{"id":1261,"date":"2026-10-23T07:12:28","date_gmt":"2026-10-23T07:12:28","guid":{"rendered":"https:\/\/storyph168.online\/?p=1261"},"modified":"2026-10-23T07:12:28","modified_gmt":"2026-10-23T07:12:28","slug":"part-2-unang-araw-pa-lang-ng-biyenan-ko-sa-bahay-ipinamigay-na-niya-ang-lahat-ng-karne-sa-ref-tatlumpung-araw-ko-silang-pinakain-ng-gulay-at-tokwa-hanggang-isang-video-sa-tv-ang-nagpatahimi","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/storyph168.online\/?p=1261","title":{"rendered":"Part 2: Unang Araw Pa Lang ng Biyenan Ko sa Bahay, Ipinamigay Na Niya ang Lahat ng Karne sa Ref! Tatlumpung Araw Ko Silang Pinakain ng Gulay at Tokwa\u2014Hanggang Isang Video sa TV ang Nagpatahimik sa Buong Pamilya!"},"content":{"rendered":"

Unang Araw Pa Lang ng Biyenan Ko sa Bahay, Ipinamigay Na Niya ang Lahat ng Karne sa Ref! Tatlumpung Araw Ko Silang Pinakain ng Gulay at Tokwa\u2014Hanggang Isang Video sa TV ang Nagpatahimik sa Buong Pamilya!<\/h2>\n

\u201cAnak ko siya! Ano bang masama kung bigyan ko siya ng kaunting pagkain?\u201d<\/p>\n

Iyan ang sinabi ng biyenan ko matapos niyang ipamigay sa paborito niyang anak ang halos \u20b118,000 halaga ng karne at seafood mula sa refrigerator ko.<\/p>\n

Hindi ako nakipagtalo. Ngumiti lang ako.<\/p>\n

Pero sa sumunod na tatlumpung araw, gulay at tokwa lang ang inihain ko sa hapag.<\/p>\n

At nang magreklamo na silang lahat, isang bagay ang ipinakita ko sa telebisyon na nagpabago sa mukha ng asawa ko.<\/p>\n

Ako si Andrea Villanueva, tatlumpu\u2019t dalawang taong gulang, isang accounting manager sa Makati.<\/p>\n

Limang taon na kaming kasal ng asawa kong si Marco. Wala pa kaming anak, kaya medyo komportable ang buhay namin.<\/p>\n

Bago pa kami ikasal, nakabili na ako ng isang three-bedroom townhouse sa Antipolo gamit ang sarili kong ipon at housing loan na nabayaran ko rin nang buo.<\/p>\n

Ako ang nagbabayad ng association dues, kuryente, tubig, internet, groceries, at halos lahat ng gastusin sa bahay.<\/p>\n

Si Marco naman ay nagbibigay ng \u20b18,000 buwan-buwan.<\/p>\n

Hindi ko iyon kailanman ginawang isyu.<\/p>\n

Para sa akin, hindi kailangang pareho ang halaga ng ambag ng mag-asawa, basta pareho silang marunong rumespeto.<\/p>\n

Pero nagbago ang lahat nang lumipat sa amin ang mga magulang niya.<\/p>\n

May arthritis ang biyenan kong lalaki na si Mang Ernesto. Ayon sa asawa niyang si Aling Lorna, mas makabubuting manatili muna sila sa Metro Manila para sa regular na pagpapatingin.<\/p>\n

\u201cMga tatlong buwan lang naman, hon,\u201d sabi ni Marco. \u201cMatanda na sila. Mas madali kung nandito sila.\u201d<\/p>\n

Pumayag ako.<\/p>\n

Nilinis ko ang guest room, bumili ng bagong kutson, kumot, at mga unan.<\/p>\n

Nag-grocery rin ako nang marami para hindi sila mahirapang mag-adjust.<\/p>\n

Pinuno ko ang freezer ng baka, baboy, manok, salmon, hipon, at ilang mamahaling seafood na binili ko para sa espesyal na hapunan kasama ang isang kliyente.<\/p>\n

Halos \u20b118,000 ang kabuuang halaga.<\/p>\n

Pero noong unang araw ng paglipat nila, may kakaiba akong napansin.<\/p>\n

Pagkauwi ko mula sa opisina, binuksan ko ang refrigerator para maghanda ng hapunan.<\/p>\n

Napahinto ako.<\/p>\n

Wala na ang karne.<\/p>\n

Wala ang seafood.<\/p>\n

Wala maging ang dalawang pakete ng imported na salmon.<\/p>\n

Ang natira lang ay pechay, kangkong, repolyo, itlog, at tatlong bloke ng tokwa.<\/p>\n

