NAGHINTAY NA PAKASALAN NIYA, PERO SA HARAP NG MGA MAGULANG KO, GINAWANG KATATAWANAN NG BEST FRIEND NIYA ANG HALAGA KO\u2014HINDI NIYA ALAM NA SA ARAW NG KASAL,… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1420,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1418","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1418","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1418"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1418\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1421,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1418\/revisions\/1421"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/1420"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1418"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1418"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1418"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}