Lumabas ako sa sala.<\/p>\n

\u201cMa, nasaan po ang mga pagkain sa freezer?\u201d<\/p>\n

Nakahiga si Aling Lorna sa sofa habang nanonood ng teleserye.<\/p>\n

Hindi man lang niya ako nilingon.<\/p>\n

\u201cPinauwi ko kay Bianca.\u201d<\/p>\n

Si Bianca ang nakababatang kapatid ni Marco. May asawa siya at dalawang anak, at nakatira sa Cainta.<\/p>\n

\u201cLahat po?\u201d<\/p>\n

\u201cOo. Bakit?\u201d<\/p>\n

\u201cMa, halos \u20b118,000 po ang halaga ng mga iyon.\u201d<\/p>\n

Ibinaba niya ang hawak na mangga.<\/p>\n

\u201cAt ano naman? Anak ko si Bianca. May dalawang bata siyang pinapakain. Hindi naman kayo naghihirap.\u201d<\/p>\n

\u201cPero sana nagpaalam muna kayo.\u201d<\/p>\n

Biglang tumalim ang tingin niya.<\/p>\n

\u201cAndrea, pamilya tayo. Huwag mong ugaliing bilangin ang bawat bagay na napupunta sa kamag-anak.\u201d<\/p>\n

Dumating si Marco mula sa kuwarto.<\/p>\n

\u201cAno\u2019ng nangyayari?\u201d<\/p>\n

Agad nagsumbong ang nanay niya.<\/p>\n

\u201cAnak, pinagsasabihan ako ng asawa mo dahil binigyan ko ng pagkain ang kapatid mo.\u201d<\/p>\n

Tumingin ako kay Marco.<\/p>\n

\u201cHon, kinuha ni Bianca lahat ng karne at seafood natin.\u201d<\/p>\n

Sandali siyang natahimik.<\/p>\n

Pagkatapos ay nagkibit-balikat.<\/p>\n

\u201cHayaan mo na. Kailangan din naman nila.\u201d<\/p>\n

\u201cPati iyong pagkain para sa kliyente ko?\u201d<\/p>\n

\u201cBumili ka na lang ulit.\u201d<\/p>\n

Doon ako napatingin nang matagal sa asawa ko.<\/p>\n

Napakadali niyang sabihin iyon.<\/p>\n

Dahil hindi naman siya ang magbabayad.<\/p>\n

Maging si Mang Ernesto ay nakisali.<\/p>\n

\u201cAndrea, huwag kang madamot. Nakakahiya sa pamilya kung pati pagkain pinagtatalunan.\u201d<\/p>\n

Huminga ako nang malalim.<\/p>\n

\u201cSige po.\u201d<\/p>\n

Nagulat silang tatlo.<\/p>\n

\u201cOkay na?\u201d tanong ni Marco.<\/p>\n

Ngumiti ako.<\/p>\n

\u201cOo. Okay na.\u201d<\/p>\n

Pero bago ako nagsimulang magluto, kinuhanan ko ng litrato ang walang-lamang freezer.<\/p>\n

Sinave ko rin ang mga resibo sa grocery.<\/p>\n

Pagkatapos, binuksan ko ang family group chat.<\/p>\n

May bagong post si Bianca.<\/p>\n

Nakalatag sa mesa nila ang lahat ng karneng binili ko.<\/p>\n

May caption pa:<\/p>\n

\u201cThank you, Mama! The best ka talaga! Buti na lang may nagmamahal sa amin. Steak night muna kami!\u201d<\/p>\n

Nagkomento si Aling Lorna.<\/p>\n

\u201cKumain kayo nang marami. Kapag naubos, kukuha ulit ako.\u201d<\/p>\n

Napangiti ako.<\/p>\n

Kumuha ako ng screenshots.<\/p>\n

Pagkatapos, nagluto ako ng ginisang pechay, pritong tokwa, at sabaw na may kamatis.<\/p>\n

Pagdating ng hapunan, napakunot-noo ang biyenan ko.<\/p>\n

\u201cWalang baboy?\u201d<\/p>\n

\u201cWala po.\u201d<\/p>\n

\u201cManok?\u201d<\/p>\n

\u201cWala rin po.\u201d<\/p>\n

\u201cBakit hindi ka bumili?\u201d<\/p>\n

\u201cNaubos na po ang budget natin sa pagkain ngayong buwan.\u201d<\/p>\n

Napabuntong-hininga siya.<\/p>\n

\u201cDiyos ko. Sa bahay ng sarili kong anak, gulay lang pala ang kakainin ko.\u201d<\/p>\n

Mahinahon akong sumagot.<\/p>\n

\u201cMa, nasa bahay po ni Bianca ang karne.\u201d<\/p>\n

Napatingin siya sa akin nang masama.<\/p>\n

\u201cHindi ka pa rin tapos?\u201d<\/p>\n

Hindi na ako sumagot.<\/p>\n

Kinagabihan, lumapit si Marco habang inaayos ko ang household expenses.<\/p>\n

\u201cHon, bumili ka bukas ng pork ribs. Gusto ni Mama ng adobo.\u201d<\/p>\n

Ipinakita ko sa kaniya ang spreadsheet.<\/p>\n

\u201cMarco, \u20b120,000 ang budget natin sa groceries. Nagastos na iyon. Kung gusto mo ng karne, ikaw muna ang bumili.\u201d<\/p>\n

\u201cBakit parang pinaparusahan mo sila?\u201d<\/p>\n

\u201cHindi ko sila pinaparusahan. Hindi lang ako bibili nang dalawang beses para sa iisang buwan.\u201d<\/p>\n

Umiling siya.<\/p>\n

\u201cAng liit na bagay, Andrea.\u201d<\/p>\n

Hindi ako sumagot.<\/p>\n

Dahil gusto kong makita kung gaano katagal magiging maliit na bagay iyon para sa kanila.<\/p>\n

Lumipas ang isang linggo.<\/p>\n

Araw-araw, gulay, itlog, kabute, at tokwa ang pagkain.<\/p>\n

Masarap ang luto ko. Sapat ang servings. Walang nagugutom.<\/p>\n

Pero walang karne.<\/p>\n

Sa ikalawang linggo, nagsimula ang parinig.<\/p>\n

\u201cParang nasa retreat tayo,\u201d sabi ni Mang Ernesto.<\/p>\n

\u201cPati aso ng kapitbahay, may manok,\u201d reklamo ni Aling Lorna.<\/p>\n

Sa ikatlong linggo, si Marco na mismo ang nagmamakaawa.<\/p>\n

\u201cHon, please. Bumili ka na ng karne.\u201d<\/p>\n

Ngumiti ako.<\/p>\n

\u201cMay tindahan sa labas. Puwede kang bumili.\u201d<\/p>\n

Pero hindi siya bumili.<\/p>\n

Sa halip, patuloy silang naghintay na ako ang gumastos.<\/p>\n

Hanggang dumating ang ikatatlumpung araw.<\/p>\n

Habang naghahapunan kami ng ginisang repolyo at tokwa, biglang ibinagsak ni Mang Ernesto ang kutsara.<\/p>\n

\u201cTAMA NA!\u201d<\/p>\n

Napatalon si Marco.<\/p>\n

\u201cAno po iyon, Pa?\u201d<\/p>\n

\u201cIsang buwan na tayong kumakain ng gulay! Hindi ganito ang pagtrato sa magulang!\u201d<\/p>\n

Umiyak si Aling Lorna.<\/p>\n

\u201cMarco, nakikita mo ba? Pinapahiya kami ng asawa mo!\u201d<\/p>\n

Tumingin sa akin ang asawa ko.<\/p>\n

\u201cAndrea, sobra na. Humingi ka ng tawad kina Mama at Papa.\u201d<\/p>\n

Tahimik akong tumayo.<\/p>\n

Kinuha ko ang remote ng smart TV.<\/p>\n

Binuksan ko ang family group chat na naka-mirror mula sa cellphone ko.<\/p>\n

Lumabas sa malaking screen ang mga litrato ni Bianca.<\/p>\n

Lechon belly.<\/p>\n

Beef steak.<\/p>\n

Grilled salmon.<\/p>\n

Garlic butter shrimp.<\/p>\n

At isang malaking handaan sa bahay nila.<\/p>\n

Ngumiti ako.<\/p>\n

\u201cMa, Pa, narito po ang lahat ng karne na hinahanap ninyo.\u201d<\/p>\n

Nanlaki ang mga mata ni Aling Lorna.<\/p>\n

Pero hindi pa iyon ang pinakamatinding bahagi.<\/p>\n

Dahil nang buksan ko ang huling video na ipinost ni Bianca, narinig namin ang sarili niyang boses.<\/p>\n

\u201cBakit pa ako gagastos sa grocery? Sabi ni Mama, basta nasa bahay sila ni Kuya Marco, si Ate Andrea naman ang bahala sa lahat!\u201d<\/p>\n

At pagkatapos, may isa pang boses na tumawa sa video.<\/p>\n

Boses iyon ng asawa ko.<\/p>\n

\u201cOo naman! Madali lang namang kausapin si Andrea. Siya na ang bahala sa gastos!\u201d<\/p>\n

Nabitiwan ni Marco ang hawak niyang baso.<\/p>\n

Dahan-dahan akong lumingon sa kaniya.<\/p>\n

\u201cMarco, gusto mo bang ipaliwanag kung bakit alam na alam ng kapatid mo ang plano ninyong lahat?\u201d<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Unang Araw Pa Lang ng Biyenan Ko sa Bahay, Ipinamigay Na Niya ang Lahat ng Karne sa Ref! Tatlumpung Araw Ko Silang Pinakain ng Gulay at Tokwa\u2014Hanggang Isang Video sa… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1263,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1261","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1261","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1261"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1261\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1264,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1261\/revisions\/1264"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/1263"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1261"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1261"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/storyph168.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1261"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}